Oğlum Baba Olmaya Hazır Değil… “Yollu! Nankör Domuz!” diye bağırıyordu anne, kızı Nataşa’ya, durmaksızın. Kızının yuvarlaklaşan karnı, annesinin öfkesini dindireceğine daha da alevlendiriyordu. “Defol git bu evden, bir daha da sakın dönme! Seni bir daha görmek istemiyorum!” Anne gerçekten de onu sokağa attı. Daha önce de onu çeşitli yaramazlıkları yüzünden evden kovmuştu. Ama kızının hamile kaldığını öğrenince, “Ancak işin biterse geri dönersin!” dedi. Gözyaşlarıyla, birkaç parça eşyasının sığdığı bir valizle Nataşa, sevgilisinin — ne yapacağını bilemeyen delikanlının — yanına vardı. Meğerse Nazım, Nataşa’nın ondan hamile olduğunu anne ve babasına söylememiş bile. Nazım’ın annesi hemen sordu: “Bir şey yapmak için çok mu geç?” Tabii ki çok geçti — karnı epeyce büyümüştü. Şoktan ne düşüneceğini bilemeyen Nataşa, birilerinin yardım edecek olması için her şeye razıydı. Bir ay önce annesinin önerisini şiddetle reddetmişken, şimdi çaresizlik içindeydi, geleceğinden korkuyordu. — Oğlum baba olmaya hazır değil, — dedi Nazım’ın annesi kesin bir dille. — O daha genç, hayatını mahvedersin. Tabii gücümüz yettiğince yardım ederiz. Seni, tanıdığım birinin vasıtasıyla, bizim gibileri alan bir rehabilitasyon merkezine yerleştirdim — kimsenin istemediği, hamile, zavallı kızların kaldığı yere. Merkezde Nataşa’ya bir oda verdiler. Nihayet biraz dinlenebildi, huzur buldu. Kimse ona bağırmadı, psikoloğun desteğiyle doğuma hazırlandı. Sonunda minik kızı kucağına verildiğinde korkuya kapıldı, hatta panikledi. Sonra sakinleşti ve “Bu mucize nedir, benim yavrum, nasıl bir şey?” diye düşünmeye başladı. Yılbaşı yaklaşıyordu ama ne yazık ki müjdeli bir haber yerine Nataşa’ya “Kendine yeni bir yer bulmalısın, sırada bekleyenler var,” denildi. Bir aylık kızı Elif’le birlikte, küçücük odasında oturup yaklaşık olarak “Biz şimdi, bu fakir halimizle nasıl hayatta kalacağız, nerede kalacağız, paramızı nasıl kazanacağız?” diye kara kara düşündü. Annesinin kalbi bir türlü yumuşamamıştı; torununu görmeyi bile istememişti, ikisini de hayatından tamamen silmişti. — Bak kızım, bizim için ne kadar iç karartıcı bir Arife Gecesi, — diye fısıldadı Elif’e. Oysa ki Nataşa bu geceyi hep çok severdi. Küçüklüğünde mahallede komşu evleri dolaşır, ilahiler söyleyerek hep güzel paralar toplardı. O havayı öylesine özledi ki — ev ev dolaşıp ilahiler, dualar söyleyerek yine o coşkuyu yaşamak istedi. “Neden olmasın?” dedi kendi kendine. “Kızım uslu, sararım sarmalarım, göğsüme bağlarım ve kapı kapı dolaşırım. Kim kapısını açmazsa, sağlık olsun!” Ertesi gün Arife’den sonra, kendi ilahi söyleme gezisi için Nataşa sakin, müstakil bir mahalle seçti. Sezgisi doğruydu; bu tür bir ilahi okuyanı pek istekle karşılamadılar. Geleneksel olarak erkekleri bekliyorlardı. Yine de bazen kapı açanlar oluyordu. O kadar içten, o kadar güzel ilahiler söyledi ki ev sahipleri Nataşa’yı hem parayla hem de çeşitli ikramlarla ödüllendirdiler. Özellikle de minik bebeğini görünce çok duygulandılar. İnsanlar biliyordu; öyle el bebekle kapı kapı dolaşmak güzel kısmetten değildi. Her evden ötekine yürümek oldukça zordu. “Bir de şu köşedeki villaya uğrayayım, sonra bırakırım. Zaten zenginlere benziyorlar, belki güzel bir hediye verirler,” diye düşündü Nataşa. Cebinde kayda değer bir miktar birikmişti bile, bu huzur veriyordu. — Bir ilahi söylememe izin verir misiniz? — dedi, ev sahibi onu içeri buyur ettiğinde. Ama adamın sonraki tavırları Nataşa’yı şaşkına çevirdi. Ev sahibi, onu içeri aldı ve gözlerini Nataşa’nın yüzünden ayırmadı. Sonra çocuğa baktı. Rengi soldu, sendeledi ve güçlükle koltuğa oturdu. — Nezihe? — diye sordu kısık sesle. — Efendim?… Hayır, ben Nataşa… Beni biriyle karıştırdınız galiba. — Nataşa mı?.. Tıpkı rahmetli eşime benziyorsun… Ve bu çocuk… Kız mı? — Evet. — Benim de küçük bir kızım vardı… Onlar bir trafik kazasında hayatlarını kaybettiler. Geçenlerde rüyamda eşimle kızımın bana geri döndüğünü gördüm… Şimdi de siz… Acaba böyle şeyler gerçekten olabilir mi? — Ben… bilmiyorum, ne desem bilmiyorum… — Buyurun, lütfen oturun! Bana hikayenizi anlatır mısınız? Başta, yabancı adamdan korktu Nataşa. Çok tuhaf, çok duygusal davranıyordu. Ama gidecek başka bir yeri yoktu zaten. Geniş eve giriş yaptı, yalnız adamın yaşadığı odaya girdi. Duvarda gerçekten kendisine çok benzeyen bir kadın ve çocuk fotoğrafı vardı… Sonra Nataşa hayat hikayesini anlatmaya başladı. Susmadan, ayrıntılı olarak her şeyi anlattı. Nihayet kendisiyle ilgilenen biri vardı. Adam hiç araya girmeden sadece dinledi, her kelimesini dikkatle yakaladı. Arada bebeğe bakıyor, minicik huzurla uyuyordu, sık sık gülümsüyordu. Sanki hissetmişti; tekrar eve, ve kısa zamanda orası onun yuvaya dönüşecekti…

