Babam, 72 yaşındayken, sınıf arkadaşını evlenecek olduğunu bana anlatmıştı!
Babam bana evlenecek derken adeta gözlerim fal taşı gibi bulandı. Ya, 72 ya!
Bundan önce babam yirmi yıl boyunca yalnız kalmıştı; annem, yani Ayşe Hanım, otuz yıl önce vefat etmişti. Ben de otuz yıl önce kendi ailemi kurmak için Annenin ve babamın evinden ayrıldım. Tabii ki onu hiç unutmam; eşim Elif ve iki çocuğumuz Deniz ve Mert ile birlikte Ramazan Bayramında ve yaz tatillerinde mutlaka ziyaret ederiz. Babam hâlâ bir çınar gibi dimdik duruyor, sağlık şikâyeti etmiyor; bahçeyi düzenlemek ya da kış için odun kesmek gerektiğinde biz hâlâ yardımcı oluruz, ama o işin çoğunu kendisi halleder.
Geçenlerde telefonda Artık bir kadın getirmenin zamanı geldi! dedi. Söyleyecek şeyin eski sınıf arkadaşı Çiğdem olduğunu öğrendim. Çiğdemle gençlikte çok yakınlardı, ama okul bittikten sonra farklı şehirlere, örneğin Antalya ve İzmire göçmüş, bir daha görüşmemişlerdi. Şimdi, emekli olmanın getirdiği bir huzurla, hayatlarını yeniden birleştirmeye karar vermişler. Şaka gibi bir durum değil mi?
Babamın evlenmesinden haberdar olur olmaz ona, Biz ve çocuklar bu törende bulunmayacağız dedim. Ama Çiğdem ve Mehmet çabuk bir nikah kıyıp, küçük bir kutlama yaptılar.
Peki, babamı bu kadına iten şey neydi ki, sonuna kadar yalnız kalmış gibi hissetmişti?
Gerçek şu ki, babamın evi bol geniş bir çiftlik eviydi, etrafı büyük araziyle çevrili, bir de küçük bir köy gibi. Çiftliğin bir yanı başkalarına, bir yanısıra torunları ve çocukları için cazip bir miras gibi görünüyor. Bu evlilikten sadece maddi çıkar beklentisi var mı diye çok soruyorum.
Biz ise iki odalı bir dairede yaşıyoruz; on yıllık bir konut kredisi ödedik ama iki çocuğumuz var. Bir zamanlar evimizi büyüğe, yani babamıza, gençlere de babamın evini bırakacağız diye düşündük, şimdi ise kimin alacağını kestiremiyoruz.
Altı aydır babamı hiç görmedik; bir de yeni hayat kurmaya başlamasından sonra pek gitmek istemedik. Akrabalar sık sık arayıp, Babamın bu yaşta mutluluğu bulduğuna sevinsin diyor. Tabii ki babamla vakit geçirmek istiyorum, ama bir yandan da Çiğdemin sadece mirası hedeflediği korkusu var; ileride onun ailesiyle evde kapışıp durmaktan çekiniyorum, ki bu evde yarım ömrümü harcamıştım
Ne yapacağımı bilmiyorum; babamı görmezden gelemiyorum ve her şey yolundaysa gibi davranmaya da gücüm yetmiyor. Bu çıkmazdan nasıl kurtulabilirim, ne önerirsiniz?
