Ayşe Hanım yalnız başına, kimsenin hatırlamadığı köyün kenarındaki eski bir kulübede yaşardı. Çatısı delik, pencere pervazları paslanmış, bahçesi yabani otlarla dolu, evin içinde ise bir boşluk yankılanıyordu. Kocası öldükten, çocukları İstanbula taşındıktan sonra hayatı tekdüze bir çay, tığ işi, bahçe ve akşam radyo programları döngüsüne dönüşmüştü.
Bir sonbahar akşamı, gökyüzü gri bir örtüye bürünmüş, yapraklar yanmış kağıt gibi süzülürken, çitin arkasında gölgeli bir figür belirdi. İnce, kirli bir köpek, kaburga kemikleri dışarıda, gözlerinde insanlık kırıntısı taşıyan bir hayvanhavlamıyor, hırıltı yapmıyordu, sadece izliyordu. Ayşe Hanım ona bir parça soğuk su ve bir dilim salam verdi. Köpek sessizce yaklaştı, her şeyi yedi ve uzaklaştı. Ertesi gün geri döndü. Ve ertesi gün de, bir kez daha.
Ona Baran adını verdi; asil bir isimdi ama görünüşü bir iştahlı sokak köpeği gibiydi. Gün geçtikçe Baran ona güvenmeye başladı; kuyruğunu sallıyor, eline yaslanıyor, hatta kuyunun yanına kadar ona eşlik ediyordu.
Bir gece ansızın çığlık gibi bir havlama duydu. Çardağa koştu; Baran çardakta çılgınım gibi dönüyor, bir ses duyuluyordu. Elinde fenerle kapıyı açtı, gözleri bir an karardı. İçeride, kirli, ince bir çocuk, yırtık bir ceket içinde titriyordu, gözleri korkuyla doluydu.
Lütfen beni vurmayın diye inledi.
Çocuk, kötü bir bakıcıdan kaçıp yetimhaneden kaçan bir evladıydı. Baran onu ormandan bulmuş, bulabildiğiyle beslemiş, sıcak gövdesiyle ısıtmış ve ona bir insanın iyiliğini hatırlatmıştı. Ayşe Hanım düşünmeden çocuğu sakladı. Polis, komşuların köpeğin bağırışı ve evin ışıkları nedeniyle gelmişti. Tek polis memuru, çocuğun uzun süredir arandığını, bakıcısının ise işten atıldığını anlattı. Çocuk yeni bir aileye verildi, ancak gitmeden önce fısıldadı:
Şimdi siz benim büyükannemsiniz Bana mektup yazabilir miyim?
Baran ise kalıcı bir ev sahibi bulmuştu; artık köyün çalışkan bekçisiydi. O günden sonra Ayşe Hanımın hayatına yeniden bir aile girmişti: sadık bir köpek, haftalık mektuplar ve bir köyde, köpeğin kuyruğu gibi dönen bir kader Beklenmedik anlarda mutluluk, bir çatı gibi üzerinize çökebilir.
