Anne Yüreği
Arda her zamanki gibi annesinin mutfağında, eski alışkanlıklarına sadık, mutfak masasının başında oturuyordu. Önünde derin ve sıcak bir tabakta annesinin ünlü mercimek çorbası duruyordu limon kokusunun hafifçe yükseldiği, kıvamında, sıcacık bir lezzet.
Kaşığını tabağa daldırırken, düşünceleri dalıp gitmişti. Son yıllarda hayatının ne kadar değiştiğini kafasında tartıp duruyordu. Artık, lüks semtlerdeki kahvaltı salonlarında güne başlayabiliyor, iş çıkışı ünlü şeflerin mutfağında tatlar deneyebiliyor, isterse dünyanın dört bir yanından gelen malzemelerle hazırlanmış yemekleri evine söyleyebiliyordu. Fransız peynirlerinden tut, Japon wagyusuna, İtalyan trüflerine kadar, dilediği her şey parmağının ucundaydı. Yine de, hiçbir yemek, annesinin mercimek çorbasının yerini tutamıyordu.
Yabancı soslar, özel baharatlar, özenli sunumlar onun gözünde sanki ruhsuzdu; annesinin ellinden çıkan o sade yemek kadar huzur vermezdi. O çorbada, malzemeden, tariften öte bir şey vardı içine sinmiş emek, elinin sıcaklığı, geçmişe dair izler Arda her zaman biliyordu: ne kadar restoran gezerse gezsin, hangi özel lezzeti denerse denesin, onun için dünyanın en güzel mutfağı, annesinin mutfağıydı.
O düşüncelerle oyalanırken, annesi, Şenay içeriye usulca girip bir fincan çay daha getirdi. Hiç ses çıkarmamaya özen gösteriyordu. Yüzündeki yorgun endişe Ardanın hemen dikkatini çekti.
Arda, oğlum, ne zaman çıkman lazım? diye sordu, sesi titrek ve kaygılıydı.
Arda, kaşığı bırakıp tebessüm etti:
Yarın sabah, anneciğim. Arabam bile bozuldu, o yüzden Yunusla gideceğiz.
Annesine biraz daha dikkatli bakınca, hafif pembeleşmiş yanakları, dinlenmiş hali, gözüne genç görünüyordu; yaşının çok üzerinde göstermiyordu. Aslında elliyi çoktan geçmişti, ama bunu anlamak imkânsızdı.
Sadece birkaç saatlik yol, hiç merak etme bak. dedi, kaygısını almak istercesine.
Şenay bir anda donakaldı. Ellerinin titrediğini gizlemek ister gibi masanın kenarını kavradı. Sessizlikte sadece duvardaki saat tik tak diyordu.
Yunusla diye fısıldadı, sesi boğuktu. Ve yüzü bembeyaz kesildi. Hayır Arda, bak oğlum, onunla gitmeni hiç istemiyorum.
Arda bir an duraksadı. Annesini son yıllarda böylesine kaygılı görmemişti. Genelde soğukkanlı ve mantıklıydı, fakat şimdi gözlerinde derin bir korku vardı. Kaşığı yavaşça bırakıp annesine yöneldi.
Bak, kimi kastettiğimi bile bilmiyorsun, dedi, sesi sakin ama içi huzursuzdu. Annedeki paniğin sebebini bulmaya çalıştı. Yunus, ilkokuldan arkadaşım Hem çok dikkatli şofördür, öyle hızla gitmez, hiç hata yapmaz. Aracı da sapasağlam, Alman malı Hem de plakası uğurludur, üç tane dokuz!
Ardanın elini tutan annesi, soğuk parmaklarıyla onun sıcaklığını hissetti; bu sıcaklık ona güç verdi.
Ne olur oğlum, dedi, sesi titrek ama ısrarcıydı. Bence sen taksiyle git. İçim hiç rahat değil Ben çok endişeleneceğim.
Ee ya taksici ehliyetini parayla aldıysa? diye gülümsedi Arda, ortamı yumuşatmak istercesine. Hadi, bak merak etme! Gidince hemen arayacağım seni. Arabadan iner inmez, söz. Özlemeye bile fırsatın olmaz!
Sarılıp annesinin yanağına hafifçe bir öpücük kondurdu. Fakat aktardığı güven duygusu sanki annesine yetmiyordu, Şenay bir an oğlunun kucağında huzur buldu. Sonra usulca ayrıldı sarılıştan.
Her şey yolunda olacak anneciğim, dedi, gözlerinin ta içine bakarak.
***
Evden ayrılan Arda, bildiği sokakları ağır ağır geçti. Akşam serindi, hava hafif rüzgârlıydı. Sokak lambalarından yayılan ışıklar kaldırımda sıcak halkalar bırakıyordu. Kısa mesafe kısa sürdü, ama zihninde annesinin endişeli yüzü bir türlü gitmiyordu.
