Otobüsten inen Yulia, elindeki ağır çantalarla doğup büyüdüğü eve doğru yürürken kapıyı açıp, “Anneciğim, babacığım, ben geldim!” diye seslendi. Tüm ailesi ona doğru koştu, “Yulia, kızım! Senin geleceğini hissetmiştik!” dediler. Akşam, tüm aile büyük sofrada buluşmuşken kapı çaldı. “Herhalde komşular tebrik etmeye geldi,” diyen annesi kapıyı açtı; yanında yalnız değildi, “konuklar” da vardı… Yulia, odaya girenlere bakınca gözlerine inanamadı. Yulia, otobüs penceresinden memleketinden uzaklaşırken dalgın ve biraz üzgün gözlerle dışarıyı izliyordu. Dizlerinin üzerinde büyük, ekoseli bir çanta vardı; en gerekli şeyleri yanına alsa da çanta yine de oldukça doluydu ve babaannesi üstüne sıcacık poğaçalar yerleştirmişti. Onların mis gibi kokusu otobüse yayılınca Yulia, dayanamadı ve çantasını açıp iki kızarmış poğaça çıkardı. — İster misin? — diye yanındaki delikanlıya sordu; o da kibarca Yulia’ya cam kenarındaki yeri vermişti ve bu incelik Yulia’da sempati uyandırmıştı. — Tabii ki! — sevinçle başını salladı genç adam. — Benim adım Yulia, — diye kendini tanıttı. — Ben de Stepan! Üniversiteye mi gidiyorsun? — Evet! Bizim burada ne teknikum var ne üniversite. Sadece traktörcülük var, benlik bir şey değil. — Ben de üniversiteye başvuracağım, — dedi Stepan. — Ama köyü seviyorum! Şehre gitmek dört saat sürdü ve gençler bu sürede iyice tanıştı, sonunda numara değiş tokuşu yapıp kendi yollarına gitti. Giriş sınavları süreci hızla geçti; Yulia da Stepan da seçtikleri üniversiteye yerleşip mutluluktan havalara uçtular. Tüm kaygılar, sınav stresi geçmişte kalmıştı; önlerinde ise sonsuz umutlar ve hayaller vardı. Bir gün Stepan aradı: — Yulia, merhaba! Bugünü bir pastanede kutlayalım mı? Yulia çok sevindi; zira Stepan’ı beğeniyordu, onun yanında huzur buluyordu. Ayrıca ona bir yakınlık hissediyordu, içten, güvenilir, kibirden uzak, “bazıları gibi değil”. Pastanede buluştular — adı gülünç bir şekilde “Suaygırı” idi. Cam kenarında oturup, büyük nehrin üzerindeki gezi teknelerini, megafonla bir şeyler anlatan rehberleri izlemeye başladılar. Yulia merakla sordu: — Neden bu pastanın adı Suaygırı acaba? Stepan gülerek yanıtladı: — Buraya sık gelenler, tatlıların etkisiyle zamanla suaygır gibi oluyor olabilir! Yulia kahkahalarla, pastasını iştahla yiyerek katıldı sohbetlerine. Sonra burada sık sık buluşmaya başladılar ve randevu ayarlarken “Aynı yerde buluşalım!” demeyi adet edindiler. O akşam ilk defa öpüştüler; Yulia, bu öpücüğü ömrü boyu unutamayacağını düşündü: hem nazik hem tutkuyla… Zaman geçti, ikisi daha yakınlaştı. Yulia’ya göre Stepan’dan daha yakın ve sevdiği hiç kimse yoktu, tabii ailesi hariç. Ama “aile sevgisi başka” diyordu. Bir gün Stepan ona dedi ki: — Yulia, hadi bana taşın! Yazın da evleniriz! — Ciddi misin, Stepan? Evlenme teklifini böyle mi yapıyorsun? — Sanırım öyle! — O zaman filmlerdeki gibi sorayım: “Hep gözünün önünde olacağımı düşünmüyor musun?” diye şakacı bir şekilde sordu Yulia. — Ne kadar istiyorsan yanımda ol, Yulia! — dedi Stepan ve kızın elini tutup sokakta döndürdü. Yulia az sonra ev arkadaşı olduğu iki genç kızın yanına döndü. Sevinci yüzünden okunuyordu. — Sen bugün çok farklısın! Mutluluğun yüzünden fışkırıyor! Ne oldu? — diye sordu arkadaşı Vira. — Kızlar! Yakında sizden ayrılıp Stepan’ın yanına taşınabilirim! — dedi sevinçle. — Bizi düğüne çağıracaksın değil mi? — dedi Marina. — Hayır, düğün yazın! Şimdilik birlikte yaşamayı düşünüyoruz! — Yulia, yapma! Yaz gelene kadar çok şey değişebilir, şimdi