Yaşlılara nasıl bakılır! Kardeşim Amerika’dan geldi.
Üst kardeşim son zamanlarda bizimle buluştu. On yıldan fazla bir süredir eşinin ve onunla birlikte ABD’de yaşıyor. Annemi ve babamı çok nadir görür. Bu, bu süredeki üçüncü ziyareti. Ahmet yeni hediyeler getirdi: moda kıyafetler, farklı ülkelerden getirilen eşya ve şeyler. diyorum. Ahmet şansını başka bir ülkede aramaya gittiğinde ben aileye bakıyorum. Şimdi, farklı bir yol izleseydim daha iyi olurdu, demekle pişmanım; bunu daha önce fark etmemiştim.
Üst kardeşim geldiğinde annemin morali hemen düzeldi. Tüm rahatsızlıklarını bir kenara bırakarak oğlum için ikramlıklar hazırlamaya koştu. Baba ve anne, oğlu ve gelini gördükleri için çok sevinçli. Ahmet ve eşi Leyla bizde kaldıkça, evde sürekli koşuşturuyor, onları nasıl mutlu edeceğimizi ve en iyi şekilde nasıl besleyeceğimizi bilemiyorduk. Babam Amerikan torunlarıyla oynarken, annem kız yengeye börek ve et yemeği pişiriyordu.
İki hafta boyunca evde bayram havası hâkim. Kız yenge sabah akşam mutfakta ya da televizyon başında çayını yudumluyordu. Bir kez bile bir şey yapıp yardımcı olmayı, ya da kendisine düşeni temizlemeyi teklif etmedi. Misafirler ayrıldıktan sonra babam onlara bir zarf dolusu para verdi. Ahmet gülerek, ABD’de TL ne işe yarar ki? dedi, ama parayı kabul etmeden de durmadı.
Akşam, annemin kan basıncı tekrar yükseldi. Leyla ona çay demledi ve bütün akşamını onun sağlığını gözeterek geçirdi. Babam benden biraz odun kesmemi istedi; kendisi yapamıyordu, dün misafirler önünde baltayı ne kadar iyi kullandığını gösterse de hâlâ yardıma ihtiyacı var. Leyla’yı mutfak, anne ve temizlik arasında bölünmüş görmek beni yordu.
Hayatımız anne babayla nasıl? Eşim ve ben neredeyse dokuz yıldır evliyiz. Bu süre boyunca anne babamın evinde oturduk. Artık onlar ev işlerine karışmıyor, biz tamir, temizlik ve diğer sorumlulukları üstleniyoruz. Baba ve anne emekli oldular, sağlığına dikkat ediyorlar: fazla çalışmıyor, gereksiz yere dışarı çıkmuyor, markete de gitmiyorlar. Tüm ev işleri bize ve Leyla’ya bırakıldı. Camları, çatıları, çiti yeniledik; her şeyin bedelini kendimiz ödedik.
Ahmet çok nadiren aileyi ziyarete geliyor. Geldiğinde herkes eski enerjisine, neşesine ve canlılığına kavuşuyor, sanki hiçbir şey ağrımıyor.
Biz de anne babamızın yanına taşındık; ihtiyaç duyduklarında onlara kolayca yardımcı olabilmek için. Şimdi fark ediyorum ki, yaptığım şey yanlıştı. Ancak bu eve o kadar çok para ve emek harcadık ki vazgeçmek zor. Anne babam, her gün yaptıklarımızı takdir etmiyor; Ahmet’i akrabalar ve dostlar önünde övüyor, biz, hâlâ onlarla aynı evde oturanları ise başarısız diyor. Bu durum karşısında ne yapacağımı bilmiyorum.
