Eşimin halası ona şehir merkezinde küçük bir daireyi miras bıraktı. Daire eski ve bakımsız, ama merkezi bir konumda. Üç çocuğumuz var; en büyüğümüz olan kızımız Sedef on dokuz yaşında ve üniversiteye gidiyor. Ortanca oğlumuz Onur on iki yaşında, en küçük oğlumuz Mete ise henüz beş yaşında. Hep birlikte üç odalı, ferah bir evde yaşıyoruz, çocuklar kendi aralarında rahat edebiliyorlar.
Ama son zamanlarda, eşimle aramızda o eski daire yüzünden büyük bir gerginlik yaşanıyor. Ben, Sedefin artık yetişkin bir kız olduğuna ve yakında kendi hayatını kuracağına göre, orada oturmasının en mantıklısı olduğunu dile getirdim. Fakat eşim, böyle yapmanın oğullarımıza haksızlık olacağını düşünüyor. Onun fikrine göre daireyi satıp, parayı üç çocuğumuza eşit paylaştırmamız lazım, ancak bu bana çok mantıksız geliyor. Bugünün şartlarında, bu parayla hiçbir çocuk kendine başını sokacak bir yer satın alamaz.
Eşim haklıysa ve daireyi satıp parayı paylaştırırsak, o üç-beş kuruş onların banka hesaplarında öylece senelerce duracak. Sedef belki küçük, ikinci el bir arabaya anca yetirebilir. Oysa ben, eldeki bir kuş, daldaki iki kuştan iyidir demiş atalarımız, en azından bir çocuğumuza bir hayat imkânı sağlayalım; oğlanlar da büyüyene kadar başka bir yol buluruz diye düşünüyorum.
Fakat eşim, eğer Sedefe o evi verirsek, ileride bunun kardeşler arasında hep bir mesele olacağından, çocukların arasının açılacağından çok korkuyor. Bense oğullarımızın daha bu yaşta bu durumu tam kavrayamayacaklarını, zamanla onlara da bir yol bulunabileceğine inanıyorum.
Şu ana kadar bu konuyu Sedefe hiç açmadık. Önce kendi aramızda iyice tartışalım istedik. Zaten miras kalan daire şu anda yaşanamayacak halde, her yanı dökülüyor; onu baştan aşağı yenilemeye de durumumuz şimdilik el vermiyor.
Kendi kendimi yiyorum: Acaba haklı olan kim? Ben mi, yoksa eşim mi? Yoksa sizin göremediğiniz, dışarıdan bakanların fark edeceği başka bir çözüm mü var? Bu durumda inat mı etmeliyim, yoksa eşimin dediğine uymak daha mı akıllıca olurdu? Hangisi ailemiz için en hayırlı yol?