Oğul baba olmaya hazır değil…

“Namussuz! Nankör kız! Domuz seni, defol git bu evden, bir daha gözüm görmesin!”, diye bağırıyordu annesi Gülhanım, kızına, Aysele. Karnı belirgin şekilde büyümüş olan kızı, Gülhanım Hanımın öfkesini dindirmemiş, aksine daha da artırmıştı. Yine bir gece öfkesini tutamayıp kızını evden kovdu. Daha önce de birçok kez hataları yüzünden sokakta bırakmıştı Ayseli. Fakat bu sefer, Bundan böyle bu eve bir daha adım atma! demiş ve kapıyı suratına kapamıştı.

Aysel, gözleri yaşlarla dolu, küçük bavuluyla birlikte sevdiği adamın, Mahirin kapısını çaldı. Ancak Mahirin henüz ne kendi ailesine durumdan bahsetmeye cesareti olmuştu ne de Ayselin hamile olduğundan haberleri vardı. Mahirin annesi Fadime, kıza soğuk bir ifadeyle baktı ve Daha müdahale etmek için geç mi kaldık? diye sordu. Ayselin karnı iyice belirginleşmişti, çoktan geç kalınmıştı. Zavallı kız, eli kolu bağlı, aciz ve gelecekten umutsuz durumda her türlü yardıma açık hale gelmişti. Daha bir ay öncesine kadar annesinin başka yollar önerisini kesin bir dille reddeden Aysel, şimdi çaresizlikten, korkudan kurtulmak istiyordu.

Benim oğlum baba olmaya hazır değil, dedi Fadime Hanım kesin bir sesle. Daha çok genç. Onun hayatını mahvedersin. Tabii biz elimizden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışırız. Şimdi seni tanıdıklarımın böyle zor durumda olan kızları yerleştirdiği bir rehabilitasyon merkezine yönlendireceğim. Çünkü senin gibilerle başka nasıl başedilir.

Merkezde Aysele küçücük bir oda verdiler. Orada ilk defa biraz olsun rahatladı, derin bir nefes aldı, kendini toparladı. Kimse onu iğnelemiyor, doğuma hem fiziksel hem psikolojik olarak hazırlanıyordu, yanında bir psikolog da vardı. En nihayetinde zamanı gelip de minik kızı kucağına verdiklerinde Ayselin içini önce korku ve panik kapladı. Sonra sakinleşip o küçücük varlığı inceledi; nasıl bir mucizeydi bu yavru, kime benziyordu, hangi hatıraları taşıyordu kim bilir? Bir süre öylece kucağında bakakaldı.

