Kardeşim tatile gitti ve anneme bakmamı istedi. Hiç tahmin etmezdim, bunun bana bu kadar pahalıya patlayacağını

Bir gün kardeşim beni aradı, eşiyle birlikte çocuklarıyla tatile gideceklerini söyledi. Annemi evde yalnız bırakmak istemedikleri için, onu birkaç günlüğüne yanıma almamı rica etti. Zaten, annemle ilgilenmek konusunda uzun zamandır neredeyse tüm yükü onlar çekiyordu; bu yüzden reddedemedim. Annem hep inatçılığıyla, her şeyde tartışmayı seven, hiçbir şeyden memnun olmayan biriydi.
Evde tek yatak vardı. Annem huzursuz olmasın diye ona yatağı verdim, kendim de seccademi yere serip yattım. İlk gece fazla duruma takılmadım, ama uyuyacağım sırada annem söylenmeye başladı: Bu nasıl bir yatak? Belimi batırıyor, her tarafım ağrıyor! dedi. Oysa yatağı yeni almıştım, hiçbir sorunu yoktu. Yine de kalkıp eski bir yorgan buldum, serdim. Belki öyle rahat eder diye umut ettim ama yok, annemin huzursuzluğu bitmedi.
Ertesi sabah zoraki bir uykudan kalktım, hemen mutfağa gidip Türk kahvemi yaptım. Hazırlanırken annem birden sordu:
Nereye gidiyorsun kızım? Kim yapacak bana iğnemi?
Şaşkınlıkla donakaldım. Kardeşim bana hiçbir şey söylememişti. Hemen aradım, meğer annem kendi iğnesini kendi yapabiliyormuş; ona da sormadan telaşa kapılmıştım. İşe geç kalmıştım zaten, huzursuzlukla çıktım evden.
Akşam eve döndüğümde, annemi yatakta bitkin yatarken buldum, nefes almakta zorlanıyordu. Zar zor kaldırdım. Meğer yememesi gereken her şeyi yemiş, hali perişandı. Annem bana gözlerini kısarak dedi ki:
Beni hiç düşünmüyorsun! Ne istersem yapıyorum, sonra halimi görüyor musun? Belli ki ölmemi istiyorsun!
İçim cız etti ama daha fazla susamadım:
Anne, işimi bırakıp sürekli başında olamam ki!
Annem yıllardır bakıma muhtaç değil aslında, kendine yetiyor. Sadece birkaç yıl önce kardeşim, onun evini satıp kendine üç odalı bir daire alınca, annemi de yanına almak zorunda kaldı. Belki de o günden sonra annem hep daha alıngan ve çocuk gibi davranmaya başladı. Kaprislerine artık güç yetiremiyorum. Yaramaz bir çocuk gibisin anne, lakin nazın hiç tatlı değil, bırak mutlu etmeyi; sadece can sıkıyor Ne yapacağımı şaşırıyorum.