Mehmetle evliliğimiz on yılı biraz aşmış durumda. O zamanlar otuzlu yaşların ortasındaydık; eşim büyük bir şirkette yönetici olarak çalışıyor, ben ise İstanbulda bir güzellik salonunda kuaför olarak çalışıyordum. İki çocuğumuz oldu, doğum iznine çıktım ve sonra işi tamamen bıraktım. Maaşı iyi olduğu için geçimimiz rahat geçiyordu.
Mehmet kariyerine odaklanmış biriydi, sık sık evden uzakta olur, boş zamanlarını genellikle annesiyle geçirirdi. Kayınvalidem, sahne sanatlarıyla uğraşan, hastalık ve öfke nöbetlerini canlandırabilen yetenekli bir aktristir. Bu yeteneğini, oğlunun dikkatini üzerine çekmek için kullanıyor.
Bir aile toplantısında kayınvalidem bana şöyle seslendi:
Mehmet sadece bana aittir, senin onun karısı olman bir yana. Aile onun için sadece ben var! Bir anne olarak beni anlamalısın. Ne olursa olsun, eşine hep destek olmalısın!
Bu sözleri aklımda tutuyorum. Ertesi sabah Mehmetten her şeyi açıklamasını istedim. Annesinin davranışını, sanki fıkra gibi hafifletmeye çalışıyormuş gibi savundu.
Her güzel şey bir gün biter. Geçen yıl Mehmet işten çıkarıldı ve üzüntüsüyle başa çıkmak için alkol içmeye başladı. Ben de yeniden bir güzellik salonunda çalışmaya başladım.
Eşim bir gün yeniden eski haline dönecek ve mantığını bulacak umudunu hiç kaybetmedim, ama bir mucize gerçekleşmedi. Durum daha da kötüye gitti. Boşanmamı dosyaladım ve Mehmet annemin yanına taşındı.
Bir aylık bir nefes aldım; artık bir kişiyi daha beslemem gerekmiyordu. Ama bir ay sonra kayınvalidem beni aradı:
Sana hep ne söylediğimi unuttun mu? Eşine hep yardım etmen gerektiğini! Emekli maaşım yetmediği için her ay 2000 TL göndererek Mehmeti desteklemeni istiyorum!
Bu kadar talep beklemiyordum! Ona, çocuğun babasının nafaka ödemesi gerektiğini, bu yüzden baba adına nafaka talep edeceğimi söyledim.
Kayınvalidem de, Sen onun bu haline yol açan kişisin diye yanıtladı.
Sözleri beni çok rahatsız etti ve konuşmayı sonlandırdım. İlginç olan, hâlâ eski eşimi seviyor olmam. Ama artık onunla nasıl bir yaşam süreceğimi bilmiyorum.
