Boşanmaya gitmek için gelinlik giydiğim o gün.
Eşim Boşanmak istiyorum, dediğinde, dolabı açtım ve bembeyaz gelinliğimi çıkardım.
Kalkıp ne yapıyorsun sen? diye şaşkınlıkla sordu.
Bunu giyeceğim ve öylece mahkemeye gideceğim, dedim, elbiseyi silkeleyip üzerindeki tozu indirdim.
Aklını mı kaçırdın? Boşanmaya gelinlikle gidilmez ki!
Neden gidilmesin? Sen de damatlığını giyeceksin. O kıyafetle bana sonsuz aşk sözü verdin, aynı kıyafetle sonsuz ayrılığa da söz verebilirsin.
Öne sürecek bir bahanesi olmadığı suratından belliydi. Yirmi dakika sonra o da dolabın dibini arıyordu, kendi kendine söylene söylene eski damatlığını bulmaya çalıştı.
Adliyeye vardığımızda, güvenlik görevlileri olduğu yerde donup kaldı. Bir kadın Hayırlı olsun! diye bağırdı, hemen yanındaki dirseğiyle dürttü: Aptal, boşanmaya gelmişler!
Hakim bizi görünce neredeyse koltuğundan düşecekti. Ben: baştan aşağı gelinlikli, duvaklı; o: damatlık, papyon ve cilalanmış kunduralarıyla.
Hanımefendi, dedi hakim, gülmemek için kendini zor tutarak, sorabilir miyim, bu şekilde neden gelinlik ve damatlıkla geldiniz?
Çünkü Hakim Bey, dedim dimdik durarak, bu adam bana, tam da böyle giyinmişken ölüm bizi ayırana dek dedi. Şimdi ölüm bizi ayırmadığı halde bu sözünden dönmek istiyor. Bari bunu da en başta baktığı haliyle yapsın.
Eşim gözleri dolu dolu bana baktı.
Sana asla yalan söylemedim. O gün gerçekten çok seviyordum seni.
Peki ya şimdi? dedim, sesim titreyerek.
Hakim boğazını temizledi.
Şöyle yapın, dedi, size yarım saat ara veriyorum. Dışarı çıkıp biraz yürüyün, konuşun. Eğer hala kararınızda kararlıysanız ve bu kıyafetlerle dönerseniz, davamızı devam ettiririm. Ama bana kalırsa, buraya bu halde gelen iki insanın konuşacak daha çok şeyi vardır.
Koridora çıktık. O, hafif yana kaymış duvağımı düzeltti.
Çok güzelsin, dedi. O günkü gibisin.
Sen de yakışıklısın, dedim kabullenerek. Gerçi hala biraz aptalsın.
Sanki düğünde gibiydik, mahkemenin ortasında ne yapacağımızı şaşırdık.
Ne dersin, dedi çekingen bir gülümsemeyle, boşanmak yerine gidip bir düğün pastası yiyelim, neden evlendiğimizi yeniden hatırlayalım?
Bazen gerçek aşk sanırım bu Boşanmaya bile düğün gibi hazırlanmak. Ya da belki sadece, hiçbir şeyi yarım yamalak yaşamayı beceremeyen iki aşırı duygusal insanız.
