Tek çocuğum, hem de uzun süre beklenmiş olmama rağmen, sanırım yeterince sevilmedim. 23 yaşındayken ve hamileliğimin beşinci ayında, annemle babamın öz kızları olup olmadığım konusunda şüphelerim başladı. Annemle babam yetmişini geçti, ekonomik durumumuz ise berbattı. Kiralık bir evde oturuyoruz, ay sonunu zor getiriyoruz. Eşimle ikimiz hem okuyup hem de çalışıyoruz, ama tüm giderlerimizi karşılamaya yine de yetmiyor. İki kez kira ödeyemediğimiz için evden çıkarılma tehlikesi yaşadık, dostlarımızdan borç almak zorunda kaldık. Sonuçta ciddi bir borç yükü altında yaşar hale geldik, bazen yiyecek ekmeğe bile zor para buluyoruz, sürekli maddi sorunlarımız var. Arada bir, anne ve babam yemek konusunda biraz yardım ediyor. Evliliğimizi çok isteyen annemler bir yıl önce hiç düşünmeden nikah dairesine gitmemiz için bizi cesaretlendirdi. Evlendikten sonra ise torun istemeye başladılar.
Annem defalarca bana çocuk doğurmam gerektiğini, yoksa kendisi gibi yaşlı bir anne olacağımı söyledi. Eşimle ikimiz henüz çocuk sahibi olmaya hazır hissetmiyorduk, hele de maddi sorumluluğu böylesine büyükken acele etmedik. O dönemde ailem bana cazip bir teklif sundu. Eğer bir çocuk yaparsak, köyden bir ev almamız için bize yüklü miktarda para vereceklerini söylediler. Böylece annemle babam köye taşınacak, şehirdeki evlerini ise bize bırakacaklardı. Biz de eşimle bu öneriyi düşündük, bizim açımızdan iyi olacağına karar verdik. Artık kira düşünmeden yaşayacaktık; kalan para ise başka ihtiyaçlarımız için kullanılacaktı. Annem ayrıca çocuğa bakacağını, okulu bırakmadan eğitimime devam edebileceğimi söyledi.
Ailem, bunun dışında finansal destek ve çocuk için gerekli tüm alışverişlerde yardım sözü verdi. Fakat verdikleri hiçbir sözü tutmadılar. Bir paket bebek bezi bile almadılar. Annem hamileliğim sırasında sık sık arayıp doğuma hazır olup olmadığımı soruyordu. Oysa en temel ihtiyaçları, hatta bebeğe kıyafet alacak kadar param yoktu. Annem ise kocamın üçüncü bir iş bulmasını öneriyordu. Onlara verdikleri maddi destek sözünü hatırlattıkça, annem böyle bir söz vermediklerini söylüyor, kararlarımızı eleştirip bizi düşüncesiz olmakla suçluyordu. Kızım dünyaya geldikten sonra birden paradan bahsetmeye başladılar ama biz eşimle kendi başımıza bir ev almaya karar verdik. Bu süreçte ailemize dayanamayacağımızı gördük.
Sonunda anladım ki, mutlu ve güçlü olmanın yolu önce kendi ayaklarının üzerinde durmak, başkasının vaadine güvenmemekmiş. İnsan, ailesinden destek göremese de, asıl gücü içinden bulmalıdır. Hayat, ne olursa olsun, verdiği derslerle büyütür insanı.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
