Sana bir oğul doğurdum, ama senden hiçbir şey istemiyoruz, diye aradı sevgilisi Lera’nın kocası ona yenik bir köpek bakışıyla baktı. — Evet, yanlış duymadın. Lera, altı ay önce başka biri vardı. Sadece birkaç kez görüştük, biraz macera, o kadar… Ve bana bir oğul doğurdu. Geçenlerde olmuş… Lera’nın başı döndü, şoktaydı! Sadık ve sevgili eşi dışarıda çocuk sahibi olmuştu! Lera, kocasının söylediklerinin anlamını güçlükle idrak edebildi. Birkaç dakika boyunca kocasının ne demek istediğini çözmeye çalıştı. Kocası karşısında oturuyordu. Omuzları düşmüş, elleri dizlerinin arasında kenetlenmişti. Her zamankinden daha küçük, sanki içindeki tüm hava çekilmiş gibiydi. — Oğul yani, — diye tekrarladı Lera. — Sen, evli bir adam olarak bir oğlun oldu. Ve onu doğuran eşin değil, yani ben değilim… — Lera, vallahi bilmiyordum. Yemin ederim sana. — Çocukların nasıl yapıldığını bilmiyor muydun? Kırk yaşındasın, Kadir. — Doğuracağını bilmiyordum. Bir süredir ayrıyız, eşine geri döndü. Her şey yolunda sanıyordum. Ama dün aradı. “Bir oğlun oldu. Üç kilo iki yüz gram. Sağlıklı.” Dedi. Ve kapattı telefonu. Lera ayağa kalktı. Dizleri güçlükle taşıyordu, sanki maraton koşmuş gibiydi. Dışarıda sonbahar fırtınası vardı. Lera istemsizce pencere manzarasına daldı — güzeldi… — Şimdi ne olacak? — diye sordu Lera, arkasına bakmadan. — Bilmiyorum. — Harika, tam bir aile reisi cevabı. “Bilmiyorum.” Birden döndü. — Oraya gidecek misin? Görmeye? Korkmuş Kadir utanarak eşine baktı. — Lera, hastanenin adresini mesaj attı. Dedi ki, iki gün sonra taburcu oluyorum. Aynen şöyle dedi: “Istersen gelirsin, istemezsen gelmezsin. Biz senden hiçbir şey istemiyoruz.” Ne gururlu! Hiçbir şey istemiyor… — Hiçbir şey istemiyor, — diye Lera da tekrarladı. — Ne büyük saflık. Koridorda kapı çarptı — büyük çocuklar gelmişti. Lera hemen gülümsedi. İş hayatı bunu profesyonelce öğretmişti ona — anlaşma batarken bile yüzünü kaybetmemeyi… Yirmi yaşındaki iri omuzlu büyük oğulları mutfağa kafasını uzattı. — Oo anne-baba, hayırdır, modunuz düşük? Anne, yemek var mı? Antrenmandan geldik, kurt gibi açız. — Dolapta mantı var, ısıtın, — dedi Lera. — Baba, benim eski arabada karbüratöre bakacaktın, — küçük oğlu omzuna vurdu babasının. Lera bu sahneyi izlerken, kalbi sıkıştı, nefes alamaz oldu. Ona “baba” diyorlardı. Kendi babaları çoktan hayattan silinip gitmiş, sadece nafaka ve birkaç kartpostalla sınırlıydı ilgisi. Kadir onları büyütmüştü. Araba kullanmayı öğretmiş, yaralarını sarmış, okul meselelerini çözmüştü. O onların babasıydı. Gerçekten. Kadir zoraki gülümsedi: — Bakarım, Sercan. Birazdan. Önce annenle konuşmamız lazım. Çocuklar mutfağa geçti, tabakları şırıldattı. — Seni seviyorlar, — dedi Lera usulca. — Peki ya sen… — Yeter Lera. Ben de onları seviyorum. Onlar benim oğullarım. Hiçbir yere gitmiyorum. Sana en baştan söyledim — Bu bir delilikti. Hata. Onunla… hiçbir şey ciddi değildi. Sadece… heves işte! — Sadece bir heves, şimdi pelerin bile değiştirmek gerek… Altı yaşındaki Merve odaya fırladı. İşte, Lera’nın zırhı burada çatladı. Kızları koşarak babasının kucağına atladı. — Babacığım! Neden üzgünsün? Annem mi kızdı sana? Kadir onu kucaklayıp başına gömüldü. Yalnızca onun için yaşıyordu. Lera biliyordu: