Annemle eşim arasında seçim yapmadım, sessizliği seçtim en büyük hatam da bu oldu.
Hiçbirinin tarafını tutmadım. En azından öyle sanıyordum.
Annem, eşim Elif’i eleştirmeye başladığında önce şakayla karışık, sonra gittikçe daha açık bir şekilde ben sustum. Yalnızca mahcup bir şekilde gülümsedim, konuyu değiştirdim. Büyütmemek lazım, diyordum kendi kendime.
Annemin huyu böyle, diye Elife açıklamaya çalışıyordum.
Sakın kafana takma, diyordum anneme.
İkisi de başını sallıyordu, ikisi de mutsuz ayrılıyordu yanımdan.
Sessizliğim bana uzlaşma, akıllıca bir davranışmış gibi geliyordu. Erkeksi bir tavır sanıyordum. Taraf tutmadan gerginliğin kendiliğinden geçeceğine inanıyordum.
Ama öyle olmadı.
Annem habersizce gelmeye başladı. Evi daha iyi düzenlemeye, istenmeyen önerilerde bulunmaya koyuldu.
Elif gitgide içine kapandı. Gülümsemesi, konuşması azaldı.
Bir şey söyle artık, dedi bana bir gün, annem çıktıktan sonra fısıltıyla.
Tartışmak istemiyorum, dedim.
Aslında korkuyordum.
Annemin kalbini kırmaya,
Nankör görünmeye,
Bir seçim yapmaya.
Ben sustukça onlar benim yerime konuşmaya başladı.
Annem suskunluğumu onay zannetti.
Elif ise bir ihanet olarak gördü.
Bir akşam eve geç döndüm. Dairenin içinde farklı, garip bir sessizlik vardı. Elifin çantası yoktu. Dolapta onun kıyafetlerinin yeri bomboştu.
Masada bir not buldum.
Seni bir seçimin ortasına koymak istemedim. O yüzden gidiyorum.
Aradım, açmadı. Mesaj attım, yanıt gelmedi.
Annemin yanına gittim.
Abartıyor, dedi annem. Sadece iyiliğini istedim.
İlk defa, ona tam anlamıyla inanamadım.
Arabamda oturup uzun süre kontağı çeviremedim. O an geldi hüzünle ve yavaşça: Ben huzuru korumadım, ben onu yok ettim.
Çünkü sessizlik tarafsız değildir.
Her zaman bir tarafı tutar.
Ama asla sevginin tarafını değil.
Artık evde gerçek bir sessizlik var.
Ne kavga var, ne gerginlik.
Ama Elif de yok.
Şimdi anlıyorum ki; bazen en büyük hata, kurduğun cümleler değil, sustukların.
Sence de sessizlik kurtarır mı, yoksa sadece kaybetmeyi erteler mi?
