Günlük 12 Mayıs
Büyümenin en zor yanı Annemi yaşlanırken izlemek.
Ne kadar da sık söyleniyoruz ona
Çok konuşuyor, her şeye karışıyor, hep bir beklentisi var diye.
Her daim yanı başımızda, en ufak şeylerde bile kaygılanıyor bize önemsiz gelen detaylar için bile.
Ama bir annenin kalbi, çocuğu için hep nöbette bekler.
Öylesine derin sever ki, bazen sevgisiyle sabretmeyi karıştırır.
Bağırışlarımızı, kötü tavırlarımızı, onu dışlamamızı sineye çeker
Ve yine de, en çok incitenlere karşı bile kalkan olur.
Öyle anneler vardır ki, sevgisinden susar; içini kemiren dertlerini paylaştıramaz kimseyle.
Herkes kendi hayatına devam ederken, o sessizce yaşlanır yüreği başkalarının yüküyle ağırlaşmış.
Ama bir gün o artık olmadığında
En güzel çiçekler o zaman alınır.
En iyi müzisyenler o zaman çağrılır.
Ve o zaman akar gözyaşı, artık kimse tutamayacakken elini.
İşte o zaman sorarız kendimize
Neden her şeyi son ana bıraktık?
Neden buradayken kıymetini bilemedik?
Annen gittiğinde değil; bugün anlamalısın, tüm ömrünü sana adadığını.
Bugün sev onu.
Bugün dinle onu.
Bugün sarıl ona.
Çünkü büyümek zaten can yakıyor Ama onu sevgisiz yaşlanırken görmek işte o çok daha fena yakıyor insanın canını.
Bugün bir kez daha anladım: Annemi yaşarken, varlığıyla, sevgimle onurlandırmak; geç kalmadan kıymetini bilmek en büyük borcum hayata.
