O zamanlar hatırlıyorum ki, kayınvalidem hastaydı, hastalığını herkesten gizliyordu ama yine de beni, yani gelinini, merak ediyordu. Bu hâlde bile, Gülçinin geleceğini, huzurunu ve korumasını nasıl sağlayabileceğimizi düşünüyordu. Ev ve mücevherleri satmaya gerek yoktu; sadece yardım isteyebilirdik, diye fısıldadı içinden.
Kara, benim için güvenebileceğim birinin müşteriye gitmesi şart. Bu görevi kimseye emanet edebilir miyim? dedi müdür, genç çalışanı dikkatle izlerken.
Nasıl isterseniz, Sami Bey. Ben kabul ederim gülümseyen Gülçin onayladı ve başını salladı.
Çoğu meslektaş seyahat etmeyi tercih etmez, ofiste kalmayı seçerdi; ama Gülçin farklıydı. Her işe iyimserlikle atar, sorular sormadan her işi yapar, bir kez bile şikayet etmezdi. Hareket, hayat demektir, derdi hâlâ, müşteriye gönderildiğinde. Kuryeci olmasa da, müdürün bu talebinde zor bir şey görmezdi. Üstelik yolculuklar ekstra prim getirirdi; neden reddedesin ki?
O gün de istisna değildi. Görev akşamın neredeyse sonuna geldiğinde bile Gülçinin morali düşmedi. Aksine, kayınvalidesinin evinin, gittiği adresin hemen yanında olduğunu fark etti. Biraz tatlı ikram edip çay içmek, haberleri paylaşmak güzel olurdu. Gerçekten de, eşi Mehmetle çocuk odasını nihayet bitirip ilk bebeklerini bekliyordu. Gülçin hâlâ iki kutsal test şeridini umutla bekliyordu. Kendi kendine gülümseyip hafif bir ninni mırıldanarak asansöre bindi, elinde imzalanacak evrakları sımsıkı tutarak.
Ne kadar saf! Böyle mi yükselmek istiyor? diye fısıldaşan meslektaşlar, onu anlamlı bakışlarla süzdüler.
Seslerini yükselttikleri hâlde Gülçin duymadı; bu onun işine dokunmazdı. Kariyer merakıyla koşuşturmazdı; yükseliş olsa da, sadece hak ve yetkinlikle gelirdi.
Hayatta zor bir yolculuğa çıkacak, çok güvenilir birine benziyor, sanki Tanrının karısı.
Gülçin bir an duraksadı, gözlerini çevirmeyi ve cevap vermeyi düşündü, ama vazgeçti. Küçük bir şey yüzünden sahneye çıkmaya gerek yoktu. Düşünsünler, isterler. Karakteri beğenmediler de, sorunları onlardı. Gülçin kendinden ve yaşamından memnundu. Nezaketi ve yumuşak tavrı insanlarla kolayca anlaşmasını sağlardı, çatışmalardan kaçınırdı. Bu, zayıflık demek değildi; gerektiğinde kendini savunabilirdi, ama boş yere tartışma yapmazdı.
Müşteri şirketindeki işleri bitsirince, mutfağa girdi, sevdiği kayınvalidenin ev yapımını satın alıp özel bir bölgeye yöneldi. Ziyareti önceden haber vermedi; sürpriz yapacaktı. Hanife Şahin o vakitte evdeydi, Gülçin de kadının seveceğini düşünüyordu. İlişkileri sıcak ve güven doluydu. Mehmet, annesine Gülçini ilk kez tanıttığında, Hanife ona bir kız çocuğu gibi davrandı. Hediyeler, ilgi, aile içi anlaşmazlıklarda destek; kayınvalidesi hep onun yanındaydı. Hatta Gülçinin ailesiyle dostluk kurmuştu. Böyle bir kayınvalideye hayran kalmadan edemeyecektiniz. Gülçin, onunla her şeyi konuşabileceğini hissediyordu; gizli kalmış sırları bile. Anne, yerini tutmazdı ama Hanife Şahin Gülçine çok yakın bir insan olmuştu.
