Bugün yine aynaya baktım ve düşündüm; bazıları, yaş aldıkça görünmez hale geldiğini söylüyor
Artık önemli olmadığını, hatta bir engel olduğunu iddia ediyorlar.
Bunu öyle bir soğuklukla dile getiriyorlar ki; insanın canı acıyor
sanki yaşlanmanın doğal bir parçasıymış gibi, kimsenin seni fark etmemesi.
Sanki köşede usulca oturmam gerekiyor;
odadaki bir eşya gibi sessiz, hareketsiz, kenarda.
Ama ben köşeler için doğmadım.
Varlığım için kimseden izin almam.
Sesimi kısmam, başkalarını rahatsız etmemek uğruna.
Bu dünyaya kendi gölgeme sığınmak için gelmedim,
kendimi küçültüp başkalarının rahatını sağlamak da hiç bana göre değil.
Hayır, beyler.
Yaşımı soran, solmaya başladığımı zannedenler varken
ben yanmayı seçiyorum.
Kırışıklıklarım için asla özür dilemem.
Aksine, onlarla gurur duyarım.
Hepsi hayatın bana attığı birer imza
sevdim, güldüm, ağladım, geçirdim demek.
Sırf artık gençlik kalıplarına sığmıyorum diye,
ya da topuklu ayakkabılarda dizlerim dayanamıyor diye
kadın olmayı bırakacak değilim.
İçimde hâlâ arzu var.
Yaratıcılık bende hiç bitmedi.
Özgürlüğümden asla vazgeçmem.
Bu başkalarını rahatsız ediyorsa… ne âlâ!
Beyaz saçlarımdan utanan ben olmadım.
Utansaydım, onları hak edecek kadar çok yaşamamış olurdum.
Ben sönmedim.
Pes etmedim.
Sahneyi terk etmedim.
Hâlâ hayallerim var.
Hâlâ yüksek sesle gülüp
elimden geldiğince dans ediyorum.
Gökyüzüne hâlâ bağırıyorum; söyleyecek çok sözüm var.
Ben bir hatıra değilim.
Ben hâlâ buradayım.
Bende ağır ağır yanan bir ateş var.
Canlı bir ruhum ben.
Yaralarımla barışmış bir kadınım
ve artık duygusal değneklere ihtiyacım yok.
Başkasının bakışını beklemem, gücümü bilmek için.
O yüzden bana zavallı demeyin.
Sırf yaşlıyım diye beni yok saymayın.
Bana cesur deyin.
Bana güç deyin.
Ve beni adımla çağırın
gür bir sesle, kaldırılmış bir kadehle.
Bana Nebahat deyin.
Ve aklınızda olsun:
Ben hâlâ buradayım
Dimdik, ruhum tutuşmuş,
hayatla iç içe yaşamaya devam ediyorum.
