Kırk yıl boyunca hep aynı cümleyi duydum; her seferinde başımda bir taç gibi durdu: — Eşim çalışmıyor. O evin kraliçesi. İnsanlar gülümsedi. Hayranlık duydular. Hatta bazen imrendiler. Ve ben… ben inandım. Kendimi önemli, değerli hissettim. Yaptığım şeyin dünyanın en büyük işi olduğuna inandım. Gerçekten de işti. Ama kimse iş demedi. Ben; aşçı, temizlikçi, bakıcı, öğretmen, hemşire, psikolog, şoför, muhasebeci, her şeyin organizatörüydüm. Günde 14 saat çalıştım, bazen daha fazla. Hiçbir zaman “izin günü” yoktu. Hiçbir zaman “maaş” yoktu. “Teşekkür ederim”i her zaman alamadım. Sadece bir şey vardı: — Sen evdesin. İyisin. Çocuklarım hiçbir zaman kirli kıyafetle okula gitmedi. Eşim eve her geldiğinde sıcak yemeğini buldu. Evim daima derli topluydu. Hayatım, herkesin huzuru için şekillendi. Bazen aynaya baktığımda bir kadın değil, bir fonksiyon gördüm. Ama kendime hep: “Bu aile, bu sevgi, bu benim seçimim.” dedim. Tek bir tesellim vardı — her şey “bizim”di. Evimiz. Paramız. Hayatımız. Ama gerçek çok başkaymış. Eşim Allah’a kavuştuğunda… dünyam sadece acıdan değil, gerçekten de çöktü. Ağladık. Herkes onu “büyük adam”, “sağlayan”, “ailenin direği” diye andı. Sonra vasiyet okunacağı gün geldi. Bir dul olarak; ellerim titreyerek, kalbim acıyla, bunca yılın ardından en azından biraz güvence ve koruma umuduyla oturdum. Ve o an, kendi hayatımda yabancı olduğumu hissettiren sözleri duydum. Ev onun üzerinedi. Banka hesabı onun üzerinedi. Her şey onun üzerinedi. “Bizim” bir anda “onun” oldu. Çocuklarım — benim çocuklarım — ömrümce koruduğum, temizlediğim, bakımını yaptığım her şeyi miras aldı. Ben mi? Bir “bu da benim” diyebilme hakkım bile kalmadı. O günden sonra en onur kırıcı şekilde yaşadım — yoksulluk değil, bağımlılık içinde. Sormak zorunda kaldım: — İlaç alabilir miyim? — Ayakkabı alabilir miyim? — Saçımı boyatabilir miyim? Sanki 70 yaşında bir kadın değil, harçlık isteyen küçük bir kızdım. Bazen alışveriş listeme bakıp şöyle düşündüm: Kırk yıl çalıştım, emeğimin karşılığı nasıl sıfır olur? Sadece parasızlık değil canımı yakan. Kandırılmış olmanın, başımda sadece kelimeden bir taç taşımanın, hiçbir hakkımın olmamasının acısıydı. O zaman asla sormaya cesaret edemediğim soruları sormaya başladım: Bu “aşk”ta ben neredeydim? Adım nerede yazılıydı? Geleceğim nerede kaldı? Ve en önemlisi: Yıllarca neden kendi hesabım ve gelirimin olması “güvensizlik” sandım? Şimdi gerçeği biliyorum. Kendi gelirin, hesabın, sigortan, mülkün olması — aşkı ihanet değil; kendine saygıdır. Aşk, seni korumasız bırakmamalı. Aşk, gücünü alıp ardından seni yakarmaya bırakmamalı. Ders Bir kadın ev için ömrünü verebilir… ama o evde yeri sadece mutfakta değil, haklarında, güvencesinde ve parasında da olmalı. Evdeki emek onurludur. Ama bağımlılık — işte o tuzaktır. 👇 Sana sorum: Evde “kraliçe” olup sonunda hakkı ve geleceği olmayan bir kadın tanıyor musun?

