30 Aralık 2025 Pazartesi
Bugün, uzun süredir düşündüklerimi bir kez daha netleştirdim: misafirleri artık evime çağırmayacağım. Para harcamak diye bir sorun yok; bahçem var, yemek masam hazır ve sofrayı kurmakta hiçbir eksik yok. Ancak zaman ve enerji konusundaki kaygılarım giderek ağırlaşıyor.
Misafir ağırlamak demek, saatlerce mutfakta kalıp, ardından yine saatlerce temizlik yapmak demek. Yemek yapmayı seviyorum, hatta geleneksel el emeği göz nuruyle hazırladığım yemekler komşularımın da beğenisini kazanıyor. Fakat yarım günümü tencereler ve tavalarda harcayarak kendime vakit ayıramamak beni yoruyor. Kocam Ali ve çocuklarım Elif ile Can, yeni tarifler denemekten mutluluk duyar; ama misafirler için herkesi memnun etmeye çalışmak, enerjimi tüketiyor. Aile dostları ziyarete geldiğinde mutfakta saatler geçirmeye mecbur kalıyorum, bir yandan da herkesin rahat edip keyifli vakit geçirmesini izlemek beni hüzünlendiriyor. Misafirler, dinlenmek için geliyor; yardım teklif etmeyi ise bir türlü hatırlamıyorlar.
Ziyaret bitince ise evin içinde bir iki saat daha temizlikle meşgul oluyorum. Çöpler bir çöp kutusuna dönüşmüyor, ancak düzen tamamen bozuluyor. Mobilyalar yer değiştiriyor, çocukların oyuncakları her köşeye dağılmış hâlde, yatak çarşafları yenilenmek zorunda kalıyor. Elifin kırmızı çamur lekeleri masanın örtüsüne, Canın kirli elleri perdelerin kenarına bulaşmış. Bir keresinde çocuklar pencere pervazındaki vazoyu devirmiş; toprağı toplamak, zemini temizlemek ve çiçeği yeniden dikmek haftalarca süren bir iş olmuştu. Kapı kolu ve kilitler de bazen onlara göre bir oyun sahasına dönüşüyor.
Ben de sadece yemek pişirmekle kalmıyor, ardından evin her köşesini toparlamak zorunda kalıyorum. Misafirler, aile yaşamımızı merak ediyor; bu yüzden çamaşırları (özellikle iç çamaşırını) yıkamaktan kaçınıyorum, görünür yerlerde saklamaya çalışıyorum. Fakat bu, misafirlerin “Dolabı aç, içindekileri göster” demesini engellemiyor. Mutfağımızı ayrıntılı inceleyenler de var; bu da bende bir tür mahremiyet ihlali hissi yaratıyor. Küçük bir dairede yaşıyoruz; mobilyalar, vazolar ve asılı çiçekler gibi değerli eşyalarımız oldukça sınırlı. Misafirler, çiçekten bir dal koparıp götürmeye bayılıyor; bu da beni sinirlendiriyor.
Kendimi sorguladım: Belki de ben problemimdir, misafirleri kötü karşılamakta. Ama ne kadar çok misafir ağırladım, ne kadar çok çaba harcadım düşündükçe, artık enerjimi ve gücümü bu uğraşa harcamak istemiyorum. Bir kahve içmek, yürüyüşe çıkmak ve eve temiz, düzenli bir ortamla dönmek bana daha çok huzur veriyor. Bundan sonra, misafirliği dışarıda, bir kafede ya da parkta bulmayı tercih edeceğim. Bu karar, hem kendim hem de ailem için bir nefes aldıracak.
İyi geceler.
