Böyle anneler nasıl olur da bu dünyada yer buluyor, aklım almıyor! Kadın çocuğunu bakmak istemediği için yetimhaneye vermiş, daha çocuk dört yaşında
Bak şimdi, benim çok eski bir arkadaşım var, adı Gülşah. Tam otuz yıldır dostuz. Öyle iyi bir insan ki anlatamam, kesin harika bir anne olurdu ama kendi çocuğu olamadı, eşiyle birlikte hiç çocukları olmadı. Allah nasip etmedi işte ama ilişkiyi de bitirmediler, sanırım birbirlerine olan sevgilerinden dolayı.
Benim ise iki kızım var. Gülşah da onların manevi annesi, benim can dostum olduğu için, her daim yanımda. Hep konuşuruz, Gülşahı çocuklarım daha küçücükken onlarla oynarken, defalarca bana yardım ettiği günlerde görmüşümdür. Ne zaman ihtiyacım olsa, benden önce koştu gelir. Sonra da iki kadın oturup mutfakta gözyaşı dökerdikonun kendi evladı olamıyor diye.
Bir gün Gülşahın akrabaları aradı; babasının tarafından uzaktan bir akraba, oğlunu yetimhaneye vermeye karar vermiş. Çocuk hastaymış, doktorlar ciddi bir teşhis koymuş, annesi de hem tedaviye gücü yetmemiş hem de açıkça çocuğa sahip çıkmak istememiş. Kadın kendi hayatının peşinde koşmakla meşgul, zamanı bile yok, ilgisi de yok.
Gülşah sonra bana bu olayı anlattı, içinden bir ses oraya gidip o çocuğu görmesi gerektiğini söylemiş. Arkadaşları da anlattı sonradan, daha çocuğu ilk gördüğünde, o mahzun gözlerle bakınca, kalbi dayanamamış, hemen sahip çıkmaya karar vermiş. Eşi de hiç tereddüt etmemiş, kabul etmiş.
Kolay olmadı tabii, çocukla çok uğraştılar. Binlerce kez doktora gittiler, sayısız terapiye katıldılar, bir yılı aşkın emek verdiler. Oğlan otizmliymiş ama pes etmediler, o kadar uğraştılar ki, sonunda çocuğu yeniden hayata kazandırdılar.
İnanmazsın belki ama, şimdi ALİ tam 24 yaşında Normal bir genç adam oldu, üniversiteyi bitirdi, hatta spor müsabakalarında madalyaları var.
Dün düğününden geldim, hâlâ gözlerim dolu dolu Yani hayat bu, insan nelerle karşılaşıyor, bazen hiç tahmin etmezken umut kapısını aralıyor.
