Yılbaşı Gecesi Masayı İki Kişilik Hazırladım, Oysa Biliyordum Ki Yalnız Oturacağım: Kristal Kadehler, Beyaz Nakışlı Masa Örtüsü, Onun En Sevdiği Yemeklerle Dolu Bir Sofra… Ama Karşımdaki Sandalye Bu Sene de Boş Kaldı – Telefon Sessiz, Kızım Gelmedi, Torunlardan Bir Ses Yok, Dışarıda Yılbaşı Işıkları Parlıyor, İçeride Sadece Anılarla ve Boş Bir Yerle Baş Başa… Siz Hiç, Yüreğiniz Henüz Bırakmaya Hazır Olmadığı İçin, Artık Gelmeyecek Olan Sevdiğiniz İçin Yine de Ona Masa Hazırladınız mı?

Yılbaşı gecesi, masayı iki kişilik hazırladım, içten içe yalnız oturacağımı bilsem de. O vitrinden kristal kadehlerimizi çıkardım, ikisini de dikkatlice yerleştirdim ve bir adım geri çekildim.
İki çatal bıçak.
İki tabak.
Cızırtısı hala kulağımda kalan, düzgünce ütülenmiş iki peçete.
Sanki her an kapıdan girecek ve Artık oturalım, hava soğuk, yılbaşı beklemez, diyecekmiş gibi… Oysa gelmeyecek. Bir yıldır yok hayatımda.
Telefon sessizdi.
Kızım Yasemin bu sene de gelemeyecekti bana.
Torunlarım bile aramaz olmuştu.
Elimi nakışlı, bembeyaz örtünün üzerinde gezdirdim. Gençliğimde kendi ellerimle işlemiştim onu. Rahmetli kocam, Senin gözlerini hatırlatıyor bana, derdi yıllar önce. O an hafif bir tebessüm yayıldı yüzümebugün ilk kez.
Onun en sevdiği yemeklerden pişirdim yine. Çünkü alışkanlık işte, hep öyle yaşamışım. Kalbim hala alışamıyor onun yerinin boş kalacağına.
Oturup masaya baktım. Masa güzeldi; her yılbaşı olduğu gibi özenli ve şıktı.
Bir an, beraber geçirdiğimiz son yılbaşı akşamı gözümde canlandı. Çok zayıftı, ama karşıma oturdu, gülümsedi ve Ne olur benden sonra içine kapanma. Hayata küsmeyip yaşamaya devam et, dedi. O zaman söz vermiştim ona.
Saat tıkır tıkır ilerliyordu. Dışarıda ışıklar yanıyor, komşular gülüyor, mahallenin çocukları kar üzerinde koşturuyordu. Bir tek bu sessiz evde bayram yoktu sanki.
Gece epey ilerledikten sonra telefon çaldı. Kısa bir görüşmeydi. Bayram kutlaması gibi, aceleye getirilmiş. Sanki kimsenin zamanı yokmuş gibi.
Tekrar sessizlik.
Karşımdaki boş kadehi aldım, hafifçe havaya kaldırıp usulca mırıldandımgeçen yıllar, yaşanan sevgi, birinin hayatının parçası olabilmek için teşekkür ettim.
Sonra yavaşça masayı toplamaya başladım. Hani biliriz ya, bir daha yaşanmayacak anılar gibi, sakince, sindire sindire.
Pencerenin önündeki koltuğa oturdum sonra, içerisi karanlık. Dışarıda yılbaşı ışıkları, kahkahalar devam ediyordu. Ama içeride sadece anılar vardı artık.
Masa iki kişilik kurulmuştu.
Ama sandalyelerden biri boştu.
Sen de hiç olur mu, birine yer hazırlarsın böyle, biliyorsun artık gelmeyecek. Gelmesini beklemiyorsun, ama kalbin bırakmaya da razı gelmiyor…