Alo… Murat’ı aramıştım… – Murat yok, ben Elif’im… – Elif? Siz kimsiniz?… – Hanımefendi, siz kimsiniz? Murat’ın sevgilisiyim. Bir şey mi istediniz?… Eşim yok, işte biraz geç kalıyor… Bir anda başım döndü, yerde kırmızı damlalar fark ettim. Karnımda şiddetli ağrı vardı, kıvrandım… Hissediyordum ki bebeğim her an dünyaya gelecek. Eşim Murat tam 5 yıldır yurtdışında çalışıyor. Almanya’da tır şoförlüğü yaptı, Polonya’da tadilat işlerinde çalıştı. Oraya hep maddi sıkıntı yüzünden gitti. Bizim iki oğlumuz var, onlara en iyi geleceği vermek istedik. Çok iyi biliyorduk ki Türkiye’de bir yere gelmek zor. Ve bilirsiniz, orada şansı açıldı. Ayda bir bize yiyecek kolisi gönderirdi. Konserve, pirinç, yağ, tatlı ne varsa. Bir de bana kartıma para atıp bankada faizle biriktirmemi isterdi. Yeterli miktarı biriktirip büyük oğlumuza ev alabildik. Her şey yolunda gibiydi. Ama birkaç ay önce vücudumda bir gariplik hissettim. İlk aklıma gelen menopozdu, ama değildi. Fazla kilo aldım, sürekli uyumak istiyorum, çok yiyor ve ruh halim hızlıca değişiyordu. İnternetteki belirtilere göre hamileydim. 45 yaşında hamilelik mi olur? İnanmadım, test yaptım. Ama çubukta net iki kırmızı çizgi gördüm. Ne oğullarıma ne gelinlerime bir şey söylemek istemedim. Neden anlatayım ki? Kendi çocuklarım bana güler, “annem yaşlılığında aklını yitirdi” derler. Hamileliği gizlemeye karar verdim. Tam kış yaklaşıyordu, sıcak ve bol giysiler giydim. Montun altından kimse karnımı görmedi. Ama bu bebeği doğurmak istemiyordum. Kimisi “Allah’tan korkmuyor” diyebilir. Ama 45’imdeyim, genç bir kadın değilim. Oğullarım ve torunlarım var, onlara vakit ayırmak istiyorum, bir bebekle beziyle uğraşmak istemiyorum. Dahası, üçüncü bir çocuğu geçindirecek paramız yok. Murat yine gurbet yollarına düşmek zorunda kalır, ben onsuz yapamam. Doktorlar ise artık geç olduğunu, operasyonun aşırı riskli olduğunu söyleyip tavsiye etmediler. Kendimi “Her şey iyi olacak” diye ikna etmeye çalıştım. Belki Murat yeni bir bebek haberine sevinir diye umdum. Skype’tan aramaya karar verdim, ama sadece ses açtım, görüntüyü kapadım. – Alo, Murat… – Murat yok, ben Elif. – Elif? Siz kimsiniz? – Hanımefendi siz kimsiniz? Ben Murat’ın sevgilisiyim. Bir şey mi istediniz? Eşi yok, işte gecikecek. Hemen telefonu kapattım, hıçkıra hıçkıra ağladım. Demek ki adam her yerde herkesi aldatabiliyor. Anında boşanma dilekçesi yazmak, Murat’ın eşyalarını atmak, onu ne görmek ne duymak istedim. Ama içimde hâlâ bir umut vardı ki sevdiğim adam bebeği duyunca aileye dönecek. Şubat’ta oğlanların doğum günü olduğundan izne geliyordu. Hatta rüyamda üçünüz parkta yürüdüğümüzü gördüm. Murat bir yandan, ben diğer yandan kızımızın elini tutuyorduk. 14 Şubat Sevgililer Günü’rnde Murat geldi. Romantik bir akşam yemeği hazırladım, mumları yaktım, müzik açtım. Sakin bir ortam olsun istedim. – Murat, sana sürprizim var. Hamileyim. Dediklerine göre kız olacak. – Sen ne yaptın! – diye bağırdı Murat. Sinirden kıpkırmızı oldu, tabakları yere fırlattı, yumruklarıyla masaya vurdu: – Ben orada köle gibi çalışırken, sen burada başka erkeklerle mi geziyorsun? Şimdi o soysuzu bana mı yamayacaksın? – Murat, bir açıklamama izin ver… – Uzak dur, seni görmek istemiyorum! – Karnımı masanın sivri köşesine çarptırıp yere düştüm. Murat gitti, çantasını alıp kapıyı çarpıp çıktı. Birden başım döndü, yerde kırmızı damlalar gördüm, karnım şiddetle ağrıyordu. Zorlukla telefonu bulup ambulansı aradım. Ama bebeğin gelmek üzere olduğunu hissediyordum. Doktorlar geldiğinde kucağımda kızımızı tutuyordum. Bebek sakince yatıyordu, ağlamıyor, derin uyuyordu. – Hadi anneciğim, hastaneye geliyor musun? – Hayır. Alın bu çocuğu, benim ona ihtiyacım yok. – Nasıl yani? – Alın diyorum! Bu çocuk ailemi yıktı! Belki birileri onu sever ama kesinlikle ben değil. Alın, görmek istemiyorum! Vicdan azabı duymadan bebeği doktora verdim. Evde muayene ettiler, yırtık yoktu, doğum kolay geçmişti. Ambulans gidince evi topladım, duşa girip uyudum. Kimse kızımı verdiğimi bilmiyor. Her gün camiye gidip dua ediyorum; kızım sağlıklı olsun, gerçek ailesini bulsun. Çünkü biliyorum, başa çıkamayacağım. Bir daha annelik yükü taşımak istemiyorum. Tek dileğim Murat’ın eve dönmesi. Ama o yine Almanya’ya gitti, sadece oğullarıyla görüşüyor. İsterseniz bana deli deyin. Ama ben çocuğu değil, eşimi seçtim. Bunun hesabını Allah’a vereceğim.