Sanki Bir Kuşun Çağrısına Kapılmış Gibi -Kızlar, evlilik bir kerelik ve ömür boyu olmalı. Sevdiğinle son nefese dek beraber kalmalı. Hayatı boyunca ‘ruh eşimi bulacağım’ diye oradan oraya savrulursan, sonunda yenik çıkarsın. Evli erkek yasaktır, bulaşma! ‘Biraz aşk yaşar, sonra ayrılırız’ diyorsan, o uçuruma sürüklenirsin; mutluluk senden uzak olur. Annemle babam elli yıldır birlikte; örnek aldım, kıymet bileceğim diye yirmi yaşında kendime söz verdim. Bu aklı bana anneannem verdi, lafı kanun bildim. Kızlar hep gülerdi bana: – Güldürme, Küsüm. Bir gün evli bir adama aşık olursan, bakalım vazgeçebilecek misin… Ama onlara anlatmadım; annem ablamı evlilik dışı dünyaya getirmiş, tüm köy yıllarca bu utançla laf etti. Beş yıl sonra ben doğdum; bu kez nikâhlıydım. Babam anneme sevdalı, birlikte her fırtınayı aşmışlar. O yüzden gençliğimde kendime söz verdim: Evlilik dışı çocuk, evli erkek asla! Ama hayat kendi oyununu oynadı… Ablam Sofya ile hiç anlaşamadık. Sürekli anne babamın beni daha çok sevdiğini düşünür, kıskanır. Aramızda gizli bir yarış: Kim daha çok aile sevgisi kazanacak. Egor’la bir düğünde tanıştık. O askeri öğrenciydi, ben hemşire. İlk bakışta kalbim ısındı, bir ayda evlendik. Her şey tozpempeydi. Egor’un peşinden, sanki bir kuşun ötüşüne kanıp uçar gibi gittim. Okul bitince Egor’la uzak bir garnizona taşındık. Doğal olarak tartışmalar, anlaşmazlıklar çoğaldı. Yakın kimsem yok, annem yabancı ülkede. Kızımız Tanju doğdu. 90’lar… Her şey belirsiz. Egor askerlikten ayrıldı, içkiye başladı. Önce teselli ettim, zamanı gelince geçer diye umut ettim. – Küsüm, biliyorum ama bırakamıyorum; içince dünya güllük gülistanlık, dedi. Sonra eve uğramaz oldu, bir gün yok, bir hafta yok. Bir seferinde bir ay sonra döndü, elinde bir çanta dolusu para: – Nereden geldi bu para, dedim. – Sana ne? Harca, daha da getireceğim, dedi böbürlenerek. Çantayı sakladım, elimi sürmedim. Egor yine kayboldu. Altı ay sonra geldi; zayıf, bitkin, öfkeli. – Küsüm, altınlarını çıkar. Ciddi adamlara borcumu ödeyeceğim, gözlerini kaçırarak dedi. – Bu takılar ailemden, asla vermem! dedim. Egor, ne oluyor? Ailen var, unuttun mu? – Sus, işler büyüdü… Yine de kurtaracak mısın beni, hanım? Korkuyla o çantayı verdim: – Al, ihtiyacın olan neyse burada. Ben kızımla idare ederim. – Aldın mı buradan? – Hiçbir kuruşuna dokunmadım… – Yine de az, dedi. Bir şeyler buluruz. O gece Egor’la yine kavuştuk. Sevgiyle bağışladım. Sabah valizini topladı: – Uzun mu gideceksin? – Bilmem Küsüm. Beni bekle, dedi ve gitti. …Yıllarca bekledim. Yıllar geçti, hastanede evli doktor Dima bana ilgi göstermeye başladı. Dima evliydi, bu beni durduruyordu. Hem zaten kocam yıllardır kayıptı, ne yapacağımı bilemiyordum. …Yılbaşı yaklaşırken, kapı çaldı. Egor geri döndü. Heyecanla sarıldım: – Sonunda geldin! Nerelerdeydin? – Dur, Küsüm… Boşanalım hemen; oğlum oldu, onu babasız bırakmam, dedi. Şok oldum. Kalbimde kalan son kor da söndü. – Peki Egor. Atı alan Üsküdar’ı geçti demişler, seni tutmayacağım. Bayramdan sonra boşanalım. Bütün hayat tepeden tırnağa değişti. Tanju’yu görmek ister misin? – Acelem var, sonra sarılırım, deyip gitti. Bir daha Tanju’yu hiç görmedi. O görüşme sonsuza dek sondu. Doktor Dima yalnızlığımı anladı, sevgiyle sardı. Eşi olduğunu unuttum, yasaklar silindi. Dima zarifti, baştan çıkarıcıydı. Direnemeyip aşkına düştüm, üç yıl sürdü. Bir gün evlenme teklif etti: – Hayır Dima, başka birinin gözyaşı üzerine mutluluk kuramayız, dedim. Aşk bitebildi ama bir başka hastaneye geçmek şart oldu. …Sonunda kaderim Vasfi oldu. Oğlunu tek başına yetiştiriyordu; eski eşi başkasına gitmişti. Onu hastanede tanımıştım. Şakacı halleriyle sevgimiz büyüdü. Oğlu Deniz yedi, kızım Tanju sekiz yaşındaydı. Hep beraber mutlu olduk. Sorunları birlikte aştık, sır paylaşmadık. İkinci eşim bana talih getirdi, gözümdən daha çok koruyorum. Vasfi benim ışığım. Otuz yıllık evlilik… Yakında Egor annemi aradı: – Küsüm gibi bir kadını hiç unutamadım…

