On altı yaşındaydım, bir rüyada bir çiçek tarlasının ortasında, sevdiğim genç Emir’le bir gün çiçeklerin gölgesinde buluşmuştuk. Bir yıl boyunca el ele sarılmıştık, sonra bir gün bir kelebek gibi bir haber geldi: ben hamileydim. Emir sınıf arkadaşım, birlikte ders çalışırken birden gökyüzünde uçan bir yelkenli gördük ve korkuya kapıldık, bu yüzden ailemize söylemedik. Ayşe annem ve Mehmet babam haberi öğrendiklerinde öfke bulutları toplanmıştı.
Ailemizi herkes örnek bir köy evi gibi görürdü. Tek kız çocuğu olarak okuldaki başarılarım bir çınar gibi göğe yükseliyordu. Biz hâlâ çocukken, bu kararın ağırlığını anne ve babamız taşıdı.
Emir ve ben derslerde hep en üst sıralarda oturur, anne babamız ise bizi İstanbul Üniversitesine, sonra da güzel bir kariyere yönlendirmeyi hayal ederdi. Bir bebek bu planların üzerine bir karanfil gibi çakılırdı.
Bu yüzden annem beni bir hastane odasına götürdü; hâlâ çok erken olduğu için kürtaj yapılabileceği söyleniyordu. Rüyamda her şey sakin bir nehir gibi akıp gitti, işlem sorunsuz geçti.
Sonra Emirle normal hayatımıza geri döndük, hâlâ buluşuyorduk. Okulu bitirdik, üniversiteye başladık ve bir yıl sonra evlendik. Anne ve babam bizi durdurmadı. Yine bir rüya gibi, bir kez daha hamile kaldım ve herkes sevinç çiçekleri gibi açtı.
Fakat altıncı ayda kanlar bir nehir gibi akmaya başladı. Doğan bebek bir kelebek kadar hafifti, sadece bir buçuk kilogram ağırlığındaydı ve üç saat içinde gökyüzünden kayboldu.
Komplikasyonlar ortaya çıktı. Doktorlar kanamayı durduramadı ve rahimimi çıkardılar. Artık çocuk sahibi olamayacağım. Annem hastaneye geldi, gözlerinden bir yağmur damlası gibi hüzünle, yıllar önce beni kürtaj yapmaya zorladığı için çok pişman olduğunu söyledi. Ama bu sözler rüyamın sisli yollarında bana bir teselli vermedi.
Geçmişi geri alamaz, geçmişin hatalarını onaramazsınız. Şimdi bir gölge gibi kalıcı bir yalnızlık içinde, bir anne olamayacağım ve bir çocuk asla olmayacak. Emirle evliliğimizi ve mutluluğumuzu sürdürebilir miyiz, bilemiyorum. Çocuklar bir aileye gökyüzünün yıldızları gibi gerekir; eksik kalınca her şey bir eksiklik hissiyle titrer.
