Kocam eski eşini, oğluyla birlikte yılbaşı gecesini evimizde geçirelim diye getirdiğinde… O, büyük bir hataydı. Yıllar önceydi, içimdeki yarayı hâlâ unutmamışım.
Her şey yılbaşına iki hafta kala başladı. O gün eve girdiğinde, bakışları hem mahcup hem de kararlıydı; sorgulamayan, sadece haber veren bir bakış.
Eski eşim aradı Onunla konuştuğumda, oğlum babasıyla birlikte yılbaşı geçirmek istediğini söyledi. Başka çare yok, akşam bizde olacaklar. Bir gece için Sadece birlikte masaya oturacağız. Oğluma da hediye aldım Umarım buna bir itirazın yoktur.
Olmasın mı? Her zaman bir itirazım olurdu.
Ama Ne önemi var?
Her defasında, sakin kalmaya çalışarak:
Onlarla bir kafede buluşamaz mısın?
Bir saatliğine onların evlerine gidip kutlayamaz mısın?
Gündüz beraber yürüyüşe çıkamaz mısınız?
demeye cesaret ettiğimde, hep aynı duvarda çarpıyordum yüzümü.
Suçluluk duvarı, manipülasyon duvarı, beni anlamıyorsun duvarı.
Ne yapayım? Oğlumun bana küsmesini mi istiyorsun? Yeni ailem var diye kendini dışlanmış hisseder, şimdi tam zor bir yaşta Ona ilgisiz olduğumu düşünmesin, hissetsin istiyorum!
O an öyle acı çekiyordu ki, sanki ben ona evladını ormanda bırakmasını istiyormuşum gibi.
Ve yine boyun eğdim.
Çünkü seviyordum onu.
Çünkü bir gün, değişeceğine inanıyordum.
Ve geldik o yılbaşına, 31 Aralıka.
O gün sabah tan itibaren ayakta koştum; sanki maraton var.
Evi dip bucak temizledim. Çünkü bilirdim, eski eşi en ulaşılmaz köşede bir toz bulmayı marifet bilirdi.
Sonra mutfağa geçtim; hepsi kusursuz olsun istedim.
Anneannemin meşhur kısırını yaptım, tam onun tarifindeki gibi.
Bir salata daha; üç market gezdim, istediğim malzemeleri bulmak için.
Ve elbette, kocamın bayıldığı etli jöle!
Gösteriş için değil
Ama Bunu bile becerememişsin! cümlesini duymamak için, hep fazlasını yapıyordum.
Geldiler, akşam dokuz gibi.
Eski eşi buz kesmiş, şık ve donuk. Nazarlarıyla insanı silip süpürenlerden.
Oğulları ise ergen; annesinin her tavrını aynen taşıyor.
Babasıyla saygıyla selamlaşırken bana zar zor bir baş işareti yaptı, ardından koltuğa serildi, telefonuna gömüldü.
Daha evin eşiğinde başlandı eleştiriye.
Ah, bu halı hâlâ burada mı? Hep derim, bu tür şeyler pratik değil.
Pratik ama sıcak, dedim sakin olmaya çalışarak.
Sıcak, evet Ama tarz bambaşka bir şey, değil mi?
Sanki zevk sahibi bir suç işlemişim gibi bakıyordu bana.
Sonra yemeklere sıra geldi.
Burada çok mayonezli, şurada şey taze değil diye.
Ve her yıl canımı acıtan cümle:
Benim oğlum bunu yemez. Gençlerin başka zevkleri var artık.
Oğulları, gözünü telefondan kaldırmadan:
Evet, çok kötü. Hadi çips alalım daha iyi!
Kocam ise O anlarda ortadan kaybolurdu.
Gölgeye dönüşür,
Eski eşine şarap koyar,
Zoraki gülümser,
Oğluna espri yapmaya çalışır, kısa cevaplar alır.
Ve en kötüsü;
Beni aşağılayan lafları duymamış gibi yapardı.
Onun taktiği basitti:
Olay çıkmasın,
Gece bitsin,
Pretend edelim
Ben ise orada dimdik otururdum; gülümseyerek, susarak, harika bir ev sahibesi gibi
Ama içimdeki çığlıklar, susturulamıyordu.
Kadın değildim.
Gönüllü değildim.
Ortağım da değildim.
Bir sahte aile tablosunda hizmetliydim.
Her yıl beni en çok yıkan an geldiğinde, saat beş kala geceye televizyon açıldı.
Herkes kutlamaya uygun bir pozisyona geçti.
Eski eşi, bardağımı kenara itip kendi kadehini kocamın bardağına yaklaştırdı, neredeyse dokundu.
Ziller çaldı.
Herkes kalktı.
Kocam da ekrana kilitlenmiş gibi, bir komut almış gibi hareket etti.
