Oğlumu soyuyorsun, oysa en basitinden bir ampul bile alamıyor Pazar sabahı koltuğa battaniyeye sarılı uzanmıştım. Eşim, annesine gidip ampulleri değiştirmek için evden çıkmıştı. Ama oğlunu çağırmasının esas sebebi başkaydı: — Oğlum, yoksa unuttun mu, bugün İgor’un doğum günü? Eşim tam anlamıyla eli açık biri. Maaşı birkaç günden fazlasına yetmiyor. Neyse ki elektrik, su ve market alışverişi için bana para veriyor, geri kalanını yeni oyunlar ve aksesuarlarına harcıyor. Buna hiç ses etmiyorum, çünkü kendini eğlendirmesine izin vermem gerektiğini düşünüyorum; yoksa garajda içki içer ya da gece kulüplerine takılır. Zaten bir yerde okumuştum: “İnsanlar için çocukluğun ilk kırk yılı en zorlu yıllardır.” Tüm bunları anlattım diye bana acımanı istemiyorum, sadece eşimin neden cebinde sürekli para olmadığını açıklamak istedim. Benimse böyle bir derdim yok; hatta biraz birikim bile yapabiliyorum. Eşim acil ihtiyaç duyduğunda ona sık sık borç veriyorum. Ama annesi, yeğenleri ya da kız kardeşi için para istediğinde hep red cevabı veriyorum. Tabii ki İgor’un doğum gününü hatırladım ve geçen hafta ona bir hediye aldım. Eşim aileye gitmeden önce paketi ona uzatıp film izlemeye koyuldum. Kayınvalidem ve kayınpederle aramızdaki karşılıklı soğukluktan ötürü kendim gitmedim. Onlar, oğullarını sevmediğimi iddia ediyor; çünkü aileye harcama yapmasına izin vermiyor ve yeğenlerine bakmayı reddediyorum. Bir keresinde kayınbiraderimin çocuklarına bir saat göz kulak olmayı kabul etmiştim, ama çocukları ancak yarım gün sonra gelip aldılar. Bu yüzden işe geç kaldım ve şikayet etme cüretinde bulundum diye hem kayınvalidem hem de baldızım beni yüzsüz ve kaba olmakla suçladı. Sonrasında gelen tekliflerin hepsine hayır dedim. Fakat eşimin yeğenlerine bakmasına ses etmedim, hatta birlikte eğlenmeleri hoşuma bile gidiyordu. Eşim gittikten çok kısa süre sonra, o ve tüm ailesi – yeğenler dahil – bizde bitiverdi. Kayınvalidem üstünden montunu çıkarmadan evi arşınladı ve hiç çekinmeden: — Biz karar verdik, İgor’a doğum gününde kendi seçtiği tableti alıyoruz, değeri iki bin lira. Yani, hediyenin yarısı için bin lira bana vermelisin. Hadi çıkar. Ben elbette çocuğa bir tablet alırım ama bu kadar pahalı bir şeyi asla! Tabii ki para falan vermedim. O anda, kocam bile bana cimrilik yapıyor diye çatmaya başladı. Ben de hemen bilgisayarı açıp İgor’u çağırdım, beş dakika içinde onun beğendiği uygun fiyatlı bir hediye aldık. Çocuk koşarak annesinin yanına gitti. Baldızım da her zamanki gibi “elde kalma” huyuna devam ediyordu. Ama kayınvalidem, bu samimi davranışımı görmezden geldi ve tepki gösterdi. — Kimse sana bunu yapmanı söylemedi, parasıyla alacaktın. Sen oğlumla berabersin, ama o hâlâ dilenci gibi; bir ampul bile alamıyor. Hemen bin lira ver bana, biliyorsun o para oğlumun parası! O anda çantamı almaya yeltendi. Kocama baktım ve fısıldadım: — Üç dakikan var, aileni dışarı çıkar! O da annesini kolundan tuttuğu gibi kapının önüne koydu. Üç dakika ona yetti. Şimdi düşünüyorum da, iyi ki eşim maaşını oyunlara harcıyor; yoksa paranın hepsini annesi kapardı. En azından şimdi hobilerine harcıyor, yoksa tüm kazancını bu asalaklara kaptırırdı. Keşke bir yetime varsaydım, hayatım daha kolay olurmuş!

