Ben anneannem tarafından büyütüldüm, fakat şimdi annem ve babam nafaka istemeye karar verdiler.
Ailemle farklı şehirlerde yaşıyoruz. Yirmi yılı aşkın bir süredir birbirimizi hiç görmedik. Onlar sanatla uğraşıyorlar ve bir koroda şarkı söylüyorlar, hayatları sürekli yolculukla geçiyor. Beş yaşına geldiğimde anneannemle birlikte yaşamaya başladım. Anneannem bana daha iyi bir hayat sunmak istemişti, bu yüzden kendi akrabalarının yanına taşındık.
Başlarda annem ve babam bizi yılda iki, bazen üç kez ziyaret ediyorlardı. Fakat zamanla bu ziyaretler iyice seyrekleşti. Sonunda, onları düşünmeyi bile bıraktım. Bir süre sonra tamamen iletişimi kestik. Diş hekimliği fakültesinde öğrenciyken, üçüncü sınıfta evlendim.
Şimdi eşimle birlikte kendi diş kliniğimizi işletiyoruz ve çok iyi kazanıyoruz. Yaklaşık bir yıl önce, annemle babam tekrar ortaya çıktılar. Kliniği aramaya başladılar, çünkü telefon numaramı bile bilmiyorlardı. Görüşmelerimizin tamamı hayattan ne kadar şikayetçi olduklarını anlatmakla geçiyordu.
Ben onları sabırla dinliyordum ve hep şunu söylüyordum: Beni anneanneme bırakmaya siz karar verdiniz, kendi yolunuzu kendiniz seçtiniz. Ara sıra anneanneme ufak tefek para gönderdikleri olurdu ama, çoğunlukla onun emekli maaşıyla birlikte geçiniyorduk. Bunu bana defalarca anlatmıştı. Ben de bunu anlayışla karşıladım, çünkü her şeyimiz kısıtlıydı ve her şeye tasarruf yapmamız gerekiyordu.
Okulda oldukça başarılıydım. Geçinebilmek ve giyinmek için geceleri hastanede yardımcı olarak çalışıyordum. Artık kendime ait bir hayatımın olduğunu düşünüyorum, annemle babam ise kendi hayatlarını yaşıyorlar. Herkes kendi yolunda devam etmeli diye düşünüyorum.
Babam ve annem, onlara maddi destek olmayacağımı anladıklarında nafaka davası açacaklarını söylemeye başladılar. Bu sözleriyle, onlardan tamamen uzaklaştım. Önceden bazen kararımda tereddüt ediyor, hatta maddi yardım etmeyi düşünüyordum ama artık onları tanımak bile istemiyorum. Sizce haklı mıyım, yoksa ailemi maddi olarak desteklemem gerekir mi?