Kırk yıl boyunca aynı cümleyi duydum; her seferinde, kafama taç gibi yerleşirdi.
Eşim çalışmıyor. O evin sultanı.
İnsanlar gülümserdi. Hayran kalırlardı. Bazen bana imrenirlerdi.
Ve ben ben inanırdım.
İnanırdım ki çok değerliyim, önemliyim. Yaptığım şey, dünyanın en büyük işi.
Gerçekten de bir işti. Fakat kimse buna iş demezdi.
Ben hem aşçı, hem temizlikçi, hem bakıcı, hem öğretmen, hem hemşire, hem psikolog, hem şoför, hem muhasebeci, hem de her şeyin organizatörüydüm. Günde on dört, bazen daha fazla saat çalışırdım. Tatil yoktu. Maaş yoktu. Teşekkür ederim ise bazen ihtiyaç duyduğum anda bile yoktu.
Sadece şu vardı:
Sen evdesin. Sen iyi durumdasın.
Çocuklarım hiçbir zaman kirli kıyafetle okula gitmedi. Eşim eve dönerken evde sıcak yemek bulamadığı bir gün olmadı. Evim tertipliydi; hayatım, herkesin huzur bulacağı şekilde örülmüştü.
Bazen aynaya baktığımda bir kadın göremiyordum.
Bir görev görüyordum.
Ama kendi kendime diyordum ki: “Burası ailem. Burası sevgi. Bu benim seçimim.”
Bir tesellim vardı her şey bizimdi.
Bizim evimiz.
Bizim paramız.
Bizim hayatımız.
Gerçek ise başka şekilde çıktı karşıma.
Eşim Hakkın rahmetine kavuştuğunda dünyam hem acıdan hem de gerçeklerden yıkıldı.
Ağlıyorduk. İnsanlar ona büyük adam, teminat sağlayan, ailenin direği diyorlardı.
Sonra vasiyet okunduğu gün geldi.
Bir dul olarak, ellerim bağlı, göğsümde sancı, en azından biraz güvenlik, bir nebze koruma bekliyordum tüm o yılların ardından, ona verdiğim ömrümün ardından.
Sonra kelimeleri duydum, o dakikada kendi hayatımda misafir olduğumu anladım.
Ev onun üstüne kayıtlıydı.
Banka hesabı onun ismiydi.
Her şey onun ismiydi.
Bir anda bizim dediğim her şey onun oluverdi.
Çocuklarım benim çocuklarım yıllarca koruyup temizlediğim, ayakta tuttuğum her şeyi miras aldı.
Ben ise?
Bir kez olsun “Bu benim de hakkım” diyemedim.
O günden itibaren en aşağılayıcı şekilde yaşamaya başladım yoksulluk değil, bağımlılık içinde.
Sormak zorundayım:
İlaç alabilir miyim?
Ayakkabı alabilir miyim?
Saçımı boyatabilir miyim?
Sanki yetmiş yaşında bir kadın değil de, harçlık için yalvaran küçük kızım.
Bazen elime alışveriş listesini alıp düşündüm:
Nasıl olur da kırk yıl çalışır, emek verir; ama emeğim sıfır değer taşır?
Beni sadece parasızlık acıtmadı.
Aldatılmış olmanın acısı daha büyüktü.
Sözlerden bir taç takmışım, ama güvenlikten taç değilmiş.
Sultan dediler, ama haklardan mahrum olmuşum.
Ve sonra, ömrüm boyunca kendime sormadığım soruları sormaya başladım:
Bu “aşk”ta ben neredeyim?
Benim ismim nerede?
Benim geleceğim nerede?
En çok da kendi paramın olmasını neden yıllarca güvensizlik sandım?
Şimdi gerçeği biliyorum.
Kendi gelirin, kendi hesabın, kendi sigortan, kendi malın olması sevgiye ihanet değil.
Bu kendini saymaktır.
Aşk, seni korumasız bırakmamalı.
Aşk, gücünü alıp seni dilenci yapmamalı.
Bir insan evine ömrünü verebilir, fakat bu evde ona da yer olmalı sadece mutfakta değil; haklarda, güvende, parada da.
Ev emeği değerli; ama bağımlılık, o bir tuzaktır.

Dersim
Kadınlar hayatlarını eve adayabilir Ama ev, kadının da hakkı olmalı; haklarda, güvende, parada da yeri olmalı. Ev işçiliği saygındır fakat bağımlılık tuzaktır. Bugün anladım ki; kendini korumak, kendini değerli görmek, en büyük sevgidir.

Soru
Sen hiç evin sultanı olan ama sonunda haklarından ve kendi geleceğinden mahrum kalan bir kadın tanıdın mı?