Kendi evine girdiğinde huzurlu bir sessizlik karşıladı. Yatak odasına geçti, valizi yatağın kenarında duruyordu; her şey hazırdı. Çantayı kapatıp kapıya yaklaştırdı, sabah telaş olmaması için.
Alarmı kontrol etti saat tam 09:45ti. Yarın altıda kalkacaksın, kesinlikle uyuyakalmayacaksın, diye defalarca kendine hatırlattı. Soyunup yatağa uzandı, ışığı kapattı. Odanın karanlığında, dışarıdaki şehir seslerine kulak kesildi. Gözlerini kapadı, sabahki planı kafasında tekrar ederek annesine olan özlemini bastırmaya çalıştı Sonunda, yorgunluktan uykuya daldı.
***
Sabah her şey Ardanın planladığı gibi gitmedi. Gözlerini açtığında perdeyi aşan güneş ışığıyla yüzleşti. Birkaç saniye öylece yattı, uyandıran şeyin ne olduğuna kafa yordu. Göz ucuyla saate baktı: 08:55.
Allah kahretsin! dedi kendi kendine. Hemen fırladı yataktan, içinde sinir büyüyordu. Alarmı eline alıp sinirle bir kenara attı. Saat, sanki kendisiyle dalga geçiyordu resmen uykuda kalmıştı. Yunus niye aramadı, neden beklemedi?
Masada duran telefona elini uzattı. Fakat telefon da kapalıydı! Yanlış hatırlamıyordu, şarja takmıştı. Kendi kendine söylenerek açtı telefonu. Açılır açılmaz, mesajlar ve bildirimler yağmaya başladı.
Yunus sabah sekizde mesaj atmıştı:
Arda, neredesin? On beş dakikadır aşağıda bekliyorum. On dakika daha yoksa tek başıma gideceğim. Yol uzun, zaman kaybetmek istemiyorum.
Gidiyor musun, haber ver.
Ben artık gidiyorum, kusura bakma.
Arda kalakaldı. Demek Yunus beklemiş, aramış, o ise uykuda kaçırmıştı. Annesinin geceki endişesi, işte şimdi anlam kazanıyordu. Fakat artık iş işten geçmişti.
Bir anda, üst üste düşen telefon aramaları dikkatini çekti. Hepsi annesindendi neredeyse otuz arama!
Yüreği sıkıştı. Hiç düşünmeden anahtarları kaptı, hazırlanma bile zahmetine girmeden sokağa fırladı. İnşallah bir şey olmamıştır, tek düşündüğü buydu. Evin kapısına koştu, bir buçuk dakika bile sürmemişti çocukluğunun eviyle arasındaki mesafe.
Kapı açıktı. Kan ter içinde içeri daldı.
Anne, iyi misin? diye bağırdı endişeyle.
Salonda Şenay oturuyordu. Sapsarı bir halde, gözleri ağlamaktan şişmişti. Oğlunu görünce bir an donakaldı, gözleri yuvalarından fırlayacak gibiydi.
Arda, dedi titrek bir sesle anca, yavaşça kalkarken. Gerçekten sensin Allahım şükür!
Arda olduğu yerde kaldı. Küçüklüğünde annesinin ağladığını hiç görmemişti; şimdi ise koca kadın karşısında tir tir titriyordu. Onu nasıl teselli edeceğini bilemeden elini tuttu.
Tam o anda, televizyondan soğuk bir spiker sesi yükseldi:
Bursa-İzmir yolunda dört araç birbirine girdi. İlk bilgilere göre sadece bir kişi beyaz Audinin sürücüsü kazadan sağ kurtuldu.
Arda refleksle ekrana döndü. Kuru kuru haber akıyor, arka planda paramparça araçlar, acil ışıkları, polis araçları gösteriliyordu. Bir arabada dikkatini bir detay çekti: beyaz bir Audi ve üç dokuzlu plaka.
Bir an dondu. O araba, Yunusun arabasıydı.
Her şeyin sebebini o an anladı: annesi televizyondan kazayı izlemiş, arabayı tanımış, Arda telefona çıkmayınca en kötüsünü düşünmüştü. İçinde, annesinin ne kadar korktuğunu idrak ettiğinde müthiş bir suçluluk ve acı hissetti.
Anne, buradayım, hayattayım, dedi sakince, sesi titriyordu. Annesini sandalyeye oturttu, ardından mutfağa koşup bir bardak su doldurdu.
Al, bir nefes al, bana bak; buradayım, yanındayım.
Şenay bardağı tutmak istese de elleri titriyordu, bırakıp Ardanın koluna sımsıkı sarıldı. Kafasını oğlunun omzuna koyup, sessizce ağladı.
