Annem, evli bir adamın arkadaşıydı; o adama ben doğdum. Çocukluğumdan beri sabit bir evimiz olmadı, sürekli kiralık dairelerde dolaşıyoruz. Beş yaşındayken, annem yeni bir adamla tanıştı ve onunla birlikte olmak istedi, ama adam tek bir şart koydu: yalnız kalırsam beni kabul eder. Annem çocuğumu bana bıraktı, tüm belgeleri elime verdi ve babamın dairesine götürdü. Kapıyı çaldı, kilit açılma sesini duydu ve kaçtı; ben ise orada duruyorum. Kapıyı babam açtı, beni görünce şaşırdı, kim olduğumu hemen anladı ve içeri aldırdı.
Babasının eşi beni sevgiyle karşıladı, çocukları da kızı Elif ve oğlu Can aynı şekilde. Baba başlangıçta beni bir yetimhaneye vermek istedi, ama eşi beni suçsuz diye savundu, sanki kutsal bir kadın gibi. İlk başta annemi bekliyorum, yakında beni alacağını düşündüm. Sonra umudumu kaybettim ve babamın karısına anne diyerek seslenmeye başladım.
Babam, kendi çocuklarına da sıcak duygular beslemiyor, beni gereksiz bir ağız olarak görüyor, ama yine de aileyi geçindirmek zorunda kalıyor. O, otoriter bir adam; eve geldiğinde hepimiz çocuk odasında kilitleniyoruz, gözünden kaçınmaya çalışıyoruz. Karısı otoritesine boyun eğemiyor, çocukları ona vermeyi prensip olarak reddediyor. Yıllarca onun öfke patlamalarına, dışarı çıkma sevdalarına katlanıyor; kocasının öfkesini bastırmayı, bizi tartışmalardan ve bağırışlardan korumayı öğreniyor. Evde sessizlik hâkim, babanın takvimini biliyor, onu sinirlendirmiyoruz. Annem iki kişi yerine bize iki kat sevgi ve şefkat sunuyor.
İstanbulda bir doktor, keskin görüşü geri getiren bir hileyi paylaşıyor. Babam bir kez daha genç bir sevgilisiyle gitince, hepimiz bir nebze rahatlıyoruz. O zamanlar neredeyse yetişkiniz; kardeşim ve kız kardeşim okulu bitiriyor. Yaşımız aynı olduğu için ben de lise mezuniyet sınavlarına hazırlanıyorum. Üçümüz birbirimize ders çalıştırıyor, ortak hedefimiz saygın bir üniversiteye girmek. Babam, sevgi göstermese de eğitim masraflarını karşılamayı vaat etti ve sözünü tuttu. İstediğimiz bölümleri kazandık ve hayallerimizi gerçekleştirdik.
Sonra babam vefat etti; geride iyi bir miras bıraktı. En son sevgilisi hiçbir şey almadı; evlenmeye fırsatı olmadı. Biz, onun şirketinin ve banka hesaplarının tam hak sahipleri olduk. İşimizi büyütmeye devam ediyoruz. Ülke dışına, yeni bir şube açmak için yurt dışına gitmemiz gerekti. Bu şubenin başında benim olacağım. Annemi de yanımıza almayı teklif ettim; o, sıcak bir ülkede yaşama hakkını hak ediyor. Kız kardeşim ve erkek kardeşim fikrimi destekliyor.
Yola çıkma vakti geldiğinde, aniden gerçek annem ortaya çıktı. Çocukluğumun hafızası onun yüzünü uzun yıllar boyunca saklamıştı. Bana, Evlat, ben senin gerçek annenim! Beni unuttun mu? Artık büyüdün. Ben seni çok özledim, nasıl yaşadığını merak ettim. Gel, birlikte yaşayalım, dedi. Ben onun cesaretine şaşırdım: Tabii ki seni hatırlıyorum! Kapıdan kaçtığını, beni küçücük bırakıp gittiğini hatırlıyorum. Sen benim annem değilsin. Benim annem şimdi benimle birlikte gidiyor. Seni tanımak bile istemiyorum, dedim ve ona dönüp gitmeye devam ettim. Hiç pişman olmadım.
Benim annem, kocasının başka bir kadından çocuğunu alıp bana sevgiyle büyüten kadın. Hastalandığımda yanımda oturur, kalbim kırıldığında teselli eder, arkadaşlarımla kavga ettiğimde sakinleştirir, hata yaptığımda affeder, ergenlik dönemindeki kabalıklarımda sabır gösterir, bir daha benimle kan bağını hatırlatmaz. O, benim için anne oldu, ben de onun için oğul oldum. Başka bir annem yok!
Onunla birlikte başka bir ülkeye taşınıyoruz. Orada gelecekteki eşimi tanıyorum; annem ona çok yakışıyor ve aralarında güzel bir bağ oluşuyor. Annem kişisel hayatıma engel olmuyor, hatta kendi hayatını kurmaya cesaret buluyor. Güzel bir adamla tanışıyor, ben sadece destekçiyim. Hak ettiği mutluluğu buldu! Şimdi annem sık sık seyahat ediyor, çocuklarını ve torunlarını ziyaret ediyor. Onun neşeli gözlerine bakınca, hayatımda olduğu için mutluyum. O, benim koruyucu meleğim!
