Geçen yıl annem beklenmedik bir şey yaptı bahçesinde yetiştirdiği sebzeleri bize satmaya karar verdi. Ne bana geldiniz, ne de yardım ettiniz, dedi, bundan sonra böyle olacak. Tabii bahçenin sulaması, seralar, toprağı kazmak ve yatakları oluşturmak için işçilere ödenen parayı kimin verdiğini bir çırpıda unutmuş gibiydi. Oysa meyveyi, sebzeyi marketten ucuza alıyorduk.
Bizim hiçbir zaman yazlığımız olmadı. Şehirde büyüdük, babam marketteki patatesin toprağı kazınmamış halini muhtemelen hiç görmemişti. Annem ise tam tersiydi, köyde büyümüştü ve çocukluğundaki o bahçe sevdasından fazlasıyla doymuştu, yeniden bahçe işleriyle uğraşmak istemiyordu.
Babam hayattayken geçinmemiz için kimseye muhtaç olmadık. Aileyi her zaman ayakta tuttu, geçim derdi çekmedik. Annem de çalışıyordu ama masrafların çoğunu babam karşılıyordu.
Sonrasında pek bir şey değişmedi. Ben büyüyüp işe başlayana kadar anneme destek oldum. Beraber yaşarken masrafları paylaştık. Annemin yanından ancak evlendikten sonra, yani iki yıl önce ayrıldım.
Geçen sene annem emekli oldu. Çocukluğunda anneannesinin bahçesinde geçirdiği günleri özlediği için bir arsa ve bahçeli küçük bir ev almak istedi. Bankadan parayı çekti ve arsayı aldı. Bana göre evi pek konforlu sayılmazdı ama annem seviyordu, önemli olan da buydu.
Tabii, eşimle birlikte evi ve arsayı daha yaşanabilir hale getirmek için bir miktar destekte bulunduk. Maddi gücümüz yerindeydi. Yalı gibi bir yer yapamasak da evi düzeltecek, arsaya ve eve su getirecek, verandayı kaplatacak kadarımız vardı.
Fakat oraya gidip tarlada çalışmak için vakit ayırmayı baştan reddettik. Ne zamanımız vardı, ne de toprağı eşelemek isteğimiz. Şehir çocuğuyuz işte. Hafta sonları uykumuzu alıp geç kalkmayı, arkadaşlarla buluşmayı ya da eşimle vakit geçirmeyi tercih ediyorduk.
Bu bahçe işine ilgisizliğimiz nedeniyle annem sık sık bize sitem etti, ama genelde iş yeni bir para desteğine gelince sitemler son buluyordu. Hem de az değildi bu destekler Seralar kurulacaktı, sonra annem sebze yataklarını ahşaplardan yaptırmak istedi, toprağının kazılması, kimi çalıların sökülmesi gerekiyordu. Hepsinin parasını biz ödedik, annem hiçbir şey için cebinden ekstra çıkarmadı.
Alışveriş yapıp dönerken evi ağır yüklerle dolan anneme, hepsini trenle ya da yaya taşımamak için taksi bile tuttuk.
Arada annem bahçeyle ilgili en güzel fotoğrafları ve oradaki işlerinin ne kadar güzel ilerlediğini ballandıra ballandıra anlatıyordu. İşin doğrusu, anlattıklarından da resimlerinden de bir şey anlamıyor, pek ilgi göstermiyordum. Ta ki annem bana kendi yetiştirdiği o kocaman, kıpkırmızı çileklerin fotoğrafını atana kadar.
Çilekler öyle güzeldi ki, hemen tadı damağımda hissettim, ağzım sulandı. Annemden benim için ayrı bir kapta ayırmasını rica ettim, iş çıkışı uğrayacaktım. Hiç aklıma gelmezdi, annem bana farklı boylarda kapların fotoğrafını gönderip, fiyatlarını yazdı!
Tekrar tekrar okudum, ama konu değişmedi. Telefon ettim tekrar, gerçekten çileği bana satıp satmayacağını sordum. Evet, satacaktı.
Ne bekliyorsun ki? dedi. Ben burada tek başıma uğraşıyorum, her çileğin büyümesi için canım çıkıyor, sen ve eşin, iki tembel gelmediniz bile yardıma! Ben neden bedavaya vereyim? Kim çalışmazsa, yemesin! dedi annem kararlı bir şekilde.
Ben de ona, bu bahçeyi kurmak için aslında pek çok şeyi bizim sağladığımızı hatırlattım. Annem bu defa öfkelenip, ona yardım ettiğim için para istememi çok ayıp buldu: Evladın nasıl böyle konuşur annesiyle?
Prensip olarak annemden bir şey satın almaya hiç niyetim yoktu. Varsın başkasına satsın. Biz eşimle her şeyi zaten pazardan rahatça alabiliyoruz. Daha sonra annem, salatalık, kabak gibi sezonluk sebzelerini de satmaya çalıştı, ona da kibarca hayır dedik.
Artık annemin bahçesine asla destek olmayacağız; ne zaman para gerekirse, o para hayati ya da sağlık içinse elbette veririz, ama bahçesi için para yok!