Çok korktum oğlum, dedi kısık sesle. Haberlerde, tek kurtulan dediler Sen de telefona çıkmadın Hep aradım ama yoktun. Bir daha seni hiç göremeyeceğimi sandım
Arda, annesinin sırtını sıvazladı, artık çocukken olduğu gibi. Öfkesi, paniği yavaş yavaş yatışıyordu ama annesinin hâlâ iyi hissetmediği belliydi. O yüzden telefonu çıkardı ve hiç düşünmeden 112yi aradı.
Acil mi? Evet. Annemin kalbi çok kötü oldu, şiddetli bir korku yaşıyor. Bursa, Atatürk Mahallesi, 8 numara. Hemen gelir misiniz?
Kısa süre sonra ambulanstan siren sesleri duyuldu. On dakika geçmeden evin kapısı açıldı, beyaz önlüklü bir doktor içeri girdi, önce Şenayın yanına eğildi.
Nasıl hissediyorsunuz kendinizi? Baş dönmesi, bulantı var mı?
Şenay cevap veremedi, sadece başını salladı. Arda yanında bekliyordu, hazırdı.
Birkaç dakikalık muayene sonunda, doktor yüzü ciddileşerek Arda’ya döndü:
Onu hastaneye yatırmanızı öneririm. Yoğun bir stres atlatmış, yaşı da gereği dikkatli olmalısınız. En az bir gün gözlem altında kalmasında fayda var.
Tabii, hemen. Özel hastaneye götürürüm, dedi Arda, hiç düşünmeden, zaten parası vardı, önemli olan annesiydi.
Doktor minik bir tebessümle omuz silkti. Paranın sağlık olduğunda dile kolayca dönüştüğünü Arda da hissetti.
Tamamdır. Ben hemen bir rapor yazayım, hastanede işlemler hızlansın.
Doktor gerekli formları doldurdu, imzayı attı. Ardından annesinin gözlerinin biraz olsun huzurla parladığını görünce daha yumuşak bir tonla ekledi:
Hiç merak etmeyin, her şey yoluna girecek.
Arda teşekkür etti, annesinin toparlanmasına yardım etti. Aklı hastaneye kadar gidişi planlamakla meşguldü.
Hastanede onları güleryüzlü hemşireler karşıladı. Giriş işlemleri yapıldı, muayene odasında nazik bir doktor kan basıncını ölçtü, nabzını kontrol etti, durumunu sorguladı. Sade, içten ve sakin konuştu Arda o an annesinin yanında kalmanın ne kadar değerli olduğunu daha iyi anladı.
Kan testleri alalım, tetkikler yapalım. Şu an hayati risk yok, ama tedbirli olmak en iyisi.
Arda, annesinden bir an bile uzaklaşmadan, elini hiç bırakmadı. Annedeki korku sürse de, geçen her saatte titrek bakışlarında bir nebze huzur görünmeye başladı.
Her şey yolunda olacak, anne. Sadece korktun, geçecek. Doktorlar bakacaklar sana, yakında eve döneceğiz, dedi defalarca.
Şenay gülümsedi; hâlâ solgundu, ama gözlerinde sabahki panik yoktu artık. Elinin sıcaklığı oğlunun parmaklarından içeri işliyor, Arda içini rahatlatabiliyordu.
Ben bir şey olacağını hissetmiştim, dedi kısık sesle. Anneler bazen görür
Ardanın yüreğine bir suçluluk koru düştü. Annesinin sevgisi, endişesi, fedakârlığı bir anda gözünde tekrar canlandı. Her şey Ardanın iyi yaşaması, huzurlu olması içindi. O ise, sabah annesinin gözlerinin önünde yok olabilirdi.
Korkuttum seni Özür dilerim, bir daha hislerini asla hiçe saymayacağım, dedi gözlerinde yaşlarla.
Şenay elini oğlunun yanağına koydu, yumuşacık, şefkatli bir dokunuşla.
Sağ ol, canımın içi. Yaşadığın sürece yeter bana, dedi, yorgun ama dolu dolu bir gülümsemeyle.
Boş koridordaki kalabalığın sesleri arasında Arda ellerini annesinin avuçlarının arasında tuttu. Sadece ikisi vardı o an; yalnızca güven, yalnızca sevgi.
***
Arda annesinin başından bir an bile ayrılmadı. Fırsatını bulunca işyerini aradı:
Müdürüm, annem çok kötü oldu, hastaneye götürdüm, birkaç gün yanında olacağım.
Patronu sessizce dinledi.
Arda, hiç dert etme, görevin için ben giderim. Annenin yanında kal, şu an en önemli şey o.
Çok teşekkürler, dedi Arda. Cidden sağ olun.
Arda hiçbir şeye gerek yok, yalnızca burada, annesinin elini tutmak istiyordu artık. Bu, annesi için en iyi ilaçtı.