Kadir Merve için her şeyi yapardı. Ölümüne bile giderdi. Akıl almaz bir baba sevgisiydi. — Yok prensesim, büyüklerin işleriyle ilgili konuştuk sadece. Hadi sen çizgi film aç, ben geliyorum birazdan. Merve gittiğinde, yine sessizlik oldu. — Her şey değişiyor, anlıyor musun? — dedi Lera. Yerine oturdu. — Gitmeyeceğim Lera. Seni, çocukları seviyorum… Sizi kaybedemem… — Laf bunlar sadece Kadir. Gerçek şu: orada bir oğlun var. Ona baba lazım. O kadın… şimdi “hiçbir şey istemiyorum” diyor. Bu, hormon, sevinç ya da akıllıca bir plan. Bir ay, altı ay geçer, çocuk hastalanır, büyür, para ister. Telefon açar: “Kadir, mont yok.” Ya da “Kadir, doktora gitmeliyiz.” Ve sen gidersin. Yufka yüreklisin. Kadir sustu. — Para, Kadir? — Lera sesini alçaltarak. — Nereden bulacaksın? Sarsıldı, sanki vurulmuş gibi — Lera en zayıf noktasına dokunmuştu. Kadir’in işi iki yıl önce batmış, Lera’nın parasıyla borçlarını kapatmıştı. Şimdi çalışıyordu ama kazandıkları Lera’nın sağladığı konforun yanından bile geçmiyordu. Ev, araba, tatil, çocukların eğitimi — hepsi Lera sayesinde. Doğru dürüst kendi hesabı bile yoktu, tüm kartları bloke, nakit ya da Lera’nın hesabına bağlı kartı kullanıyordu. — Bulurum, — homurdandı. — Nereden? Gece taksi mi çekeceksin? Yoksa benim dolabımdan mı alacaksın, diğer aileye yardım diye? Şu rezilliğe bak: Ben evi geçindirirken, sen de benim paramla dışarıdaki çocuğa bakacaksın! — O kadın değil o! — diye bağırdı Kadir. — Zaten bitmişti altı ay önce! — Ama çocuk insanları, nikah defterinden daha çok bağlar. Doğuma gidecek misin? Soru havada asılı kaldı. Kadir yüzünü ellerine gömdü. — Bilmiyorum, Lera. Gerçekten. İnsani olarak… gitmek gerekir belki. Çocuk suçsuz. — İnsani olarak, — diye alay etti Lera. — Peki bana karşı? Merve’ye? Oğullara? Şimdi gidersin, o kundaktaki bebeği görürsün. Kucağına alırsın. Bitti. Sana güveniyorum, duygusalsın. Sonra gitmeye başlarsın: başta haftada bir, sonra iki, sonra hafta sonları. Bana iş yoğunluğundan yalanlar bulursun. Biz burada bekleriz. Lera musluğa gitti. Açtı, suya baktı, kapattı. — O kadın senden sekiz yaş küçük, Kadir. Otuz iki yaşında. Sana bir oğul doğurdu. Kanından, canından. Benim oğullarım senden değil, ama onları sen büyüttün. Ama oradaki kan bağın. Bunun hiç etkisi olmadığını mı sanıyorsun? — Saçmalıyorsun. Çocuklar benim, ben onları büyüttüm. — Hadi oradan! Erkeklerin hep bir soy arayışı var. — Bizim Merve var! — Merve kız… Kadir zıpladı. — Yeter! Niye şimdiden gönderiyorsun beni? Dedim, ailemi bırakmayacağım. Tamam mı, ama tamamen vicdansız da olamam. Orada bir bebek var. Benim, evet. Sana karşı suçluyum, herkese karşı suçluyum. İstersen kov beni. Hemen eşyalarımı toplarım, giderim. Annemlere, ne bileyim yurda, nereye olsa… Ama bana da şantaj yapma! Lera donakaldı, aniden çok korktu. “Git” derse, Kadir gidecek. Gururlu… Aptalca, ama gururlu. Hiç parası, hiç evi yok. O zaman kesin diğer kadına sığınır. Orada onu beklerler, kahraman olur, baba olur — yoksul bile olsa öz kanından. O zaman tamamen kaybederdi. Halbuki kaybetmek istemiyordu. Acıya, öfkeye rağmen seviyordu onu. Çocuklar da seviyordu. Yıkmak kolaysa, yeniden yapmak yıllar alır. Bir anda kovabilirdi. Ama sonra ne yapacaktı, o adamsız bir eve her