Annemle birlikte yaşıyorum. Annem 86 yaşında.
Hayatta evlenemedim ve hiç çocuğum da olmadı. Ne tuhaf bir yolculuktu benimki. Şimdi 57 yaşındayım. Geçenlerde doğum günümü kutladım. Sadece ben ve annem baş başaydık. Davet edecek kimsem yok. Ne arkadaşım kaldı, ne de annemle benim başka yakınımız var.
Beraber yaşıyoruz ve her daim birbirimizin yanında oluyoruz. Annem 86 yaşında. Annem olmadan ne yaparım, inanın bilmiyorum. Yine de, annem maşallah çok iyi! Yıllar geçtikçe sağlığı biraz zayıflasa da asla pes etmiyor. Hâlâ bazen tek başına bile dışarıya yürüyüşe çıkıyor.
Ben artık emekliyim fakat hala çalışmaya devam ediyorum, çünkü bizim emekli maaşlarımız normal bir yaşam için maalesef yetmiyor. Ama umutsuzluğa kapılmıyorum, canım annem yanımda olduğu için şükrediyorum. Sonuçta, başka insanlar çok daha zor durumda. Kimi insanların ne evi, ne akrabası, ne de parası var.
Ama biz annemle huzurlu, sakin bir hayat sürüyoruz. Akşamları çayımızı içiyoruz, ben örgü örüyorum, birlikte sevdiğimiz Türk dizilerini seyrediyoruz. Haftasonları kek veya kurabiye yapıyorum, komşularımızı çaya çağırıyorum. Onlar bize akrabalarından bahsediyor. Mutlu olan insanların sevincini görmek beni de mutlu ediyor, ben de dua ediyorum; Allahım, beni ve annemi dertlerden uzak tut.
Hayatımız böyle geçiyor işte. Dilerim ki, bu düzenimiz annemle birlikte daha uzun yıllar sürsünBazen geceleri pencereyi açıp yıldızlara bakıyorum. Sessizliğin içinde kalbimde bir huzur, bir minnettarlık beliriyor. Belki çok şey yaşamadım, belki çocuklarım olmadı, büyük kalabalıklarda adım hiç anılmadı. Ama insan sevince ve sevilince, az ile de mutlu olabiliyormuş. Ben hayatı annemin gözlerinde öğreniyorum; her zor günümüzde bana gülen yüzüyle destek olmuş, varlığıyla evimizi yuva etmiş bir insan o.
Biliyorum, bir gün bu evde yalnız uyanacağım. Annem için her sabah ettiğim dualar, bir gün sessizliğe karışacak. Ama o gün geldiğinde içimde kırgınlık ya da pişmanlık olmayacak. Çünkü beraber geçirdiğimiz sade ama sıcacık günlere, akşamüstü kokan çayımıza, birlikte sustuğumuz ve güldüğümüz anlara sımsıkı tutunacağım. Hayat bazen garip, bazen beklenmedik ama sevgiyle bakınca her şey güzel görünüyor.
Belki herkesin hikâyesi böyle değildir. Ama benim öykümde, bir annenin eli, bir kızın sevgisi ve küçücük evimizde büyüyen huzur var. O yüzden içim rahat ve yüreğim hafif. Ve her ne olursa olsun, yarını yine umutla bekleyeceğim.
