Eski kayınvalidem ailemi peşini bırakmıyor.
Eski kayınvalidem 52 yaşında ve eski eşim Melikenin annesi. 23 yaşımdayken evlendim. Melike evlenmeden biraz önce hamile kaldı ve bir kızımız oldu, adı Elif.
İki yıl sonra hayatımız tepetaklak oldu: Eşim Melike çok ağır bir hastalığa yakalandı ve kısa sürede aramızdan ayrıldı.
Geride bir tek ben ve kızım Elif kaldık. Ben de taşınıp anne babamın yanına gitmeye karar verdim. Bu şekilde hayatım kolaylaştı: Günde on saat çalışıyordum, annemle babam da Elife bakabiliyordu. Böyle anlaştık.
Kısa sürede işimde terfi aldım ve ailemin evine yarım saatlik uzaklıkta bir ev satın aldım. O günden sonra Elife ya annemlerle babam baktı, ya da tuttuğum bir bakıcı ilgilendi (onlara sıkça izin vermeleri için ısrar ettim, yük olmak istemedim). Şimdi Elif sekiz yaşında.
Eski kayınvalidem de bulunduğum şehre taşınmaya karar verdi, çünkü torununun yanında olmak istiyormuş. Beni şaşırtan bir karar oldu açıkçası… Sebebi elbette anlaşılır, sonuçta kızı vefat etti ve Elif, tek torunu. Galiba yalnız kalmak istemiyor dedim içimden. Arada binlerce kilometre var üstelik!
Ama kayınvalidem taşındığından beri işler hiçbir zaman aynı olmadı…
Öncelikle, günün büyük bölümünde evimde bulunuyor. Evet, tüm gün evimde; ben işten döndüğümde bile. Sanki bu yetmezmiş gibi hafta sonları da geliyor hatta gelmek diyebilmek mümkün değil, çünkü sabah erkenden geliyor, akşam olana kadar da gitmiyor.
Hatta bazen, Elif okuldayken bile evde benimle beraber oluyor. İşte sözlerinden bazıları:
Evde kimse olmayınca temizlik yapan olmuyor, ben kalıyorum. Her gün toz alıyor, kadınsız bu işleri yapmak mümkün değil.
Evdeki çiçekler solmuş, bir iki güne atmak gerekecek.
Dün hırsızlar mahalleye girmiş, ama ben evdeydim diye bizim eve yanaşmadılar.
Merak etme, sana ait hiçbir paraya dokunmam.
Bazen düşünüyorum, sanki ölen kızının ruhu da benimle bu eve gelmiş gibi hissediyor. Defalarca, odada hiç kimse yokken biriyle konuştuğuna kulak misafiri oldum.
Birçok konuşmadan sonra davranışlarının benim için çok rahatsız edici ve özel hayatıma müdahale olduğunu düşündüğümü belirttim. Sözlerimi dikkate alıyor gibi görünse de…
Geçen hafta bardağı taşıran son damla oldu. Yaklaşık bir buçuk yıldır biriyle görüşüyorum, adı Yaren. O hafta sonu, Elifin ailemin yanında olduğu bir gece, Yareni evime davet ettim.
Akşam yemeği yedik, film izledik, kanepede oturup sohbet ettik. Birdenbire arka koridordan hafif bir gürültü ve tıkırtı duydum. Korkuyla kapıya baktım ve tam anlamıyla sessizce içeri süzülen eski kayınvalidemin siluetini gördüm. Ne zile bastı, ne kapıyı çaldı, ne de haber verdi elini kolunu sallaya sallaya girdi.
Yine çiçekler mi solmuş, diye aklımdan geçirdim.
Ama şaşırtıcı olan, itiraz edenin ben olmamam oldu. O öyle bir öfkelendi ki, ne tepki vermeme fırsat kaldı ne başka bir şey düşünmeye. Beni ihanetle, Melikeye saygısızlık etmekle suçladı.
Böylesine büyük bir terbiyesizliği beklememiştim. Hemen yanına gidip net bir şekilde kararımı söyledim, anahtarını alıp kapıyı işaret ettim:
Artık bu eve hoş gelmiyorsun!
Eski kayınvalidemin başka kimsesi yok, çevremdeki pek çok kişi, başta annemle babam olmak üzere, vazgeçmemi tavsiye ediyor. Vicdan mı? Sanırım uzlaşmak için Elifi arada bir ona göndermem gerekecek, ne de olsa torunu. Ama bizim evimiz onun için bir kale gibi kapalı kalacak. Artık bu mesele burada kapandı.
