On sekiz yaşındayken ilk kız çocuğumu doğuruyorum. Doğumun ne kadar zahmetsiz olduğunu gördükten sonra, artık yaygınlaşmış olan taşıyıcı annelik fikrini ciddi olarak düşünmeye başlıyorum.
Ailem dar gelirli; anne babam üç kız kardeşimle beni geçindirmekte zorlanıyor. On yedi yaşındayken evleniyorum, eşimle ve bir yaşındaki kızımızla geçim sıkıntısı içinde yaşıyoruz. Kendi evimiz yok, para da yok; ayakta kalabilmek için elimizden geleni yapıyoruz. Eşim bu fikri hoş karşılamıyor, ikna etmeye çalışsam da finansal çıkmazımızı çözebileceği düşüncesi beni bir türlü bırakmıyor.
Bir süre sonra ikinci çocuğum dünyaya geliyor, durum daha da kötüleşiyor ve eşim dayanamayarak aileyi terk ediyor. İki küçük kızla yalnız kalıyorum; annem ve kız kardeşlerim bana destek oluyor, ben çalışırken çocukları bakıyorlar. Ancak maddi açıdan hâlâ ayakta kalamıyoruz. Uzun zamandır aklımda olan bir planı hayata geçirmeye karar veriyorum.
İstanbuldan Berline gidiyorum ve oradaki bir taşıyıcı annelik ajansına başvuruyorum. Embriyoları yerleştirme denemeleri yapılıyor, fakat ilk denemelerde sonuç alınamıyor; son denemede de düşük oluyor.
Eve dönüp vazgeçmeyi düşünüyorum, ama altı ay sonra internette bir ilan görüyorum: Yüksek ücret, güvenilir hizmet. Telefonu açıp bir şans daha deniyorum; Olur da olur, olmazsa da kader. diyorum.
Bu sefer her şey sorunsuz ilerliyor. On iki ay boyunca, Berlinde yeni bir apartmanda kızlarımızla birlikte yaşıyoruz. Çocuğu taşıyıp doğuracağım ailenin ebeveynleri cömert; bize pahalı yiyecekler alıyor, kızlarımıza oyuncaklar hediye ediyor, sinema ve hayvanat bahçesi gezintilerini ödüyorlar. Dokuz ay sonra sağlıklı, güzel bir erkek bebek dünyaya getiriyorum.
Türkiyeye dönüyoruz; taşıyıcı annelik ücreti, yani yaklaşık üç yüz bin TL, bu miktar sayesinde mahallemizde iki odalı bir daire alıyoruz. Önümüzdeki bir yılı da elbiseler, eğitim ve sağlık gibi eksiksiz bir hayat sürmek için planlıyoruz.
İki yıl sonra bir kez daha taşıyıcı anne oluyorum; bu sefer Çinli bir ailenin çocuğunu doğuruyorum.
Şimdi büyük bir evde yaşıyorum; kızlarım her şeye sahip. Bazı insanlar eleştiriyor, fakat aileme daha iyi şartlar sağlamak için bu yolu seçtiğim için kendimi suçlu hissetmiyorum.