ayrılmak zorunda değilsiniz, — dedi Vira. Yulia aldırmadı; — Vira, herkes çoktan böyle yaşıyor! — Ben bu tür ilişkileri sevmem. Annem avukat! Bu işlerin sonunu biliyorum, — dedi Vira kırgınca. Yulia şaka yollu özür dileyerek konuyu kapattı. Bütün bu tartışmalara rağmen Yulia “pasaporttaki damga önemli değil, aşk her şeyden üstün” diye düşünüyordu. Ancak arkadaşlarının söyledikleri kafasında şüphe tohumları ekti ve taşınmayı sürekli erteledi. Stepan da bir süre sonra tekrar konuyu açmadı. Aralık ortası, kızlar şehirde yürüyüşe çıktılar. Kar bembeyaz, kutlamalar ve ışıklar şehri neşelendirip içlerini ısıtıyordu. Soğuktan iyice üşümüşlerdi ve tesadüfen “Suaygırı” pastanesinin önüne geldiler. — Hadi buraya girelim! Stepan’la burada oturmayı çok seviyoruz! — dedi Yulia. — Evet, bak Stepan içeride, — diye Marina camdan işaret etti ama sesi çok ciddiydi. Yulia pencereye döndü: Stepan her zamanki yerde, cam kenarında oturuyor; karşısında üç yaş küçük bir kız. Gençler gülümsüyor, Stepan şakalaşıyor, kız kahkahalar atıyordu. Yulia sessizce arkadaşlarına döndü: — Sanırım eve döneceğim, — dedi. — Hayır, biz de seninle geliyoruz! — dediler. Evde arkadaşları ona moral verdi: “Bu sadece bir yanlış anlaşılma olabilir, her şeye kıskanmak doğru değil…” Ama Yulia Stepan’ın kıza ne kadar nazik baktığını gördü; üstüne üstlük “onların kafesinde ve onların masasında” oturuyorlardı. — Bu ihanet olur mu? — diye düşündü Yulia. Stepan’ın telefonlarına cevap vermedi, eve gelirse arkadaşlarının “Yulia burada yok” demesini rica etti. Bir gün üniversitede onu kolundan yakalayan Stepan o sordu: — Yulia, ne oldu? Biri mi var hayatında? Yulia çok bozuldu: — Birisi mi var? Sen ne dediğinin farkında mısın? Elimi bırak! Sınava geç kaldım… Elini kurtarıp hızla çıkarak ortadan kayboldu; Stepan ise tamamen afallamıştı. Yulia, sınavları erken bitirip Yeni Yıl tatili için köyüne döndü. Ailesinin yanında tüm acıları daha kolay atlatacağını düşündü. Gerçekten de, köy otobüsünden inip karlar içindeki yolda yürürken yüzünde bir tebessüm belirdi. Doğup büyüdüğü evine yaklaşınca, çocukluğundan beri bahçede durduğu çam ağacını gördü; ağacın daha da büyüdüğünü ve süslendiğini fark etti. — Mutlu yıllar! — dedi içeri girerken. — Yulia, kızım! — tüm aile ona koştu. — Senin geleceğini hissetmiştik! O gün buluşma sevinciyle doluydu. Bir tek, kışın günler kısa; erkenden hava kararınca babası: — Olsun, yılbaşı ağacının ışıklarını yakarız! — dedi. Akşam, büyük masa etrafında otururlarken kapı çaldı. — Komşular tebrik etmeye gelmiştir, — diyerek annesi kapıyı açmaya gitti. Geri döndüğünde yalnız değildi; yanında “konuklar” vardı — aslında içeri yılbaşı kostümüyle Stepan ve bir kız girdi. — Stepan? — dedi Yulia şaşkınlıkla; yanında oturan kız, cafede gördüğü gençti. — Beni nasıl buldun? Bu ne demek? Stepan güldü: — Arkadaşların nerede olduğunu söyledi. Bu arada, tanıştırayım, bu benim küçük kız kardeşim İrina! — Kız kardeşin mi? — dedi Yulia. — Evet, kız kardeşim! — dedi İrina. — Şöyle bir bak, benziyoruz! Yulia’nın içindeki yük birden kalktı: “Keşke baştan sorsaydım!” diye kendine söylendi. Stepan devam etti: — Herkesin huzurunda, ailemin önünde, sana evlenme teklif ediyorum, Yulia! — deyip cebinden bir yüzük çıkarıp uzattı. — Elbette! Evet diyorum! — diyerek Stepan’a sarıldı Yulia. — Hayatımın en güzel yeni yılı bu! — dedi. — Bundan sonra her yeni yılımız “en güzel yeni yıl” olacak. Yeter ki aramızda yanlış anlamaları konuşalım! — dedi Stepan. — Kabul ediyorum! — dedi Yulia.