Bak şimdi sana bir hikaye anlatacağım, yakından tanıdığımız biri gibi hissedeceksin. Ayşe, daha yirmi yaşında evlendi. Yirmi iki yaşında da ilk ve tek çocuğu oldu ama çocuklara karşı hep soğuktu. Oğlu doğunca, Ayşe ve kocası, çocuğu babaanneye bıraktılar. Her ay ona bir miktar para gönderdiler, genellikle bin TL civarında, ama kendileri diledikleri gibi yaşadılar, rahat rahat gezdiler, kafalarına göre takıldılar.
İki yıl sonra babaanneleri hayatını kaybedince, çocuk eve geri dönmek zorunda kaldı. Ayşe, çocuğuna karşı oldukça öfkeli ve soğuktu. Oğlunu daha az görmek için önce kreşe, sonra anaokuluna gönderdi. Okula başladığında ise çocuk, diğerleri tarafından sürekli alay konusu oldu.
Okuma yazmayı öğrenememişti. Okul yönetimi defalarca ailesini çağırmaya çalıştı ama Ayşe’nin hiç vakti yoktu. Bir gün Ayşe’nin eşi nihayet okula gitti. Öğretmenler durumu fırsat bilip çocuğun tüm yaramazlıklarını anlattılar. Baba eve dönerken çocuğu kemerle dövdü. Sen düşün, ne berbat bir durum.
Çocuk okuldan mezun olunca, Ayşe onu bir fabrikaya gönderdi, orada çalışsın diye. Orada ilerideki eşiyle tanıştı. Fabrika, yeni evlenen çifte bir daire verdi, herkesin gönlü rahatladı. Ayşe torun sahibi olduğunda onlara karşı da ilgisizdi.
Ara sıra, bayramlarda çocuklarına bir miktar para gönderirdi mesela 500 TL kadar. Gün geldi Ayşe emekli oldu. Büyük, gösterişli bir kutlama yapmak istedi. O yüzden oğluna döndü: Kartına biraz para attım. Sen ve Meryem gidip market alışverişi yapın, biraz altın alın, emekliliğimi sizde kutlayacağız. dedi. Tabii anne. Oğlu ve gelini çocuklarını köye gönderdiler, kutlama hazırlıklarına başladılar.
Her şey hazır olunca, Ayşe geldi. Duruma bayağı sevindi. Fena olmamış, şimdi mutfağa geçin. Misafirler geliyor, onları siz karşılamalısınız. Misafirler gidince otururuz, sohbet ederiz. dedi. Oğlu ile gelini mecburen mutfağa geçti. Konuklar sabaha kadar yiyip içip oynadılar, sonra herkes dağılınca Ayşe mutfağa gelip Bir parçacık pasta kalmış, onu aranızda bölün. Ben iyi hissetmiyorum, biz eve gidiyoruz, oturamayacağım. dedi.
Oğlu bu duruma inanılmaz içerledi. Bir hafta sonra Ayşe aradı: Evlat, hastaneye ameliyata götürüyorlar. Birkaç eşya lazım, sana listeyi yollayacağım. dedi. Oğlu ise Hayır anne, biz Meryemle tatile gidiyoruz, babamı ara istersen. Güle güle. dedi. Sonunda biri Ayşeye dünyanın sadece onun etrafında dönmediğini göstermiş oldu.
