Eşim, anne ve babasının sevgi dolu, huzurlu ailesinde büyümüş. Ancak babam 57 yaşındayken ne yazık ki ailemizin annesi vefat etti. Babam için böylesi büyük bir acıyla başa çıkmak elbette kolay olmadı. Bu yüzden kendi dairesini satmaya, parasını ailemiz ve kardeşimin ailesi arasında bölüşmeye, babamı yanımıza almaya karar verdik, ta ki biraz toparlanana kadar. Her şey planladığımız gibi oldu.
Ben, altı ay geçer, babam yeni bir ev alıp kendi başına yaşar diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. Burayı gerçekten çok sevdi. Ne ortak harcamalara, ne market alışverişine hiç para vermedi. Yemek pişiren, kıyafetlerini yıkayan, odasını temizleyen hep bendim. O sadece işe gidip geliyordu. Resmen tatil köyü hayatı gibi yaşadı.
Böylelikle tam 11 yıl bizimle kaldı. Sonrasında ise her işi nasıl yapmamız gerektiğini bize öğretmeye, sürekli yönlendirmeye başladı. Artık bir karar alıp, ona şehirden çok uzak olmayan bir yerde ev aldık ve taşınmasını sağladık. Babam uzun boylu, sağlıklı bir adam; tek başına rahatça yaşayabilir.
Evini aldık, her şeyini hallettik, artık yeni yerine taşınabilecek durumdaydı. Babam ise kalp ağrısı gibi bahaneler üretip durmaya başladı; yine bizimle kalmak için türlü yollar bulmaya çalıştı. Ama ben bu kadar ilgiye, yüklenmeye artık katlanamıyorum. Çok yoruldum…
