Günlük
Eşimle bir arkadaşımızın düğününde tanıştık. O zamanlar İstanbula taşınmıştım ve yeni bir iş bulmuştum. Doğrusunu söylemek gerekirse, köy hayatından kurtulup şehirde yaşamak beni çok mutlu etmişti. İlişkimiz kısa sürede ilerledi; bir yıl sonra kızımız dünyaya geldi.
Fakat ne yazık ki her şey bir anda değişti.
Kızımız nasıl olur da sarı saçlı, mavi gözlü olabilir? Seninle benim tenimiz koyu, saçlarımız simsiyah!
Hayatım, büyük ihtimalle senin baban gibi oldu. Bak, birbirlerine ne kadar benziyorlar farkında mısın?
Saçmalama. Çocuk anne ya da baba gibi olmalı, başka bir akrabaya çekmez ki… Annem de onun benim evladım olmadığına inanıyor.
Açık konuşayım, kayınvalidem daha en başından beri benden hiç hoşlanmadı. Oğlunu sevmediğimi düşünürdü hep. Ama kayınpederim bambaşka bir insandı, çok iyi kalpliydi. Kayınvalidemden ayrılmıştı, başka bir ailesi olmasına rağmen oğlunu hiçbir zaman ihmal etmedi.
Eşim sonrasında eve başka bir kadın getirip tüm eşyalarımı toplayıp gitmemi istedi. Seçeneğim yoktu. Evden çıkmak zorunda kaldım.
Gidecek başka yerim yoktu. Annemlerle babam beni kızımla kabul etmezlerdi; ayıp olurdu. Eski köy evinde, o soğukta, ısınma olmadan kalmak zaten imkânsızdı. Arkadaşımı aradım, birkaç günlüğüne beni yanına aldı. Sonra bir oda bulup kızımdan beraber orya taşındık. Ama param gün geçtikçe azalmaya başladı.
Bir gün markete girdimde arkamdan bir ses duydum:
Kızım, neredeydiniz siz? Köye bile gittim sizi aramaya dedi kayınpederim.
İyiyim, seni görmek çok sevindirdi dedim sessizce.
Oğlumun yaptıklarına hiçbir bahanem yok. O da annesi gibi… Şimdi nerede kalıyorsunuz?
Bir oda kiraladık…
Tamam. Acelem var, iş seyahatine çıkacağım birazdan. Dönünce hemen sizin konuyu halledeceğim. Şunu al, iki hafta yeter diyerek bir zarf uzattı.
Sevindim, en azından yiyecek ve süt alabilecektim.
Kayınpederim beklediğinden erken dönüp bizi ziyarete geldi. Yaşadığımız koşulları görünce donakaldı. Evinin kapılarını bize açamadı çünkü yeni eşi karşıydı. Ama yine de çözüm buldu: Biriktirdiği tüm birikimini elden çıkarıp bir daire aldı ve tapusunu torununa verdi. Kabul etmek istemedim ama kesin konuştu; bunu kendi için değil torunu için yaptığını söyledi.
Bir ay içinde kızımla yeni evimizde düzenimizi kurmaya başladık. Kayınpederim gerekli mobilya ve eşyaları getirdi.
Kızını hemen kreşe verme, daha küçük. Anneye ihtiyacı var. Senin yanında olacağım, endişelenme. Ayrıca eşim de düşüncelerini değiştirdi, torununu görmek istiyor artık.
Çok teşekkür ederim!
Ağlama yavrum. Her zaman bana gelebilirsin, yardımcı olurum. Zamanla her şey yoluna girecek, inan bana.
Kızımın böyle harika bir dedesi olduğu için kendimi şanslı hissediyorum; babası bu konuda ne yazık ki şanssızdı. Kayınpederim bizim için her şeyini feda etti, derdimizi unutturmak için elinden geleni yaptı.
Yıllar geçti, yeniden evlendim ama kayınpederimi hiçbir zaman unutmadım. Evimizde misafir olarak ağırlıyoruz; sık sık birbirimize gidiyoruz. Şimdi her şey çok yolunda. Hayat bana öğretti ki: Zor gününde yanında olan, gerçek ailedir. Şükretmesini bilmek gerek.
