Altmış yaşındayım, İstanbulda yaşıyorum. Yirmi yıl süren sessizliğin ardından geçmişim, soğuk ve alaycı bir şekilde yeniden kapıma çalıyor. En büyük sürpriz, bu dönüşün sorumlusu benim kendi oğlum.
Yirmi beş yaşındayken, Mehmetle çılgın bir aşka kapıldım. Uzun boylu, çekici, hayat dolu bir adamdı; hayalimdeki erkeğin ta kendisiydi. Hemen evlendik, bir yıl sonra ise oğlum Emir doğdu. İlk yıllarımız bir masal gibiydi. Küçük bir dairede oturuyor, birlikte hayaller kuruyor, planlar yapıyorduk. Ben öğretmen, o mühendis olarak çalışıyorduk. Mutluluğumuzu kimse yıkamaz gibi görünüyordu.
Ama zamanla Mehmet değişmeye başladı. Geceleri geç eve geliyor, yalan söylüyor, uzaklaşıyordu. Dedikodulara kulak asmamaya çalıştım; geç dönüşlerini ve yabancı parfüm kokusunu görmezden geldim. Sonunda gerçeği fark ettim: beni birden fazla kez aldatmıştı. Arkadaşlar, komşular, hatta aile büyükleri haberiydi. Oysa ben aileyi korumaya çalışıyordum; Emir için. Uzun süre dayanıp, bir gün bir sabah Mehmetin gelmediğini fark ettiğimde, artık bir çıkış yolu kalmadığını anladım.
Eşyalarımızı topladım, beş yaşındaki Emiri elime aldım ve annemin yanına taşındık. Mehmet bizi durdurmaya bile çalışmadı. Bir ay sonra iş bahanesiyle yurt dışına gitti, başka bir kadınla bir ilişki kurdu ve bizi tamamen unuttu. Mektup, telefon yok; beni ve Emiri sahipsiz bıraktı. Annem ve babam birer birer vefat etti. Emirle birlikte okula, sporlara, hastalıklara, mutluluklara, lise sınavına kadar her şeyi yönettik. Üç vardiya çalıştım, ona eksik bir şey kalmasın diye. Başka bir ilişkime zaman ayıramadım; o benim her şeyimdi.
Emir, Heidelberg Üniversitesine kabul edildiğinde ona destek oldum: paket gönderdim, para verdim, moral verdim. Ama ona iki odalı bir daire alamadım; bütçem yetmedi. Emir hiç şikayet etmedi, Kendi başıma hallederim dedi ve ben onunla gurur duydum.
Bir ay önce, Anne, evleniyorum dedi. Sevinç bir an sürdü, ardından endişeyle gözlerimden kaçındı ve şöyle ekledi:
Anne sana bir şey söylemem gerekiyor. Baba hakkında.
Şaşkınlık içinde dinledim; Emir, babası Mehmetle yeniden temasa geçtiğini, Mehmetin Türkiyeye geri döndüğünü ve büyükannesinden kalan iki odalı bir daireyi ona vermek istediğini anlattı. Ancak bir koşul vardı: Ben de yeniden evlenip, o daireye Mehmetin benim evimde oturmasına izin vermeliydim.
Nefesim kesildi. Sen ciddi misin? diye sordum. Emir devam etti:
Yalnızsın, kimse yok. Neden yeni bir şans denemeyesin? Benim ve gelecekteki ailemin için. Baba değişti
Sessizce mutfağa gittim, çaydanlığı doldurdum, ellerim titredi. Yirmi yıl tek başıma her şeyi taşıdım. Yirmi yıl boyunca o, bizim nasıl olduğumuzu sormadı. Şimdi ise bir teklifle geri dönüyor.
Oturduğum odada durup sakin bir sesle:
Hayır. Kabul etmeyeceğim. dedim.
Emir öfkeyle bağırdı, suçlamalarda bulundu. Bana hiç baba kalmadı senin yüzünden. Şimdi yine hayatımı mahvediyorsun, dedi. Her kelimesi yüreğime saplandı. O, geceleri nasıl uykusuz kaldığımı, onun için kışlık bir mont almak için evlilik yüzüğümü sattığımı, et yiyebilmesi için kendimden vazgeçtiğimi bilmezdi.
Ben yalnız hissetmiyorum. Hayatım zor, ama dürüst. Bir işim, kitaplarım, bahçem, birkaç dostum var. Bir zamanlar beni aldatmış ve şimdi sadece rahat olmak için geri dönmüş birini istemiyorum.
Emir, veda etmeden gitti. O günden beri aramıyor. Onun yaralı olduğunu anlıyorum, kendisi için en iyisini istediğini biliyorum. Ama onurumu birkaç metrekareye satamam. Fiyat çok yüksek.
Belki bir gün anlayacak, belki de hiç. Ben bekleyeceğim. Çünkü onu koşulsuz seviyorum; aşkın bir mülk gibi satılamayacağını biliyorum. Oğlum beni sevdiği için doğdu, büyüdü ve ben onun bu sevgisini boşa çıkarmam.
Ve eski eşim Mehmet geçmişte kalmalı, orası onun yeri.
