Eşim hazırladığı yemeklerin nereye kaybolduğunu bir türlü anlayamıyordum. Sonra kayınvalidem gerçeği söyledi.
Başlarda, kayınvalidemin yanımızda olmasına sevinmiştim çünkü bize gerçekten çok yardımcı oluyordu. Oğlumuz sık sık hasta olduğu için onu kreşe göndermemeye karar verdik. Eşim de annesinden torununa bakmasını rica etti.
Gülnaz Hanım kabul etti ama sadece her gün bizim eve gelmek şartıyla. Kendi evinde dinlenmek ve huzur bulmak istiyor.
Bazen akşamları önemli işlerimiz çıkıyor ya da dışarı çıkmak istiyoruz. Böyle zamanlarda bir komşumuzdan yardım istiyoruz, kayınvalidem de kendi evine gidip dinleniyor. Onu daha fazla yormak istemiyoruz.
İlk başlarda her şey yolundaydı. Koştura koştura eve dönüyorduk, geldiğimizde çocuğumuz doyurulmuş, üstü başı temiz oluyordu. Sonra Gülnaz Hanım bizi beklemeden evden çıkıp gidiyordu.
Eşim her zaman bir-iki günlük yemekleri önceden yapar. Her ay kayınvalideme bir zarf içerisinde para veririz. Sonuçta zaman ayırıyor ve böyle teşekkür ediyoruz.
Fakat sonraları, eşimin ne pişirdiyse hepsinin yok olduğunu fark ettim. Gülnaz Hanım çok az yer, oğlum ise daha da az… Dayanamayıp kayınvalideme bu durumu sordum. Bana, kayınpederim öğlenleri çoğu zaman bize uğradığını, ona yemek verdiğini söyledi. Akşam kendi evlerinde yemek hazırlamaya vakti olmadığı için kayınpederim de bizim evde yiyor.
Ne diyeceğimi bilemedim açıkçası. Kayınvalidem akşam eve gidiyor, bir yemek yapmak bu kadar mı zor? Kayınpederim haftada bir kere yemeğe gelse neyse ama her gün olmasına anlam veremiyorum!
Üstelik, bize akşam yemeği için pek az şey kalıyor. Eşim ses etmiyor, bir şey demiyor. Hesapladım, bir bakıcı tutsak inanın daha ucuza gelirdi.
Kayınvalidemin ve kayınpederimin bu tavrı bana hiç hoş gelmiyor. Eşim bana susmamı söylüyor ama benim başka bir derdim var: Onlar bizim de geçinmek zorunda olduğumuzu anlamıyor mu? Çocuğumuza baktığı için her ay kayınvalideme para veriyoruz, bir de üstüne yemek masrafımız iyice arttı. Benzer bir durumu yaşayan var mı aranızda?
