Bir yıl boyunca torunlara borç ödemek için para harcayacağız! Artık bir kuruş bile vermeyeceğim!
Ben, Ayşe Yıldırım ve kocam Mehmet, tek bir evlat sahibi olduk: yetişkin bir oğlumuz Ali. Ali evlenmiş, kendine bir aile kurmuş ve biz de artık büyükanneler ve büyükbabalar olduk.
Ben gençliğimde 1970lerin çalkantılı yıllarında büyüdüm, otuzlu yaşlarımda evlendim. O zamanlar hâlâ bekâr kız olarak görülüyordum; herkesim bir an önce çocuğu olmasını beklerdi. Çocuksuz kalmak, o günlerde adeta bir lanet gibi algılanırdı.
Nihayet bir erkek çocuğumuz doğdu ve yeterince çocuk sahibi olduğumuza karar verdik. Eğitimli bireyler olarak, bir çocuğun bakımı için çok para harcanacağını biliyorduk; çocuk sayısı artsa, masraflar da katlanırdı.
Bu yüzden bir çocuktan vazgeçmedik. Aliyi büyüttük, ona iyi bir eğitim verdik ve hayatımızı düzene soktuk.
Fakat Alinin görüşü bambaşkaydı. Evlenir evlenmez karısı Gülbahar hamile kaldı ve torunumuz dünyaya geldi. Genç çift hâlâ bir ev sahibi değildi; bir konut kredisi çektiler. Biz de her ay taksitlerini ödedik. Ardından Gülbahar bir kez daha hamile olduğunu söyledi. Nasıl iki çocuğu besleyecek ve krediyi ödeyecek? diye sordum. Onlar kızgın bir sesle Kendimiz hallederiz dediler ve ben de İyi, yaparsanız dedim.
İlk başta gerçekten başardılar. Ancak Gülbahar işini kaybetti, Ali de işten çıkarıldı. Ne yapacaklarını şaşırdılar. Sonunda bizim kiraladığımız daireye taşındılar. Mehmet, genç çiftin kredi borcunu ödemesine yardımcı olacağını söyledi. Böylece bir yıl boyunca onların konut taksitlerini ödedik. Çocuklara büyük bir destek olacağımızı düşünüyorduk, ama durum öyle değildi.
Kısa bir süre önce öğrendik ki, kredi hâlâ tam olarak ödenmemiş; altı ay geride kalmışlar. Para nereye gitti? Mehmet öfkeyle bağırıyor, Bu daha fazla dayanamayacağım! diyor. Ben şok içinde, ne söyleyeceğimi, ne yapacağımı bilmiyorum. Onlara yardım ettik, ama şimdi sadece sırtlarımızda bir ağırlık gibi oturuyorlar, rahatça oturup dinleniyorlar. Şimdi ne yapacağız?