Pazar sabahı, üzerime ince bir battaniye almış, oturma odasında uzanıyorum. Eşim, annesine gidip ampulleri değiştirmek için evden çıkıyor. Tabii, oğlunu çağırmasının asıl nedenini tahmin etmek zor değil:
Oğlum, Ziyanın bugün doğum günü olduğunu unuttun mu yoksa?

Eşim tam bir savurgan. Maaşı daha ayın başında tükeniyor. Neyse ki, faturalar ve mutfak alışverişi için bana para bırakıyor. Geri kalanını ise yeni oyunlar almak ve onlara gereken ekipmanları almak için harcıyor. Neden uğraşayım ki? Sonuçta, adamcağızın eğlenmeye hakkı var, gece kulüplerinde takılıp içmekten iyidir. Dahası, bir yerde okumuştum: Herkesin çocukluğundaki ilk kırk yıl çok zormuş!

Bunları anlatarak dert yanmak istemiyorum, sadece neden eşimin daima beş kuruşsuz olduğunu anla diye söylüyorum. Benimse öyle sıkıntılarım yok, hatta biraz birikim bile yapabiliyorum. Eşim acil paraya ihtiyacı olunca ben ona borç veriyorum tabii. Ama iş annesinin, yeğenlerinin ya da kız kardeşinin ihtiyaçlarına gelince para vermem.

Tabii Ziya’nın doğum gününü ben unutmadım, bir hafta önce ona hediye aldım bile. Eşim ailesine gitmeden önce hediyeyi verdim, koltuğa yayıldım ve film açtım izlemek için. Kayınvalidemle aramız pek iyi değil, o yüzden onlara gitmedim.

Onlara göre ben eşimi yeterince sevmiyorum çünkü ailelerine para harcamasına izin vermiyorum, yeğenlerine de bakmayı istemiyorum. Bir keresinde yengemin çocuklarına bir saat bakayım dedim, aldılar götürdüler akşam olmadan. O yüzden işe geç kaldım. Üstelik şikayet edince kayınvalidem ve baldızım bana yüzsüz ve kaba dediler. Ondan sonra çocuklara bakacak mısın diye sorduklarında hep geri çevirdim. Ama eşimin kendi yeğenleriyle ilgilenmesine hiç karışmam, ben de çocuklarla oynamayı severim.

Eşim gittikten çok geçmeden, ailesiyle beraber eve doluştular, çocuklar da yanlarında. Kayınvalidem hiçbir şey olmamış gibi paltosuyla salonda dolaştı ve anında konuya girdi:

Karar verdik, Ziya’nın doğum günü diye istediği tableti aldık, değeri dört bin lira. Sen de iki bin lira ver, hediye ortak. Hadi bakalım!

Belki Ziyaya tablet alırdım ama o kadar pahalı değil elbette.

Elbette para vermedim. O anda eşim bile beni cimrilikle suçlamaya başladı. Bilgisayarı açtım, Ziyayı çağırdım. Beş dakika bile sürmeden, beraber istediği bir cihazı sipariş ettik.

Çocuk sevinçle annesine koştu, kadın ise hâlâ koridorda oturuyordu. Baldızımın eli yapışkandır, ne varsa mala gider. Ama kayınvalidem yaptığımı görmezden gelip hemen yine homurdanmaya başladı:

Kimse senden öyle hediye istemedi! Para vermen gerekiyordu. Benim oğlum senin yanında dilenci oldu da ampul alamıyor. Hadi bana iki bin lira ver çabuk, zaten bu para oğlumun parasından biriktirdiklerin!

O sırada çantama doğru hamle etti, çantam başucumda duruyordu. Eşime göz ucuyla baktım, fısıldadım:
Üç dakikan var, aileni bu evden çıkar!

Eşim anında hamle yapıp annesini kolundan tuttu, evden dışarı çıkardı. Üç dakika yetti de arttı.

Açıkçası, eşimin maaşını oyunlara harcamasına içim razı oluyor artık, çünkü eskiden bütün parasını annesi alırdı. Hiç değilse şimdi keyfi için harcıyor, yoksa yine bu asalaklara gidecekti.

Şimdi düşünüyorum da, yetim bir adamla evlenseymişim, her şey daha kolay olurdu!