Tatlıları alıp, Mehmete gecikeceğini mesajladı ve tanıdık bir sokakta yürümeye başladı. Kayınvalidesinin evi, eski zamanlarda anne ve babası tarafından inşa edilmiş sağlam bir konaktı; sakin bir sokakta yükselirdi. Kadın gençlere buraya taşınmayı sık sık teklif ederdi, ama Gülçin tereddüt ediyordu: kırsal bölge işe gitmek için zor olurdu. Kendi evlerini şehir merkezine ya da temiz havalı bir banliyöye hayal ederken, şimdilik mevcut olanı takdir etmenin önemi vardı. Çünkü güzel bir ev büyük paralar ister, henüz biriktirilemezdi.
Kapı aralık, giriş kapısı da açıktı. Mutfaktan taze pişmiş ekmeğin iştah açıcı kokusu yükseliyordu. Belki ev havalandırılıyor, ya da misafir vardır. Gülçin sessizce içeri girdi, hemen bastırılmış sesleri duydu.
Operasyon için yakında yeterli para toplayamayacağım. Gençlerin borç içinde kalmasını istemiyorum. Kendi başıma bir çözüm bulurum. Ücretli bir operasyon sırasına gireceğim, ne olacağını göreceğiz.
Ne olur da böyle! Biraz para toplayalım mı? Vazgeçmek mi istiyorsun? Sen hâlâ gençsin! Her şey bitince izleyecek misin?
Ne yapalım Kaderin koyduğu gibi olur. Tek istediğim, miras işini halletmek. Gülçine evini bağışlayacak bir bağışçı belirlenecek. Mehmetle her şey yolunda, ama adamlar güvenilmez. Ben de bir zamanlar eşimle tüm ömrümü geçireceğime inanırdım, o başka birini bulup beni ve çocuğumu evden atmıştı. O zaman ben nasıl ayakta kaldım, hatırlıyor musun? Gülçinin de aynı şeyi yaşamasını istemiyorum. Ebeveynleri var, onlardan yardım alacak, ama ben ona bir dayanak bırakmak istiyorum. Evi, aileye ait takıları ona vereceğim. Çocuk doğduğunda, kendi gizli köşesi olsun. Oğluma güveniyorum; sorunu halleder. Kadını kırmak kolay. Kötüye odaklanmak istemiyorum, ama temkinli olmak istiyorum. Onun korunmasını diledim.
Gülçin gözyaşlarını tutamayıp ağlamaya başladı. Kalbi sıkıştı. Anladı ki, kayınvalidesi hastaydı, tanısını saklıyor, ama yine de kendisiyle, yani geliniyle ilgileniyordu. Bu zor zamanda bile Gülçine istikrar, gelecek ve koruma sağlamak istiyordu. Ama ev ve takıları satmaya ne gerek? Sadece yardım istemek yeterliydi. Neden onlara taşınmayalım? Birlikte bir şeyler bulup üstesinden gelirdik! Kafası karışmış, düşünceler çarpışıyordu. Nasıl evden çıktı, nereden döndü, hatırlamıyordu. Giremez, bir şey olmamış gibi davranamazdı. Her nefes zor, göğsü ağır bir çemberle sıkılmış gibiydi. Kayınvalidesinin durumunun ciddiyetini bilmek istemedi, Oğula önceden haber vermek de zor. Ama bilinmezlik içinde kalmak da dayanılmazdı.
Dar sokakta yürürken, Hanife Şahinin eski bir dostu Emine Yılmazı gördü; o da Hanifenin evinde konuştuğu kadındı. Kadın otobüs durağına doğru, başını sırıtarak, omuzlarına dünyanın yükünü taşıyormuş gibi ağır bir nefes alıyordu. Gülçin yanına gitti, tedirginliğini saklamadan gerçeği öğrenmek istedi. Emine önce tereddüt etti, fakat kızın gözlerindeki içten endişeyi gördükten sonra açıldı. Kimseye söylemeyeceğine söz verdi; özellikle Hanifeye. Emine tüm detayları verdi: teşhis, tedavi süresi, operasyon maliyeti, uzun kuyruk Ne kadar çabuk başlanırsa, iyileşme şansı o kadar artıyordu.
