O, hamile olan sevgilisiyle evlenmeyi reddetti. Annesi ona destek oldu, babası ise çocuğun geleceğini korumaya çalıştı.
Baba, bir haberim var. Komşumuz Lăcrămioara benden hamile. dedi Dragoș, evin içine yeni girmişken.
Victor, babası bir an durakladı, ardından sakin bir sesle:
O zaman evlen.
Ne diyon? Çok gençim. Aile kurmak için henüz hazır değilim, hatta birbirimizi çok iyi tanımıyoruz
Ciddi misin? babası hüzünle homurdandı. Eskiden kızları kovalardın, şimdi sorumluluklarından kaçıyorsun, sanki çocuk gibi davranıyorsun. dedi ve hiçbir şey eklemeden yüksek sesle eşine bağırdı: Maria! Biraz gel!
Maria, önlüğünü sıvayarak mutfağa girdi:
Ne oldu?
Dinle. Oğlum bir çocuğa babalık yapıyor ama evlenmek istemiyor. Lăcrămioara, komşunun kızı, onunla hamile. Ve o, bir fare gibi saklanıyor.
Maria şaşkın görünmedi; yüzü taş gibi katılaştı:
Bu iyi bir şey. Neden kapımıza yabancı birini sokalım? Bu kızlar kurnaz; daha zengin birini bulup, bir birikim yapıyor, sonra da evlen diyorlar. Belki de çocuğu ona ait değildir. Bir test yapmalı. Üstelik Dragoș hâlâ genç; onu zorlamamalıyız. Erkek olmak zor, ama başkalarının çocuklarını büyütmek zorunda değiliz.
Victor derin bir iç çekti ve sessizce:
Peki, gerçekten çocuğu onun mu?
Eğer öyleyse, ne yapacağız? Analizleri yaptır, gerçeği öğrenelim.
Böylece o odadan çıktı, Victoru yalnız bıraktı.
Bil ki ben de bir zamanlar gençtim, dedi. Başka birini sevdim ama annenle evlendim. Aşk için değil, sorumluluk için. Erkek olmak sadece tutku değil, seçim ve sonuç demektir. O zaman hamileydi. Çocuğun suçu yok; kanım, vicdanım onun. Dragoș, zorluklarla dolu olsa da, pişman olmadım.
Üç ay geçti. DNA testi %99,9 ihtimalle Dragoșun Lăcrămioaranın çocuğunun babası olduğunu gösterdi.
Ne olmuş da? diye kahkaha attı Maria, Victor kağıdı ona uzattığında. Evet baba. Ama bu, Lăcrămioaranın bu eve gelmesi anlamına gelmez. Buraya adımını atma!
Dragoș ellerine bakarak sessiz kaldı; yüzünden anlaşılıyordu ki annesinin tarafını seçmişti. Yumruklarını sıktı ama bir kelime söylemedi.
Victor yavaşça masadan kalktı:
Eğer ikiniz karar verdiyseniz, şimdi beni dinleyin.
Sesini keskin bir bıçak gibi, ama düşük bir tonla söyledi:
Ne kadar yaşarsam yaşayayım, torunum eksik kalmayacak. Toprağım var, ev inşa edeceğim ve torunum her şeyi alacak. Siz ikiniz ise benden bir şey almayacaksınız. Bu utancı artık taşıyamam. Dragoș, bundan sonra benim çocuğum değilsin. Sahip olduklarım çocuğa gidecek, siz ise hiçbir para almayacaksınız.
Maria bağırarak:
Delirdin mi? Kendi çocuğunu mirastan mahrum etmek mi istiyorsun?!
Victor yanıt vermedi; sadece dönüp bağırışları ve küfürleri görmezden gelerek odadan çıktı. Dragoș ayakta kaldı, duyduklarına inanamıyordu. Ama bir şeyi iyice biliyordu: Victor ne söylerse, öyle gerçekleşecekti.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