-Siz söyleyin kızlar, bir kere evlendin mi, ömrünün sonuna kadar yanında olacağın adamı bulacaksın. Yoksa öyle bir öyle bir dünyada, ruh eşim nerede? diye oradan oraya savrulursan, sonuçta kalaksın ortada ucu yenmiş elma gibi.

Evli adama yanaşmak da yasak; hiç heves etmeyin. Biraz takılır, sonra bakarız diyene de inanmam, Allah korusun ikiniz de uçuruma yuvarlanırsınız. Ayrıca, o tatlı/sinsi mutluluk sizi en baştan pas geçer zaten.

…Benim annemle babam yarım asırdır beraber. Onlar bana gerçek aşkın canlı örneği. Şansımı bulursam canımdan çok sakınırım diye düşünürdüm, yirmi yaşında, çayımı yudumlayıp kızlarla dertleşirken. O akıllıca sözler var ya, hepsini bana anneannem fısıldadı. Ve sözüne de yürekten inanırdım.

Kızlar hep bir ağızdan dalga geçerdi:
Ay şaka yapma Elif! Bir gör bakalım evli adama aşık olacaksın da kendi isteğinle vazgeçebilecek misin

Yalnız, kimseye demedim, annem nikah kıyılmadan benim ablamı doğurmuş. Kim olduğu belirsiz. Bizim köyde bunun lafı yıllarca dilden dile dolaştı, adımız çıktı. Sonra beş yıl geçmiş, anam babam resmi nikah kıymış, ben dünyaya gelmişim. Babam, anneme körkütük aşıkmış, ellerini bırakmamış. Ama köyden göçmek şart oldu bu dedikodular yüzünden. Daha o zamandan kafama kazıdım; asla evlilik dışı çocuk yok, evli adam hiç yok.

Meğer kader başka bir oyun hazırlamış bana

Ablam Zeyneple zaten aramızda öteden beri bir uyumsuzluk var. O hep anne babamın beni daha çok sevdiğine inanır, kıskançlıktan çatlar. Sanki hayat boyu gizli bir yarış içindeyiz: Kim daha çok sevgi alacak anne babadan? Bunu siz gülün, ama bizim için ciddi mesele.

…Barışla bir kafede tanıştık. Barış asker, ben hemşire. Akşamın dansı başladı mı, göz göze geldik, çakıştı yıldızlarımız! Bir ay sonra nikah masasına oturduk. Mutlu muyduk? Ohoo! Ben Barışın ardından sülün gibi koşuyorum adeta.

Barış askeri okuldan mezun olunca birlikte atandık. Yeni garnizon, memleketten uzakta. Bir süre idare ettik ama çatışmalar, kırgınlıklar sıradanlaştı. Dertleşecek kimse yok, annem gurbette, olan yine bana oldu.

Kızımız Meryem doğdu. 90lar… Her şey allak bullak. Barış işi bırakınca birden içkiye dadandı. Başta o eski klasik düzelir ya umudu içindeydim, avundum, avutuldum.

Barış ise tek kulak misali bana cevap verir;
-Elif, ne dediğini biliyorum ama duramıyorum. İçince sanki pembe gözlük takmışım her şey toz pembe

Sonra Barış zirve yaptı; günlerce, haftalarca evden kayboldu. Bir ay ortada yok, döndü, masaya bir çanta para attı. Yığınla Türk lirası!
-Bu ne? dedim, işkillendim.
-Sana ne Elif? Harca ne isterse, daha getiririm, dedi.

O çantayı ben demlenip durmasın diye depoya attım. Hiç elimi sürmedim. Barış tekrar kayboldu. Altı ay sonra ortaya çıktı. İri kemikli, gözleri karanlık, bitap.
-Elif, takılar var ya… Hani evlenirken taktıklar, onları çıkar. Ciddi adamlara borcum var.
-Tövbe, asla! Onlar ailemden hatıra, canımı veririm, onları vermem!

Neyin peşindesin Barış? Aklın nerde? Aileni hatırla! Bağıracak kıvama geldim.

-Çok bulaşık işlere girdim Yardım etmez misin, hatun? deyip bana doğru geldi.

Korkudan mutfağa koşup paraları getirdim;
-Al bu haram zıkkımını. Biz Meryemle onsuz da yaşarız!

Aldı, açıp baktı;
-Buradan mı aldın?
Bir kuruşuna dokunmadım.

-Yetmez ama, dedi. Tamam, başka yol bulacağım.

O gece bir de aşklı-meşkli dublör Barış oldu bana, nasıl sarılıyorsa

Ben yine aşığım, affediyorum, bağışlıyorum. Sabah sırtıma bakmaya fırsat bırakmadan çıkıyor.

