Üvey kızım Elifin on beşinci yaş gününe özel bir kutlama organize etmiştim; oysa babası annesine geri döndü.
On yıl
Tam on yıl, bu çocuğu kendi evladım gibi büyüttüm.
Bebekken altını değiştirdim, hastalandığında sabahladım, her hafta onu dershaneye götürdüm. Ödevlerinde yardımcı oldum, kendine güvenmesi için yüreklendirdim, ilk kalp kırıklığında sarılıp yanında oldum.
Bana anne dedi.
Ne babamın eşi.
Ne de üvey anne.
Anne.
On beş yaşına bastığında, aylar öncesinden hazırlıklara başlamıştım. Güzel bir salon tuttum, ona özel bir elbise diktirdim, müzik ve yiyecekler ayarladım, misafirleri davet ettim. Bütün birikimimi harcadım ama değdiğine inanıyordum.
Çünkü o, benim kızımdı.
En azından öyle sanıyordum.
Kutlamadan üç hafta önce öz annesi çıkageldi. Senelerdir ortada yoktu; ne aramıştı, ne sormuştu, ne de bir destek olmuştu.
Birden bire, kapımda ağlayarak yeni bir başlangıç yapmak istediğini anlattı.
O an bir şeylerin ters gittiğini hissetmeliydim.
Ama inanmak istedim.
Kutlama günü, erkenden salona gittim, son hazırlıkları gözden geçirmek için. Salon süslenmiş, her şey hazırdı. Detayları kontrol ederken, birisi omzuma dokundu.
Bana, gitmemin daha iyi olacağını söylediler.
Bunun aileye ait bir an olduğunu,
Yerimin orası olmadığını söylediler.
Anlatmaya çalıştım; ben büyüttüm o kızı, her şeyin bedelini ben ödedim.
Ama kelimelerim hiçbir şeyi değiştirmedi.
Hayatımı paylaştığım adam sadece Elif için böylesi en iyisi dedi.
Ağlamadım, bağırmadım.
Sadece sustum ve çıktım.
O gece, eşyalarımı kolilere yerleştiriyordum ki, kapı çaldı.
Geç bir saatti.
Kapıyı açtım.
Elif vardı; o kutlama elbisesiyle, gözleri yaşlı, yorgun ve üzgündü.
Geldim, dedi. Sensiz orada duramadım.
Yanında kalmasını, ailesiyle olmasını söylemeye çalıştım. Ama bana sarıldı, fısıldadı:
Benim annem sensin. Beni en iyi sen bilirsin. Hep yanımda yalnızca sen oldun.
Sımsıkı sarıldık.
Bana kutlamada aileye teşekkür edilirken, nerede olduğumu sorduğunu anlattı. Ona, gelmek istemediğimi söylemişler.
O da gerçeği, herkesin içinde söylemiş.
Ve çıkıp gelmiş.
O gece benimle kaldı.
Beraber sabaha kadar film izledik, lahmacun yedik, sohbet ettik. Günler sonra içim ilk kez huzur doldu.
Ertesi gün, telefonum susmadı. Açmadım.
Aylar sonra her şey resmileşti. Hayatıma yeni bir sayfa açtım.
Elif de kendi yolunda yürüdü, yanında kalmayı seçti.
O elbiseyi hâlâ dolabında saklar.
O günü, gerçek ailemi seçtiğim günü hatırlamak için, der.
Ve bazen kendi kendime sorarım:
Aslında o gün, kimi kim bıraktı?
