Elif oturdu arka koltuğa ve aniden gördü ki, yanındaki çocuk o yere sığmayacaktı.
Murat, iki oğlumuz Deniz ve Can ve ben, yurt dışı tatilimizi geçiriyorduk. Bir gün ise, içinde kederli bir sahne saklı bir anı yaşadık.
Bir tur rezervasyonu yapmıştık. Gezi, yaya olarak ulaşılması imkânsız olan, Kapadokyanın yeraltı şehirlerinden birine ve Pamukkalenin beyaz travertenlerine gitmeyi içeriyordu. Tatilimizin bir gününü buna ayırmaya karar verdik.
Dört bilet aldık; herkes kendi koltuğuna oturacaktı. Biletlerimizi gösterdikten kısa bir süre sonra, tombul bir kadın bebekli bir arabayla otobüse bindi. Arabası da aynı ölçüde genişti. Sırt sıraya sıkıştılar, kadının beşiği arabanın arkasına tutturuldu. Kadın, arka koltuğa oturdu ve çocuğunun o alana sığmayacağını fark etti. Hemen ayağa kalktı ve çocuğu için başka bir boş yer aramaya başladı.
Elifin gözleri, bizim ince yapılı iki oğlumuza takıldı ve kadının çocuğunu yanlarımıza koyma kararı aldı.
Murat, kadına Bu koltuklar için biz ödeme yaptık, çocuğumuzu zorla oturtamazsınız diyerek müdahale etti. Kadın inat etti, hatta tur rehberi Hakana kadar yükseltti tartışmayı.
Biz burada dışarıdaki insanlarla karışmak zorundayız, yoksa turu iptal edip biletlerimizi geri alabiliriz diye bağırdı. Diğer turistler bile ona katıldı, Selfie çekelim mi? diye alaycı bir tavır sergilediler.
Çocukların sabrı tükenince, tur otobüsü sürücüsü İsmail, çatışmanın çözülmesini beklerken, tur duraksadı; hava soğurmuş, gerginlik yükselmişti.
Şimdi düşünüyorum: Haklı mıydık? Neden çocuklarımızı dar bir alana zorlayalım, biletlerimizi ödeyip de? Sizce bu hâlde ne doğru?