-Uzun mu gideceksin Barış?
-Bilmem Elif… Bekle, dedi, öptü gitti kapıdan.

Ben de… yıl oldu, iki yıl oldu… Hastanede doktor bir Selim var, hafiften bana göz koydu. Evli. Benim için tehlike çanları… Bir yandan ben hâlâ evliyim, diğer yandan adam ortada yok: Barışın benden ne haberi var, ne selamı, ne de bir iyi misin cümlesi…

Yeni yıl yaklaşırken ortalık portakal ve soba kokusu, herkes sevinçli. Kapı çalındı, Barış gelmiş! Ona koşup sarıldım;
-Oh be, Barış! Nerede kaldın?

-Bir dur, Elif… Sana bir şey diyeceğim. Acilen boşanalım. Oğlum oldu. Çocuğum babasız büyümesin istemiyorum.

Dünya başıma yıkıldı. İçimdeki eski aşkın külleri hafifçe tütüyor, ama yolun sonu belliymiş. Bir damla gözyaşı dökmeden;
Tamam Barış. Dökülen su toplanmazmış. Ben seni tutmam. Bayramdan sonra gider anlaşmalı boşanırız. Dünya, ters döne döne bir hal oldu zaten.

Meryemi görmek ister misin? Annesinde şu an. Çağırırım, beklersen. Meryem de yetim kalacak artık, diyesim geldi, ince bir sitemle.

Zamanım yok, bir dahaki sefere, deyip çıktı gitti.

O bir dahaki hiç olmadı. Taner bir daha kızını bile aramadı.

İşte, Selim de bunu sezdi; yalnızlığıma kondu. Evli mi? Umurumda değil artık, yasakları çiğnedim. Selimin ilgisi, şefkati karşısında teslim oldum, kapıldım gittim. Üç yıl sürdü. Sonra bana evlenme teklif etti. Yutkunmaktan konuşamadım bile;
Olmaz Selim, senin eşinin, çocuğunun gözyaşı üstüne bizden mutluluk olmaz. Seninle yolumuz başka, dedim.

Kendimi zorladım, kestim attım her şeyi. Ayrıldım, yeni hastaneye geçtim. Kaçar gidermiş gibi; gözden uzak, gönülden ırak.

Sonra, hayatımın adamı Gürkan çıktı karşıma. Oğlu vardı. Eski eşi başkasıyla yeni bir yuva kurmuş, Gürkana da oğlanı emanet etmiş.

Gürkanla hastanede tanıştık, tedavi için gelmişti. Kısa sürede tatlı diliyle beni kandırdı. Şakalar, kahkahalar derken, gönlüme tahta kurdu.

Onun oğlu Efe yedi, benim kız Meryem sekiz yaşında. Gürkanla bir araya geldik, şans yüzümüze güldü. Hep birlikte güç olduk, sırt sırta verdik. Aman bir de sırrımız olmasın! der, her işimizi paylaşırız. İyi ki Gürkanla evlenmişim, gözüm gibi bakarım ona. Gürkan benim güneşim.

Otuz yıldır evliyiz
Geçen gün Barış, annemi aramış:
-Elif gibisi yoktu benim hayatımda…Bir gün, pencerenin önünde çayımı yudumlarken aklıma anneannemin sesi geldi: Elmanın ucu yenmiş diye kalanından vazgeçme; ince ince soyarsan, çekirdeğinde yine hayat var. Gözüm Meryeme, Efeye, Gürkana kaydı. Efe bana anne derken, Gürkan mutfakta gülüşüyordu. İçimden derin bir şükür yükseldi. Bunca kırık dal, kopuk kök arasında yine de bir aile yetiştirmiştik.

O anda bir şey anladım: Ruh eşi diye bir şey yok, yarın ne olacağını kimse bilmiyor. Dağılan sevdayla insanın kalbi ölmez, doğru toprağa düştüğünde yeniden çiçek açıyor. Gürkanla birbirimizin yarım kalan yanlarını tamamladık; çocuklarımızın gözünde umut olduktan sonra, geçmişin gölgeleri önemini kaybediyor.

Ve belki de en çok, annemi ve ablamı arayıp şöyle dedim: Biz azı çoğa saydık, yarımı bütüne çevirdik. Sevgi varsa yuvada kayıp bir şey yoktur. Annem uzun uzun sustu, sonra tebessümle, Gelin, hep beraber akşam yemeğinde buluşalım; senin hikâyen bizim de bayramımız, dedi.

İşte hayat, hiçbir zaman rastgele atılmış adımların toplamı değildi; bazen kırık dallar en güzel meyveyi veriyordu. O gece soframızda üç kuşak bir araya geldi kadehlerde umut, tabaklarda geçmişin izleri, gözümüzde ise kocaman bir gülümseme vardı.

O an anladım ki: Kimin nereden düştüğünün, kaç kere yenildiğinin önemi yok. Sonunda sevgiyle büyüyen bir sofra kurabildiysek, hayat bize bütün ödüllerini vermiş demektir.