Yardım etme isteğimi kaybettim kayınvalideme, onun yaptığını öğrendiğimde. Ama onu da kendi başına bırakamam.
İki çocuğum var. Çocuklarımın babaları farklı. İlk çocuğum kızım. Damla şimdi 16 yaşında. Damlanın babası nafakasını düzenli ödüyor ve kızıyla sürekli iletişim halinde. Eski eşim yeniden evlendi ve ikinci evliliğinden de iki çocuğu var ama asla kızımızı unutmadı.
Oysa oğlumun şansı azdı. İki yıl önce ikinci eşim birden hastalandı, sadece üç gün sonra hastanede vefat etti. Aradan zaman geçse de, onu hâlâ kaybettiğime inanamıyorum. Sanki birazdan kapı açılacak ve o gülümseyerek içeri girecek gibi geliyor. Bana günaydın dileyecek Sonra tüm günü ağlayarak geçiriyorum.
Bu süreçte en büyük desteği ikinci eşimin annesi, yani kayınvalidem Filiz Hanımdan gördüm. Ona da kolay değildi tabii; sonuçta kocam onun tek oğluydu. Sık sık birbirimize sarıldık, teselli ettik. Kederli günleri birlikte atlattık. Telefonlarımız hiç susturmaz, sık sık birbirimizde kalırdık. Hep eşimi konuşurduk.
Bir ara birlikte yaşama fikrimiz bile oldu. Ama sonra kayınvalidem vazgeçti. Böylece yıllar geçti gitti, tam yedi yıl oldu. Kayınvalidemle hep çok iyi anlaştık. Neredeyse arkadaştık denebilir.
Hamileliğimi ilk öğrendiğim zamanları hatırlıyorum, kayınvalidem bir keresinde, televizyonda izlediği bir baba adayının gerçek babalığı ile ilgili şüpheler yaşadığı bir programdan bahsetmişti. Uzun yıllar baktığı çocuğun kendi kanından olmadığını öğrenen bir adam Yüzüne bile bakmadan saçmalık olduğunu söyledim:
“Bir adam çocuğun kendi olup olmadığından şüphe ediyorsa, zaten o çocuğa baba gibi davranamaz, pazar günleri uğrayanlardan olur!”
Kayınvalidem, torununun kendi oğlundan olduğuna inandığını söyledi. Ben doğurduktan sonra mutlaka babalık testi isteyeceğini sanıyordum ama bu konu bir daha gündeme gelmedi.
Bu yaz, kayınvalidem bir anda ağır hasta düştü, durumu hızla kötüleşti. Yalnız kalmaması için ona yakın oturmasını istedim. Bir emlakçıyla anlaşıp ona küçük bir daire bulmaya karar verdik.
Fakat evrak işlerinde kayınvalideme hastaneye kaldırıldığı için, kayınpederimin vefat belgesine ihtiyaç duyduk. Kayınvalidem gidemedi, ben evine gittim. Belgeyi dosyaların arasında aramaya başladım.
Tüm klasörleri karıştırırken bir kağıt bulup duraksadım. Babalık testi! Meğer oğlum henüz iki aylıkken kayınvalidem gizlice bir babalık testi yaptırmış ve gerçekten kocamın oğlu olduğunu kanıtlayan sonucu almış.
O an öfkemden nefessiz kaldım. Demek ki kayınvalidem bana hiç güvenmemiş! Dayanamayıp yüzüne söyledim. Şimdi bana sürekli pişman olduğunu, acemice bir hata yaptığını söylüyor. Ama içim rahatlamıyor. Yıllardır bana hiç söylemeden böylesine önemli bir sırrı saklaması İhanete uğramış gibi hissediyorum.
Şimdi, içimden ona yardım etmek gelmiyor. Ama bir yandan da, etrafında kimse yok. Oğlumun babaannesiz büyümesini de istemem.
Kayınvalideme yine de yardım edeceğim. Ama aramızdaki o sıcaklık ve güven bir daha asla eskisi gibi olmayacak… Her şey rüyada gibi; zaman yamuluyor, sesler uzaklaşıp yakınlaşıyor. Anneler gibi olmayan babaanne, içinden çıkan bir gölgeyle bana bakıyor ve ben, rüyada küskün bir çocuk gibi kalakalıyorum.
