Tek çocuk olarak dünyaya geldim. Ailem hep beni uzun yıllar beklediklerini söylerdi ama, sanırım çok da sevilmedim. Yirmi üç yaşıma bastığımda ve hamileliğimin beşinci ayındayken, annemle babamın öz kızı olup olmadığımı sorgulamaya başladım. Annemle babam yetmişli yaşlarında ve maddi durumumuz son derece kötüydü. İstanbulda kirada oturuyorduk, zar zor geçiniyorduk. Eşimle birlikte hem okuyup hem çalışıyoruz ama yine de giderlerimizi karşılayamıyoruz. İki kez kirasını ödeyemediğimiz için evden atılma tehlikesi yaşadık ve arkadaşlarımızdan borç almak zorunda kaldık. Sonuç olarak ciddi borca girdik, bazen karnımızı doyurmakta bile zorlanıyoruz ve maddi sıkıntılarımız hiç bitmiyor. Bazen ailem yiyecek yardımı yapıyor. Evliliğimiz konusunda çok ısrarcı oldular, o yüzden bir yıl önce hiç düşünmeden nikâh dairesine gidip evlendik. O günden sonra annemle babam torun istemeye başladı.
Annem sürekli, bir an önce çocuk sahibi olmam gerektiğini söylüyordu; yoksa kendi gibi yaşlı yaşta anne olurdum. Ama biz hazır hissetmiyorduk, hele maddi sorumlulukları göz önünde bulundurunca, çocuk meselelerine hiç acele etmedik. Sonrasında ailem bize cazip bir teklif sundu. Anne olduktan sonra bize yüklü bir miktar para vereceklerini, bu parayla köyde bir ev alabileceğimizi söylediler. Eğer kabul edersek, onlar köye taşınacak, biz de şehirdeki evlerine geçecektik. Bu fikri düşündük, sonunda da bize mantıklı geldi. En azından kira derdimiz olmayacak, kalan parayı da kendimiz için harcayabilecektik. Annem bana, ben okula devam ederken bebeğe kendisinin bakacağını da söyledi.
Ayrıca bize maddi destek vereceklerini, hem çocuğa hem bana gereken her şeyi almamıza yardım edeceklerini de belirttiler. Ama verdikleri hiçbir sözü tutmadılar, bir tane bez bile almadılar. Hamileliğim sırasında annem sık sık arayıp doğuma hazırlıklarımızı soruyordu, ama benim elimde hiç para yoktu; bırakın kıyafeti, bebeğe en temel ihtiyaçları bile alamayacak durumdaydım. Annem, eşimin üçüncü bir iş bulmasını öneriyordu. Ona verdikleri maddi destek sözünü hatırlattığımda ise, Biz öyle bir söz vermedik. diye inkâr ediyor, üstüne bir de aldığımız kararlara kızıp bizi akılsızlıkla suçluyordu. Kızım doğduğunda ise ailem birden o yüklü parayı hatırladı; fakat biz eşimle karar verip, kendi imkânlarımızla ev almaya karar verdik. Artık ailemden bir destek bekleyemeyeceğimizi anlamış olduk.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