döndüğünde? — Otur, — dedi sessizce. — Kimse seni kovmuyor. Kadir birkaç saniye daha ayakta kalıp zor nefes aldı, sonra oturdu. — Lera, affet beni. Gerçekten aptalca yaptım… — Aptaldın, — dedi Lera. — Ama bizim aptalımız… Akşamı bulut gibi geçirdiler. Lera Merve’yle ödev yaptı, iş raporlarına baktı, ama aklı başka yerdeydi. O kadını hayal etti. Nasıl biri? Güzel mi? Tabii gençtir… Mutlaka şu an bebeğe bakıp “kazandım” diyordur. Hiçbir şey istemiyorum! Tabii, en akıllı taktik bu. İstemiyorum diyerek, kriz çıkarmadan, sadece göster: Bak, bir oğlun var, biz gururluyuz, kendi başımıza hallederiz. Bu erkek gururuna iyi vurur. Hemen kahraman olmak isterler. Kadir uyuyamadı, iç çekti. Lera ise açık gözle karanlığa bakıyordu. Tam kırk beşindeydi: bakımlı, güzel, başarılı, ama yaşlılık çok da uzak değildi. Orada ise… gençlik. *** Sabah daha da berbattı — Lera kendine gelemiyordu. Oğullar koşturarak kahvaltı edip çıktı. Merve ise birden huysuzlandı. — Baba, örgü yap saçımı! — dedi. — Annem yamuk yapıyor. Kadir tarağı aldı. Direksiyonla, çekiçle alışık elleri, kızının incecik saçlarını dikkatlice ördü. Titiz ve odaklanmıştı, neredeyse dilini çıkararak uğraştı. Lera kahvesini içerken onları izledi. İşte buydu, kocası. Sıcak, bildik, ev kadar yakın. Ama bir yerlerde, başka bir bebek de onun üstünde hak sahibi! Nasıl olur bu? — Kadir, — dedi Merve çıkıp hazırlanırken. — Karar vermeliyiz. Şimdi. Kadir tarağı bıraktı. — Bütün gece düşündüm. — E? — Taburcuya gitmeyeceğim. Lera’nın içi cız etti, ama çaktırmadı. — Neden? — Çünkü gidersem ona, kendime, o çocuğa umut vermiş olurum. İki evde de baba olamam. İstemiyorum, Lera! Sana yalan söylemek, çocuklardan zaman çalmak istemiyorum. On bir yıl önce seçimimi yaptım. Sen eşimsin, ailem burada. — Peki ya o çocuk? — Lera bile bu soruyu sorduğuna şaşırdı. — Maddi olarak yardım edeceğim. Yasal yolla, ya da hesap açarız. Ama gidip görmek… Hayır. Büyüsün, beni hiç tanımasın, ama hafta sonlarını beklemesin daha iyi. Yokluğumla büyüsün, saat sayan bir babadan iyidir. Lera sessizdi. Alyansını çeviriyordu parmağında. — Emin misin? Pişman olmaz mısın? — Olurum, — dedi Kadir. — Düşünürüm kesin, nasıl acaba. Ama gitmeye başlarsam, sizi kaybederim. Hissediyorum, çünkü bunu kaldırmazsın. Güçlüsün Lera, ama demir değilsin. Beni sevmemeye başlarsın. Bunu da istemem. Allah’ım, ne saçma anlatıyorum… Kalktı, arkasından omzuna ellerini koydu. — Lera, başka hayat istemiyorum. Sen varsın, çocuklarım var. O çocuk… onun bedelini parasal olarak öderim. Vaktimi, ilgimi, sevgimi bölemem… Lera elini onun elinin üstüne koydu. — Parayla yani? — acı bir gülümseme ile. — Kazanırım. Gerekirse borçla, ama hata bedelini sana yüklemem. Bu benim meselem, Lera. Lera sakinleşti. Evet, kocası ahlaken yanlış yapmıştı belki, ama onun beklediği tam da bu sözdü. Kocasını hiç kimseyle paylaşmak istemiyordu, ötekinin hislerinden ona neydi? Evli birinden doğurmuş — kendi sorunuydu. *** Kadir, doğuma gitmedi. Kadın aylarca Kadir’in telefonunu kilitledi — bağırdı, kızdı, “Neden gelmedin?” dedi. Kadir açıkça söyledi: Sadece maddi destek olurum, yüz yüze görüşmek yok. Kadın telefonu kapadı, tam altı aydır hiç aramadı, ulaşılamaz oldu. Ve bu, Lera’nın tam da istediği şeydi.