Yıllar önce annemle babam, ablamla benim için İstanbulda iki odalı bir daire satın aldılar. O zaman dediler ki, bir gün bu evi satıp iki küçük daire alırız, böylece herkesin kendi evi olur.
Sonra ablam bir adamla tanıştı, evlendi. Bana sordu, “Biz seninle aynı evde yaşasak, seni rahatsız eder mi?” diye. Ben de kabul ettim.
Başlarda her şey yolundaydı. Ta ki ablam hamile olduğunu öğrenene kadar. O günden beri, ablamla eşi benim daireden taşınmamı istiyorlar. Bebekleri doğduğunda, benim odamda kalmasını planlıyorlar. Sizce bu normal mi? Sonuçta ben dairenin yarısının tapulu sahibiyim. Üniversiteye devam ediyorum, tek gelirim ise aldığım KYK bursu ve yarı zamanlı çalışmamdan gelen maaş. Ben niye kiraya çıkayım? Kazandığım para zaten kirayı ödemeye yetmez.
İlk başlarda taşınmamı ima ediyorlardı, şimdi ise açık açık söylüyorlar. Ablam, nerede bebek yatağı koyacaklarını, odamı ne renge boyayacaklarını konuşuyor. Sanki uzun zamandır burada yaşamıyormuşum gibi davranıyorlar. Fakat ben taşınmayı düşünmüyorum, çünkü burası benim de hakkım.
Bu durumu anneme ve babama anlattım. Annem “Hamile kadınlar böyle oluyor, geçer yakında,” diyerek şaka yaptı. “Ablanın söylediklerine kafanı takma,” dedi. Ama insan her gün evden gönderilmeye çalışılırken nasıl umursamaz ki?
Artık kendi evimde misafir gibi hissediyorum ve ablamın fikrini değiştirmeye hiç niyeti yok gibi. Şimdi ne yapmalıyım?
