Çocuk sahibi olmamaya karar verdiğim için mutluyum. Şimdi 70 yaşındayım ve asla bu kararımın pişmanlığını duymuyorum.
Dermatologdan randevu almıştım. İstanbulun kalabalık bir hastanesinin koridorunda, sıramı beklerken yanımda bir hanımefendi oturuyordu. Sohbete başladık, öylesine içten ve kibar biriydi ki, onunla konuştuktan sonra pek çok bakış açımın değiştiğini hissettim.
Daha başta dikkatimi çekmişti ne kadar tarz ve bakımlı olduğu. İlk görüşte en fazla ellisinde sandım onu. Lakin sohbetimiz ilerledikçe itiraf etti, yetmişini geçtiğini söyledi. Gerçekten hiç de yaşını göstermiyordu; çevresindeki yaşıtlarından bambaşka duruyordu.
O yeni tanıştığım kadından, adının Gülseren olduğunu öğrendim. İki kere evlenmiş ama şu anda yalnız yaşıyormuş. İlk eşiyle daha genç yaşta boşanmışlar. Çünkü çocuk istememiş. Evliliğinin en başında, birlikte çocuk yapmamak konusunda anlaşmışlar. Ama otuzunu geçtikten sonra eşi bir ailede çocuk olması gerektiğinden söz etmeye başlamış. Yıllar geçse de onun içinde annelik arzusu hiç uyanmamış. Kararından dönmemiş.
Kendisi için, istemediği bir çocuğu dünyaya getirmektense boşanmak çok daha kolay olmuş. Açıkça konuşup yollarını ayırmışlar.
İkinci evliliğini bir boşanmış adamla yapmış. Adamın önceki evliliğinden bir çocuğu zaten varmış ve artık çocuk istemiyormuş. Bu yüzden, aralarında hiç çocuk mevzusu açılmamış, rahat bir hayatları olmuş. Fakat bu da uzun sürmemiş, kocasını bir trafik kazasında kaybetmiş.
Gülseren Hanım, yalnızlığın ona hiç ağır gelmediğini söyledi. Hatta onsuzluğu büyük bir özgürlük olarak görüyordu. Kimsenin keyfine göre yaşamak zorunda olmadığını, tamamen kendi hayatına odaklandığını, bunun ona büyük mutluluk verdiğini anlatıyordu. Emekli maaşıyla geçinse de çocuklara harcamak yerine biriktirmiş. Arkadaşları gençken çocuklarına güvenmiş ama şimdi yaşlandıklarında, o çocukların kimisi yurtdışında, kimisi bambaşka hayatlarda. Hepsi kendi yolunu çizmiş, anne babalarını geri planda bırakmış.
Eskiden ona kim yaşlanınca bir bardak su verecek? diyen arkadaşları şimdi üzülerek hayıflanıyorlar. O ise bunun doğru olmadığını düşünüyor. Çocukların artık büyükler kadar sorumluluk hissetmediğini, herkesin artık kendi dünyasına gömüldüğünü söylüyor.
Bir bardak su mu? Aç kalacağımı, hasta bakıcısız kalacağımı sanmıyorum. Ben gençken herkes paralarını çocuklarına yatırırken ben biriktirdim. Şimdi ise, ömrüm boyunca bana yetecek kadar birikimim var, istersem hemşire ayarlarım!
Bana sordu: Sence nasıl? Ben onun kadar cesur olamazdım belki… Ama onun anlattıklarını dinleyince bir kez daha anladım: Hayat insanın kendi seçimlerinden ibaret.
Çocuk sahibi olmadığını dile getirirken huzurlu ve dimdikti. Şimdi günlerini dolu dolu yaşıyor, her anın kıymetini biliyor. Onun gözünde çocuk yokluğunun yükü yok; tam tersine onun için bir özgürlüğün simgesi.
Sen de benim yerimde olsan ne düşünürdün? Böyle bir bakış açısına katılır mıydın?
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