Hastanede günler yavaş geçti. Sabahları doktorlar geliyor, testler yapılıyor, annesi her geçen gün iyiye gidiyordu. Yüzüne kan gelmiş, sesi güçlenmişti. Yine de bir süre daha kalmasını istediler.
Arda da geceyi odadaki koltukta geçiriyordu. Uykusu sık bozuluyordu baştan, sonra alıştı. Her sabah annesinin gözlerini açıp ona tebessüm ettiğini görmek, ona nefes gibi iyi geliyordu.
Bir gün, akşamüstü güneş turuncu ışıkla odayı yıkarken, Şenay yavaşça konuştu:
Hep korktum, bir gün gidersin de, bir daha dönmezsin diye
Arda başını kaldırdı, annesinin yüreğinde yıllardır sakladığı korkuya ilk defa şahit oldu.
Niye böyle hissettin ki?
Özgürdün sen, dedi Şenay gülümseyerek. Daha küçücükken ayakkabını kendin bağlardın, çantana kimseyi elletmezdin. Sonra büyüdün, bağımsız oldun Gururlandım ama bazen, sanki senden uzaklaşıyormuşum gibi geliyordu. Sanki o dizleri kanayan oğlum gidiyor, yerine kendi yolunda, arkasına bakmadan yürüyen bir genç geliyor
Arda sessizce annesini dinledi. Annesinin gururunun yanı sıra onun derin korkusunu ilk kez tam anlamıyla anlıyordu. Yanlış yapmadığını sanıyordu hep; ama demek ki annesinin kalbinin köşelerinde hep bir endişe saklıymış.
Arda annesinin elini sımsıkı tuttu.
Hiçbir yere gitmedim, gitmiyorum da, dedi, sözlerinde kararlılık vardı. Sen benim için daima en önde, en kıymetlisin. Sadece… sen böyle düşündüğünü bilmiyordum. Kusura bakma.
Şenay oğlunun ellerini okşadı, minnetle baktı.
Şimdi öğrendin işte. Artık sorun kalmadı.
Ve Arda, annesinin titrek, sıcacık ellerini kendi ellerine alıp gözlerinin içine baktı.
Anneciğim, ben seni asla bırakmam. Sen benim her şeyimsin, dedi, içini dolduran tüm sevgiyle.
Şenayın gözlerinden yine yaşlar süzüldü, ama bu kez huzurun, sevginin gözyaşlarıydı. Oğlunun parmaklarını okşayarak, gerçekten hayatta olduğunu, yanında olduğunu anlamaya çalıştı bir kez daha.
Ben sadece mutlu olmanı isterim, dedi yavaşça. Evlenmeni, çoluk çocuğa karışmanı Sevildiğini, yanında olan insanlar olduğunu bilmeni…
Arda bir an sustu. Uzun süredir birlikte olduğu Zeynepin yüzü geldi gözünün önüne. Aynı şirkette çalışıyorlardı, iş çıkışları vakit geçiriyorlardı. Zeynep neşeliydi, anlayışlıydı, Arda her şeyini anlatabileceği kadar güveniyordu ona. Fakat annesine ondan hiç söz etmemişti. Acaba, annesi şimdi yanında olamayacak diye korkar mıydı?
Hayatımda biri var, dedi çekingen bir sesle. Adı Zeynep. Onu tanısan seversin. Beni çok iyi anlıyor, kendimi yanında doğal hissediyorum.
Şenayın gözleri parladı, sahici bir tebessüm belirdi.
Anlat bakalım, dedi, yastığını düzelterek.
Arda da uzun uzun, annesinin dünyalarına Zeynepi taşıdı. Annesi dinlerken içindeki yük yavaş yavaş kalktı, ilk kez annesine birini anlatmanın iç huzurunu hissetti.
Senden saklamak istemedim, ama kıskanırsın diye de korktum, dedi sonra, gülerek. Sana fazla zaman ayıramam sanırım diye düşündüm.
Şenay tatlı tatlı güldü, elini oğlunun elinin üstüne koydu.
Beni üzme işte, dedi hafifçe takılarak. Yeter ki sen huzurlu ol, bırak ben seni paylaşayım. Zaten seni mutlu görmekten ötesi yok ki…
Arda annesinin elini tutup sımsıkı sarıldı. Sonunda içindeki son gölge de erimişti.
Sen daima hayatımdasın. Hiç unutmayacağım bunu Ve iyi ki annemsin, anneciğim.
Arda ve Şenayın elleri, sessizce birbirine sarılırken; dış dünya, hastane koridorları, bütün dertler geri planda kalmıştı. O an, hayatta her şeyin gelip geçici olduğunu, bir tek anne yüreğinin sonsuz olduğunu Arda bütün varlığıyla hissetti.
