Anna, yüzündeki acı ifadesine bir an baktı. Rahatsızlığı belli olmasına rağmen adam bunu gizlemeye çalışıyordu, gözleri ise çaresizliğini ortaya çıkarıyordu. Şehir hızlı geçen kalabalıklarla doluydu, fakat içinde bir ses onu yardım etmeye itiyordu. Hayat sana iyilik yapma fırsatı sunduğunda, kaçırmamak gerektiğine her zaman inanmıştı.
Havaalanına tek başına gidebileceğinizden emin misiniz? diye sordu Anna, kendine özgü nazik tonla.
Adam başını salladı; fakat Anna gözlerindeki tereddütü fark etti. O anda çok düşünmeden öne çıktı ve şöyle dedi:
Yardımcı olalım. Ben Anna. Tam olarak nereye gitmelisin?
Victor rahatlamış gibi görünse de saatine bakmaktan vazgeçmedi. Bakışlarındaki şey, sadece bir gecikme değil, daha ciddi bir endişeyi işaret ediyordu.
Teşekkür ederim, Anna dedi, iç çekerek. Uçağım günün sonu, kesinlikle yetişmem gerekiyor.
Anna, ona eşlik etmeyi teklif etti. Taksiye binip yine de uçağına yetişebileceğini düşündü. Uçağı çabuk kalkacak olsa da, kalbindeki bir dürtü ona yardım etmesi gerektiğini söylüyordu. Onu yalnız bırakmaya niyeti yoktu.
İkisi, en yakın taksi durağına doğru yürürken Anna, Victorun dengesini tutmaya yardımcı oldu. Yolda, Victor işi ve yoğunluğundan dolayı kişisel ihtiyaçlarına vakit ayıramadığını anlattı. Ciddi bir iş adamıydı, fakat özel hayatından bahsederken nazik bir yanını gösteriyordu.
Havaalanına vardıklarında Victor, Annanın yardımına derin bir minnettarlık duydu. Yorgunluğunu gizleyemiyordu, ama minnettarlığı açıktı.
Uçuşunun sorunsuz olduğundan emin misin? diye sordu Anna, gülümseyerek.
Victor başını onaylayıp, teşekkür etti.
Evet, her şey hazır. Yine de sana çok teşekkür ederim. Benim yüzümden uçağı kaçırdın.
Anna gülümseyerek, yumuşak bir sesle şöyle dedi:
Sorun değil. Bazen başkaları için yaptıklarımız, kendimiz için planladıklarımızdan daha değerli olur.
Victor, takdir dolu bir bakışla ona baktı. Anna, onun kim olduğunu bilmezken, Victor onun kim olduğunu biliyordu. Annanın biletini alacağı havayolu şirketinin sahibi, Annanın hayal bile edemeyeceği bir gerçekteydi. Öğleden sonra, ondan ayrıldıktan sonra uçağına oturdu, ama aklı hâlâ genç kızla olan karşılaşmada kalmıştı. Onun iyiliği, derin bir iz bırakmıştı; unutmak istemediği bir dokunuş.
O akşam, Anna evine döndü, arkadaşını göremediği için biraz hüzünlüydu. Ancak, tanımadığı adama yaptığı iyiliği bir kez daha düşündü. Karşılaşma kısa olsa da, evrenin bu kişiyi ona bir amaçla gönderdiğine inanıyordu.
Ertesi sabah sıra dışı bir şey oldu. Anna, havayolundan beklenmedik bir telefon aldı; başlangıçta kayıp uçuşundan dolayı bir karışıklık olduğunu düşündü. Ancak hattın diğer tarafındaki ses onu şaşırttı.
Günaydın, Anna ile konuşuyor muyum? Ben Victor, dün size yardım eden adamım. Tekrar teşekkür etmek ve size küçük bir sürprizim var.
Anna bir an şaşkına döndü. Ne istediğini merak etti.
Bir sürpriz mi? diye sordu, hafif bir çekingenlikle.
Evet. Nazik davranışınız karşılığında, istediğiniz herhangi bir destinasyona bir business class bilet hediye etmek istiyorum. Bunu zamanınız ve iyiliğiniz için bir teşekkür olarak kabul edin. Uçuşunuzu kaçırdığınızı biliyorum, ama her çabanın bir ödülünü alması gerektiğini düşünüyorum.
Anna bir süre sessiz kaldı, sözler yetersiz kaldı. Basit bir iyilik, şimdi çok daha büyük bir şeye dönüşmüştü. Hayatın, verdiğimiz şeyleri bize tuhaf yollarla geri döndürdüğünü düşündü.
Nazik bir gülümsemeyle teklifi kabul etti. Sadece hediyesi için değil, her küçük iyilik hareketinin dünyada gerçek bir fark yaratabileceğini anladığı için.
Böylece, basit bir merhamet göstergesi, ona yeni bir yolun kapılarını araladı; Anna, farkında olmadan, bu beklenmedik cömertlik sayesinde, hayatını sonsuza dek değiştirecek bir maceraya doğru yol alıyordu.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