Eve döndüğünde hemen Mehmete anlattı. Mehmetin tepkisi şoktu; beyazladı, donakaldı, ardından birden ayağa kalktı. O gece arkadaşlarını aramaya, borç para istemeye, çözüm yolları aramaya başladı. Ertesi gün bankalara gidip kredi başvurularını tamamladılar. Gülçin ailesine de haber verdi; onlar koşulsuz destek teklif etti. Emine de çevresindekilere anlattı, toplayabildiği her şeyi verdi. Bir hafta içinde, kısa bir sürede, gereken para toplandı. Kimisi geri ödemeyi istemeden bağışladı, kimisi geri vermeyin, hayatını kurtarsın dedi. Hanife Şahin de evin bağış belgesini görüşmek için Gülçini aradı; konuşma başka bir konuya kaydı.
Gülçin yalnız gelmedi; Mehmet ve Emine de yanındaydı. Kayınvalidesine para dolu bir zarf verdiler; ihtiyacı olan tüm miktar oradaydı. Kadın önce Emineye, sonra paraya baktı ve gözyaşları içinde ağladı.
Sana kimseye söylemememi söylemiştim
Ben ne diyerek Emine alay etti. Tüm mahalleye haber mi yaydım? dedi. Sen bana otobüs durağında yakaladın! Her şeyi duydun, vazgeçmeyi düşünmüyorsun. Biz hayat boyu arkadaşız! Nasıl sessiz kalıp senin gitmene izin verirdim? Kader bizi o gün bir araya getirdi! Para topladık sen de bizi seviyorsun. Kendini affet, hastaneye git ve operasyona yazıl. Seni kaybetmek istemiyoruz!
Hanife gözleri çocuğu gibi doldu; Mehmet annesini sıkıca sarıp bir daha gizli saklı bir şey tutmamayı istedi. Bu sadece seninle ilgili değil bütün aileyle ilgili, dedi. Gülçin hafifçe kayınvalidesine yaklaştı: Biz de hastalığımızı saklasaydık, aynı şeyi yapmaz mıydık?
Biz bir aileyiz diye ekledi. En değerli şey hayat, sağlık, nefes almak, gülmek, yaşamak. Diğer her şey zamanla gelir. Endişelenme, operasyon zamanında olur, her şey iyi olur.
Operasyon başarılı geçti. Doktorlar olumlu bir prognoz verdi; tehlike geçti. Gülçin her gün hastaneye geliyordu; ya eşinin, ya annesinin, ya Eminenin yanında. Taburcu olmadan birkaç gün önce mutlu bir haber verdi: hamile olduğunu.
Çabuk iyileşin diye gülümseyerek söyledi. Bir torun ya da kız çocuğu çok yakında geliyor. Bize yardım edin, çocuğu büyütelim.
Hanife Şahin hayrete düşmüştü. Oğlunun bu güzel eşe sahip olmasından mutluluk duyuyordu. Başkası aynı fedakarlığı yapmazdı; Gülçin hayatını riske atarak annesinin hayatını kurtardı. Gülçinin ailesinin garajı satıp, payını koyduğunu öğrendi ve minnettar kaldı. Kadın bir gün bu iyiliği iyilikle geri ödeyecek hayalini kurdu. Gülçin artık sadece bir gelin değil, bir kız çocuğu gibiydi.
Oğlum, Gülçini seçtiği için ne kadar şanslıyım dedi, elini Gülçinin eline koyarak. Kalbin, gördüğüm en sıcak kalp.
Gülçin başka şey düşündü. İlişkilerin temeli karşılıklılıktı; birine iyilikle cevap verirsen, bağlar çiçek açardı. Kayınvalide soğuk, kıskanç ve aşağılayıcı olsaydı, kendisi de aynı sıcaklığı hissetmezdi. İyi bir kalp sürekli olumsuzluktan dayanamaz.
Hanife yine de evin bağışı konusunu ısrarla sürdürdü: Her ihtimale karşı, dedi. Gülçin beni asla evden atmaz, hâlâ yaşıyorum. Şimdi tek şey iyileşmek, güç toplamak, gelecek bir çocuğu beklemek ve birlikte yeni bir sayfa açmaktı.
Gülçin o günü sık sık hatırlıyor. Yola çıkmasaydı, kayınvalidesini ziyaret etmeseydi, belki hiç bir şey değişmezdi. Belki rastlantılar yoktur; her adım bizi varacak olduğumuz yere götürür.