Ve tam o anda, evimize tıpkı başkan gibi bir kutlama konuşması yapması gerekirken
Eski eşi kadehini kaldırdı.
Gözleri tesadüfen doldu.
Ona, kadehe değil, yüze derin, çok kişisel bir şekilde baktı.
Ben bizim için içiyorum. Ne olursa olsun, oğlumuz sayesinde hâlâ bir aileyiz.
İşte o an, her şey netleşti gözümde.
Kocam utandı, gözlerini kaçırdı, sonra ona baktı ve mahcup ama sıcak bir gülümseme verdi.
Bu, misafire değil;
Evveliyatı olan, hâlâ soluk alan bir geçmişin kadınına verilen bir gülümsemeydi.
Gerçek, tokat gibi geldi bana:
Ben bu tabloda onun eşi değilim.
Sadece arka planım.
Gece yarısını on dakika geçtiğinde, onlar sohbet etmeye başladılar.
O, yanına oturmuş, yeri orasıymış gibi davrandı.
Kocama arkadaşça omzuna dokunuyor, oğullarıyla ilgili övünüyor, tanıdığı önemli insanlardan ve çevrelerindeki yeniliklerden bahsediyordu.
Kocam ise sadece başını sallıyor, bana bakmaya cesaret edemiyordu.
Oğulları, masadan uzanıp salata aldıben sanki hiç yoktum.
Saat tam 00:15te ayağa kalktım.
Nasıl oldu, bilmiyorum; ama birden herkes sustu.
Antreye gittim,
Paltoyu aldım,
Botları giydim,
Çantamı elime aldım.
O anda fark etti:
Ne yapıyorsun? Nereye gidiyorsun?!
Sakince baktım.
Gözyaşı yoktu, panik yoktu Sadece hakikat.
Sizin aileniz, gördüğüm kadarıyla, tam kadro. Benim yerim bu masada değil. Gerçek bir yılbaşı kutlaması istiyorum. Arkadaşımın yanına gidiyorum.
Eski eşi şaşkınlıkla baktı, sonra gözlerinde bir memnuniyet parladı.
Oğulları homurdandı.
Kocam ise bembeyaz kesildi.
Ne diyorsun? Dön! Burası bayram!
Başımı hafifçe salladım.
Sizin için, evet. Benim için kutlama şimdi başlıyor. Ve oturup beni görünmez yapan misafirler olmadan. Yalnız bir şey rica ediyorum, yarın etrafı toplayın, bulaşıklar, yere dökülenler, süsler Siz ailenizsiniz. Artık bu evde bedava hizmetçi yok.
Ardımı dönüp dedim:
Mutlu yıllar.
Ve bir kez bile arkamı dönmeden çıktım.
Dışarıda keskin bir soğuk vardı.
Buz gibi hava yüzüme çarpınca, içimde uyuyanlara son kez uyan dedim.
Gökyüzüne havai fişekler çizgiler çekiyordu.
Telefonumu çıkardım, arkadaşıma yazdım:
Çıktım, yirmi dakikaya oradayım.
Arabayı başka bir muhitte bıraktım.
Karlar arasında yürürken, yıllarca içimde birikmiş tüm utancı, adım adım eritiyordum.
Kaçmadım.
Çıktım.
Kendi isteğimle.
Onları orada bırakıp, renkli süsler ve boş kutlama sözleri arasında mutlu aile oyununu oynamalarına izin verdim.
Asıl yılbaşım işte burada başladısessiz, soğuk bir sokakta, özgürlüğün tadı damağımda.
İlk kez, başkalarının bayramında misafir değildim.
Kendi hayatımın yazarı oldum.
Sonra uzun ve ağır konuşmalar geldi.
Çok hakikat, çok suskunluk
Ve bir ay sonra ayrıldık.
O, geçmişine döndü.
Sanki o gece, o eski aile senaryosunu sonuna kadar yaşaması gerekiyordu.
Ama hayat, zayıf olanı kendi tarzıyla cezalandırıyor.
İkinci bir şans kurmaya çalıştığı o tablo, suçluluk ve alışkanlık üstüne kurulu olunca kısa sürdü.
Dağıldı gitti.
Peki ben?
Hayatımın en zor kışını yaşadım.
Sonrasında kendime bir hediye verdim.
Bir süreliğine izne çıktım.
Bir arkadaşımla, yazın hiç neden, niye sormayan bir sahil kasabasına gittim.
Orada güldüm.
Orada kendimi buldum.
Ve orada kendimi fazlalık gibi hissettirmeyen bir insanla karşılaştım.
O günden sonra, bayram artık bir tarih olmadı benim için.
Bayram, sevilmenin öncelik olduğu, geçmişin gölgesinde yaşamayan o his oldu.
Sence erkek, eski eşini mevcut kadının önüne koyarsa Bu, gerçekten aşk mıdır, yoksa yalnız kalma korkusu mudur?
