On yıldır evliyim. Eşimle beraber iki odalı bir dairede yaşıyoruz. Henüz kredi borcumuz bitmedi, hala taksit ödüyoruz. Çocuk sahibi olmaya bir türlü cesaret edemedik, önce kendi ayaklarımız üzerinde durmak istiyoruz. Bir de erkek kardeşim var, o da evli. Onlar bir artı bir küçücük evde, daracık şartlarda yaşıyorlar. Kardeşim iki tam zamanlı işte çalışıyor, bir yandan da ek iş bulmaya uğraşıyor. Ama eşi hiç çalışmıyor. Çocuk doğurmakta makine gibi; şimdiden üç çocukları var, dördüncüye hamile ve beşinci için de plan yapıyor.
Çocukların masrafı bir yana, evde kullandıkları pek çok eşyaya da kredi çekmişler. Eşimle sık sık maddi destekte bulunuyoruz. Bazen para veriyoruz, bazen market alışverişi yapıyoruz. Bazı zamanlar ise kardeşimin eşi Arzu, öyle direkt ve buyurgan şekilde şeyler istiyor ki, şaşıp kalıyoruz.
Bu yüzden bazen ona gerçekleri hatırlatıp taleplerini reddetmemiz gerekiyor. Sonrasında Arzu ve kardeşim alınır, küsüp giderler ama bir iki hafta sonra başka bir istekle tekrar gelirler.
Geçenlerde Arzu, yüzüme bakarak, Siz çocuk yapmıyorsunuz ama bizim yakında dört çocuğumuz olacak, artık evinizi bize bırakmalısınız, dedi.
Deli saçması bir istekti, şaşırıp kaldım: Peki, biz nereye gideceğiz? Bir artı bir kutu gibi evinize mi? dedim.
Yok canım, dedi gözünü bile kırpmadan. Orayı başkasına kiralarsınız, siz de başka ev kiralarsınız. Ne zaman çıkıyorsunuz?
O anda sinirlerim iyice gerildi. Bence bir hastaneye gidip aklını kontrol ettirsen iyi olur. Dairemden hemen çık! dedim.
Bunun üzerine tehditvari bir sesle, O zaman çocuğu aldırırım, sen sorumlu olursun! diye bağırarak evimden çıktı.
O günün akşamı yaptığını öğrendik. Arzu, üçüncü ayında hamileliğini sonlandırmış. Kimseye söylemeden, gizlice…
Gece saat iki gibi kapı çalındı, kardeşim Umut delirircesine suçlamalarla kapımda dikildi. Eşim Burak sakin olmasını istedi, neler olduğunu sordu. Her şeyi anlattım. Burak, kardeşimin başını birkaç kez lavaboda soğuk suya sokup kendine getirmeye çalıştı sonra da onu evden dışarı çıkardı. O günden beri Umutu hayatımdan sildim. Kardeş filan tanımam artık.
