Kayınvalidem, bahçemize ilk kez gelip de hiçbir sebze ya da meyve olmadığını görünce adeta şaşkına döndü.
Eşimin ailesinin bir arsası vardı. Yaşları ilerlediği ve sağlıkları elvermediği için artık ilgilenemeyip bize verdiler. Eşimin babaannesi bahçeciliği çok severdi; salatalık, domates, elma gibi birçok şey eker, turşular kurar, reçeller yapar, sonra komşularına dağıtırdı. Şimdi bütün sorumluluk bana kaldı.
Artık kendimize ait bir bahçemiz var: Mangal yapıyoruz, hafta sonları dostlarla oturup dinleniyoruz. Fakat ufak bir sorun vardı bahçe işleriyle uğraşmak istemedim. Eşim de bahçeyi bir çiçek bahçesine çevirmeye karar verdi. Zaten ihtiyaçlarımızı marketten ya da pazardan rahatlıkla alıyoruz. Sebze bahçesinden tamamen vazgeçtik ve çim ektik. Şimdi geniş ve keyifli bir arka bahçemiz var.
Kayınvalidem, bir gün kahveye geldiğinde bahçede sebze ya da meyve yetişmediğini gördü ve şaşkını daha da arttı. Bana “Sen hiç ev hanımı olamamışsın, hiçbir şeyi doğru yapamıyorsun, elini attığın her şey mahvoluyor,” diye çıkıştı. Yakın zamanda kayınvalidemi ziyarete bir misafiri geldi, ona kendi yaptığı turşuları sordu. Kayınvalidem de ona bir kavanoz kuru çiçek uzatıp, “Bak, işte meşhur turşularımdan kalan tek şey bu! Artık ben de kuvvetten düştüm, gelinimden zaten bahçeyle ilgilenmesini bekleyemem, siz bunu götürüp hanımınızla, torunlarınızla paylaşın,” dedi.
Kayınvalidemin bu tavrına gerçekten çok şaşırdım ve kendimi tutmakta zorlandım. Yine de kısa süre sonra başka bir fikirle geldi tekrar kendi küçük bahçesi olsun, orada sebze yetiştirsin istiyormuş. Ne yapacağımı bilemiyorum. Oysa biz bahçede neler yapacağımızı aylar öncesinden planlamıştık. Şimdi ise çocuklara havuz, bize dinlenme alanı hayal ederken önümde tekrar bir sebze bahçesi ihtimali var…
Hayatta başkalarının beklentileriyle değil, kendi ihtiyaçlarımız ve mutluluğumuzla yol almanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gördüm. Herkesin mutluluğunun tarifi farklı; önemli olan kendi hayatımıza uygun olanı bulmak ve başkalarının istekleriyle huzurumuzu bozmamak.