Yılbaşı yaklaşırken, merkezdekiler Ayseli uyardı: Kalacak yer bulman lazım. Sırada senden sonra gelenler var. Küçücük kızı Elifi, henüz bir aylıkken kucağına alıp odasında kaldı Aysel. Biz şimdi ne yapacağız, nasıl geçineceğiz, nerede yatacağız, kimden yardım isteyebiliriz? diye kara kara düşünüyordu. Kendi annesinin kalbi hiç yumuşamamıştı, torununu görmek bile istememiş, onların ikisini de hayatından silmişti.

Görüyor musun güzel kızım, ne kadar hüzünlü bir Yılbaşı akşamımız oldu… dedi Aysel, ufak kızını severken. Oysa ki Aysel çocukluğundan beri bayılırdı bu vakitlere; mahallesinde kapı kapı dolaşıp maniler, türküler söyler, az da değil, çokça para toplardı. En çok da diğer çocuklarla yarışarak bir gecede bütün mahalleyi gezmenin keyfi başka olurdu. O eski heyecanı yeniden yaşamak geldi içinden şimdi; evlerin kapılarını çalmak, türkü söylemek, o özel havası tekrar yaşamak istedi. Neden olmasın? dedi içinden. Kızım sessiz, uslu bir bebek zaten. Sıkıca sarıp sarmalar, önüme bağlarım, kim açarsa açar, açmayanların da canı sağ olsun.

Ertesi gün, Yılbaşıdan hemen sonra, Aysel oturduğu yerin yakınında sakin, müstakil evlerin olduğu bir mahalle seçti türkü söylemek için. Tahmin ettiği gibi, kapıyı açan az oldu. Katı kurallara göre buralarda türkü söylemeye ancak erkek çocuklar gelirdi. Fakat bazen kapıyı açıp içeriye aldıklarında Aysel öyle güzel, içten türküler söyledi ki, ev sahiplere ona sadece para değil, çeşitli ikramlar, yiyecekler de verdiler. Özellikle minik kızı Elife bakınca herkesin gönlü yumuşadı. Herkes, minik bebekle türkü söylemekten başka çaresi kalmamış bir kadının, başına ne tür dertler geldiğini anlamış gibiydi.

Evden eve dolaşmak kolay değildi. Şu köşedeki büyük ev bir de, ona da uğrayayım, diye düşündü Aysel. Belli ki hali vakti yerinde biri oturuyor, belki güzel bir hediye verir. Cebinde şimdiden iyi sayılacak kadar Türk lirası birikmişti, biraz olsun rahatlamıştı.

Türkü söylememe izin verir misiniz? dedi Aysel, ev sahibi onu içeri davet ettiğinde. Fakat içerideki adamın tuhaf tavırları Ayseli şaşkına çevirdi. Adam, Ayselin yüzüne bir süre dikkatlice bakıp sonra bakışlarını bebeğe çevirdi. Rengi attı, sallandı ve koltuğa oturdu.

Zehra mısın? diye sordu adam kısık sesle.
Hayır… Benim adım Aysel. Benimle birini karıştırdınız galiba…
Aysel mi… Ama o kadar çok benziyorsun ki rahmetli eşime… Ve bu çocuk da kız mı?
Evet.
Benim de bir kızım vardı… Hiç unutmuyorum. Onlar bir trafik kazasında öldüler. Geçenlerde rüyamda onları gördüm, eve dönmüşlerdi. Ve şimdi siz… Acaba hayatta böyle şeyler olur mu?
Ben… Ne diyeceğimi bilmiyorum…
Buyurun, buyurun, çekinmeyin, anlatın bana ne olursa. Hikayenizi dinlemek istiyorum

Başta korktu Aysel bu garip adamdan, çok duygusal, tuhaf davranıyordu. Sonra, zaten başka gidecek yeri olmadığını hatırladı. Geniş, yalnız bir evin salonunda, duvarda asılı resimlerde gerçekten kendisine tıpatıp benzeyen bir kadın ve küçük bir kız çocuğu gördü.

Sonra başladığı anlatmaya… Hayatını, yaşadığı zorlukları bir bir anlattı, her ayrıntıyı paylaştı. Uzun zamandır anlatacak, derdini paylaşacak kimse bulamamıştı. Adam tek kelime etmeden dinledi, her kelimesini dikkatle işitti. Ara sıra minik Elife bakıyor, bebek huzur içinde uyurken gülümsüyordu sanki. Kim bilir, belki de Elif gerçekten, bu yalnız evi yavaş yavaş evi haline getirecekti.