Küçük bir kızken, ailem sık sık bana kimsenin bana ihtiyacı olmadığını, hiçbir işe yaramadığımı söylerdi.
Herkes, en yakınlarımızın ailemiz olduğunu, özellikle de annelerin en yakınımız olduğunu söyler. Sonuçta bir çocuk doğurmak, dokuz ay boyunca taşıyıp, geceleri uykusuz kalmak, kendi hayatını evladına adamak kolay değil derler.
Bir bakıma doğru olabilir, ama benim için hiç öyle olmadı. Annemle ben tamamen farklı insanlarız. Hiçbir zaman ortak bir dilimiz olmadı. Beni hiçbir zaman gerçekten desteklediğini, arkamda durduğunu hissetmedim. Ne zaman bir şeye heves etsem, o hevesimi anında baltalar, karamsar ifadelerle hepsini bitirirdi.
Ona göre ben akılsız, beceriksiz bir çocuktum ve hiçbir işin üstesinden gelemeyecektim. Bu kadar kötü davranmasının sebebini hiç anlayamadım. Ama ne zaman bir şeye ihtiyacı olsa, yardım için hemen bana koşardı. Evet evet, zavallı, hiçbir işe yaramayan kızı. Neyse ki, babam beni gerçekten seven ve destekleyen biriydi, ona çok minnettarım.
Günün birinde, daha iyi bir hayat ve kendim için mutluluk bulmak umuduyla memleketim Kütahyadan Ankaraya gitmeye karar verdim. Anneme haber verdiğimde adeta kıyameti kopardı. Söylemediği laf, yapmadığı psikolojik baskı kalmadı. Tek derdi elinin altında çalışacak birini kaybetmemekti. Fakat onun bu baskılarına boyun eğmedim ve kendi yolumdan gitmekte ısrar ettim.
Şimdi ise buradayım. Ankaradaki kendi geniş evimde, kendi ayakları üstünde duran bir kadınım. Bir işim, iki güzel çocuğum ve harika bir eşim var. Annem yıllarca hiçbir şey başaramazsın dedi durdu. Halbuki başarabiliyormuşum! İnsan kulaklarını kapatıp, gerçekten kendine inanırsa, önünde hiçbir engel duramıyor. Artık anladım; kendime inanmaktan asla vazgeçmeyeceğim!
