2025 Yılında Başıma Gelen En Acı Şey: Kocamın Bana Aldattığını Öğrenmek… Ve Kardeşim, Kuzenim ve Babamın Bunu Aylardır Bildiğini Fark Etmek On bir yıllık evlilikten sonra, kocamın ilişki yaşadığı kadının, kardeşimin çalıştığı şirkette sekreter olduğunu öğrendim. Kocam ile bu kadın arasındaki ilişki, kardeşim onları tanıştırdıktan sonra başlamış. Bu, tesadüf değildi. İş ortamlarında, toplantılarda, davetlerde, aile ve sosyal buluşmalarda sık sık karşılaşıyorlarmış. Kuzenim de aynı çevrede onları defalarca görmüş. Hepsi birbirini çok iyi tanıyordu ve sık sık görüşüyorlardı. Aylarca kocam hiçbir şey olmamış gibi benimle yaşamaya devam etti. Ben, aile toplantılarına, kardeşimle, kuzenimle, babamla görüşmeye devam ettim. Oysa üçü de kocamın yasak aşkını biliyordu. Kimse beni uyarmadı. Kimse tek kelime etmedi. Kimse, arkamdan dönenlerden beni haberdar etmeye bile çalışmadı. Ekim ayında ihaneti öğrendiğimde önce kocamla yüzleştim, o da ilişkiyi kabul etti. Sonra ilk olarak kardeşime sordum, doğruladı ve “birkaç aydır biliyorum” dedi. “Neden bana söylemedin?” dedim. “Bu benim meselem değil, karı koca arasında… Erkekler arasında böyle şeyler konuşulmaz” cevabını verdi. Aynı şeyi kuzenime sordum. O da bildiğini, gördüğü davranışlardan ve mesajlardan durumu anladığını söyledi. Neden bana söylemediğini sorduğumda ise “Başımı belaya sokmak istemedim, başkasının ilişkisine karışılmaz” dedi. Son olarak babama sordum; o da uzun süredir bildiğini ve “Bu karı-koca işi, ben karışmam, aile içi kavga istemiyorum” diyerek sessiz kalmayı tercih etti. Üçü de bana aynı şeyi söyledi. Ardından evimi terk ettim, şu an ev satışta. Hiçbirimiz kavga etmedik, bağırıp çağırmadım çünkü kendimi böyle bir duruma düşürmem. Kocamın ilişkisi ortaya çıksa da, kardeşim, kuzenim, babam ilişkilerini hiç bozmadı ve aralarındaki samimiyet aynen devam etti. Annem beni yılbaşı ve bayrama davet etti, herkes oradaydı ama ben gitmedim. Onlara, ihaneti bilen ve bana söylemeyenlerle aynı masaya oturamayacağımı anlattım. Onlar hep birlikte kutladı, ben yoktum. O tarihten beri, yani Ekim’den bu yana üçüyle de hiç görüşmedim. Affedebileceğimi de sanmıyorum.

2025 yılında başıma gelen en acı şey, kocamın bana ihanet ettiğini öğrenmemdi… ve en kötüsü, ağabeyim, kuzenim ve babamın bunu en başından beri bildiklerini anlamaktı.

On bir yıldır evliydik. Kocamın birlikte olduğu kadın, ağabeyimin çalıştığı şirkette sekreterlik yapıyordu. Her şey ağabeyimin onları tanıştırmasıyla başladı. Bu tuhaf rastlantı gibi dursa da aslında sıradandı: İş yerinde, toplantılarda, ticari davetlerde, ailece gittiğimiz garip, rüya gibi kalabalık sofralarda, herkes birbiriyle karşılaşırdı sanki. Kuzenim de onların ortamında bulunur, aralarındaki havadan haberdar olurdu. Herkes herkesi tanır, herkes birbirini sıkça görür, herkes her şeyden haberdar gibi ama aynı anda hiçbir şey bilmiyormuş izlenimi verirdi.

Aylarca kocam, hayatımıza gölge gibi sinmiş bu sırrı bana fark ettirmeden, normalmiş gibi devam etti. Ben ise aileden kimseyle bir sorun yokmuşçasına, birlikte yediğimiz sofralarda oturdum, sohbetlerine katıldım, içimde bir tuhaflıkla. Halbuki ağabeyim, kuzenim ve babam her şeyin farkındaymış. Ne bir uyarı, ne bir bakış, sanki dilleri tutulmuştu. Hiçbiri bana tek kelime etmedi. Hiçbiri ağzını açmadığı gibi, beni hazırlamak bir yana, bambaşka, rüya gibi dünyanın ışığında yürüyormuşum diye sessizce izlediler.

Ekim ayında bir gece, gerçeği öğrendim. İlk önce kocamla yüzleştim. Sessiz bir kabullenişle, her şeyi itiraf etti. Sonra ağabeyimin yanına gittim. Doğrudan sordum; “Bunu biliyor muydun?” Dediklerinin yankısı hâlâ kulağımda: “Evet, biliyordum.” “Ne zamandan beri?” “Birkaç aydır.” “Neden bana söylemedin?” “Bu benim meselem değil,” dedi. “Bu karı-koca arasında çözülür, bizde erkekler böyle şeyleri konuşmaz,” dedi aralıksız, düşlerde kaybolan bir sesle.

Sonra kuzenime sordum. Sorularıma tekrar tekrar aynı cevaplar: “Biliyordum.” “Davranışlarından, mesajlardan, bakışlardan belliydi” dedi. “Neden bana bir şey demedin?” “Kendimi işin ortasına atmak istemedim, herkesin ilişkisi kendine,” diye mırıldandı, rüya denen ince sisin ardında.

En son babama gittim. “Biliyor muydun?” dedim. O da “Evet,” dedi. “Ne zamandan?” “Çok uzun zamandır,” diye iç geçirdi. “Bana niye bir şey demedin?” dedim; “Kavga istemem,” “Bunlar karı-kocanın arasında kalır, ben karışmam,” dedi dalgın, yaşlı bir uykudan uyanır gibi.

Aslında üçü de bana aynı şeyi söylemiş oldu.

Ondan sonra evi terk ettim; şimdi o ev satışta, başıma yıkılacakmış gibi bomboş duruyor. Aramızda ne büyük bir kavga oldu ne de yüksek sesli tartışmalar; kendimi kimse için küçültecek değildim. Kadın hâlâ ağabeyimin çalıştığı şirkette çalışmaya devam etti. Ağabeyim, kuzenim ve babam, normalmiş gibi hayatlarına devam etti.

Yılbaşı ve Kurban Bayramında annem, beni aile yemeğine davet etti. Masada ağabeyim, kuzenim, babam olacaktı. Anneme gidemedim. Üzgün bir şekilde anlattım ki, aynı masada, gerçeği bilip susan insanlarla oturamam. Onlar birlikte kutlama yaptı, ben iki bayramı da sessizce, yalnız geçirdim.

O ekimden beri üçüyle de hiç konuşmadım. Sanırım affedemeyeceğim.