Ben üniversiteden mezun olmak üzereyken aklıma birden lise aşkım Elifle evlenmek fikri geldi! Elif güzel bir kızdı ama güzelliğinin ötesinde, çok iyi kalpli ve akıllıydı. O sıralarda Elif de tezini bitirmek üzereydi. Gençler olarak, tezlerimizi bitirir bitirmez evlenmeye karar verdik.
Bu kararı annemle paylaşmak istedim ama ondan iyi haber alamadım. Annem bana açıkça Ya yan komşumuz Gülsümle evlenirsin ya da kimseyle! Sana soruyorum; kariyerin mi yoksa aşkın mı daha önemli? dedi. Annem beni hep başarılı bir adam olarak hayal ediyordu.
Gülsüm, zengin bir aileden geliyordu ve uzun zamandır bana karşı bir ilgisi vardı. Ama ben Elife gönül vermiştim. Elifin ise ne soyu sopu vardı, ne de tanınmış bir ailesi… Üstelik Elifin annesi de mahallede pek iyi bir nam bırakmamıştı. Annem, Millet ne der? diye düşünüyordu.
Ben başka bir gelin istemiyorum, ne yapacaksan yap! dedi annem en son.
Annemle uzun uzun tartıştım, ikna etmeye çalıştım ama inatçıydı. Sonunda, Eğer Elifle evlenirsen sizi de hayatınızı da lanetlerim! dedi. O an korktum. Elifle altı ay daha görüşmeye devam ettik, ama ilişkimiz yavaş yavaş sona erdi.
Sonunda Gülsümle evlendim. Gülsüm bana gerçekten aşıkmış ama düğün yapmamaya karar verdik. Ben istemedim; Elifin bir yerde düğün fotoğraflarımı görmesini istemedim. Böyle başladık yaşamaya… Ne diyeyim, Gülsüm zengin bir aileden olduğu için büyük bir eve taşındım. Ailem de iş hayatımda bana destek oldu. Ama içimde hep bir eksiklik vardı; hiç mutlu olamadım.
Çocuk sahibi olmak istemedim. Gülsüm, beni ikna edemeyeceğini anlayınca kendi isteğiyle boşanma davası açtı. Bu olay olduğunda ben kırklı yaşlarımdaydım, Gülsüm ise otuz sekizindeydi. Sonradan bir çocuk sahibi oldu ve gerçekten mutluluğu buldu.
Ben ise hep Elifi hayal ettim, aramaya çalıştım ama bir türlü izini bulamadım. Sanki Elif bu dünyadan silinmiş gibiydi. Derken bir tanıdık, ayrılıktan sonra ilk karşısına çıkan adamla evlendiğini ve adamın tam bir bela olduğunu söyledi.
Sonra, annemin eski apartmanına taşındım ve kendimi içkiye verdim. Sürekli Elifin fotoğrafına bakıp, annemi hiç affedemedim.
